Διαβάσαμε και προτείνουμε: Το όνειρο της αγάπης του Αντώνη Καραΐσκου από τις Εκδόσεις Ενύπνιο

Η ποιητική συλλογή του Αντώνη Καραΐσκου, με τον τίτλο «Το όνειρο της αγάπης» (Εκδόσεις Ενύπνιο, 2025), αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή κατάθεση, μια λυρική ανατομία της ανθρώπινης ψυχής που μετεωρίζεται ανάμεσα στο θείο και το ανθρώπινο, το όνειρο και τη σκληρή πραγματικότητα. Μέσα από μια γλώσσα που ρέει με αυθορμητισμό αλλά και εσωτερική πειθαρχία, ο ποιητής υφαίνει έναν διάλογο με το «απόλυτο», αναζητώντας την ταυτότητα του ατόμου μέσα στη σύγχρονη αστική αποξένωση και τη διαχρονική ανάγκη για σύνδεση.

Η θεματολογία της συλλογής εκτείνεται σε έναν ευρύ πνευματικό ορίζοντα, ξεκινώντας από την αγωνιώδη «Αναζήτηση» και καταλήγοντας στην πολυπόθητη «Γαλήνη». Κεντρικός άξονας είναι ο έρωτας, όχι ως μια απλή συναισθηματική κατάσταση, αλλά ως ένα «πρίσμα» που μεταβολίζει τα ένστικτα σε υπαρξιακό πόνο και γνώση. Ο Καραΐσκος πραγματεύεται την αγάπη ως μια θυσία σε έναν «αόρατο θεό», μια παράδοση της ψυχής που απαιτεί την κατάργηση του «εγώ» για να επιτευχθεί η πραγματική ελευθερία. Η έννοια του θανάτου διατρέχει τους στίχους του, όχι ως τέλος, αλλά ως απαραίτητο στάδιο λύτρωσης, όπου ο «νεκρός στη ζωή» είναι ο μόνος που μπορεί τελικά να βιώσει το φως.

Η γλώσσα του ποιητή χαρακτηρίζεται από μια εικαστική δύναμη, όπου οι λέξεις δημιουργούν εικόνες έντονης αντίθεσης: το «κόκκινο ρόδο» που ανθίζει μέσα στη «λάσπη» του βούρκου των επιθυμιών, οι «σκιές» που φωτίζονται από μια ξαφνική «αυγή», και το «αίμα» που τρέχει πρόθυμα για να εκφράσει τον έρωτα. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σύζευξη του μεταφυσικού στοιχείου με την καθημερινότητα· ο ποιητής συναντά το θείο όχι μόνο σε εκκλησίες με «γυαλιστερούς τρούλους», αλλά και «στην Ερμού», στον ήχο ενός «ρεμπέτικου» ή στο βλέμμα ενός παιδιού με έναν «μπαγλαμά». Αυτή η ικανότητα να εντοπίζει το ιερό μέσα στο τετριμμένο προσδίδει στη συλλογή μια ιδιαίτερη αμεσότητα και αλήθεια.

Σημαντικό μέρος της συλλογής καταλαμβάνει η αίσθηση της μοναξιάς μέσα στην πόλη. Η «Αθήνα-σειρήνα» βυθίζει τον δημιουργό στον βυθό της, ενώ τα «πέτρινα πρόσωπα» των ανθρώπων στους σταθμούς λειτουργούν ως καθρέφτες της δικής του εσωτερικής πάλης για επιβίωση και ταυτότητα. Ο άνθρωπος περιγράφεται ως ένας «ακανόνιστος βράχος» που προσπαθεί να χωρέσει σε «βολικά κουτάκια», καταλήγοντας σταδιακά να γίνει «άμμος» μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Αυτή η μεταφορά της σμίλευσης του εαυτού μέσω του πόνου και του χρόνου είναι από τις πιο εύστοχες στιγμές του έργου.

Το ύφος της συλλογής είναι εξομολογητικό και συχνά παίρνει τη μορφή προσευχής ή εσωτερικού μονολόγου. Ο ποιητής δεν διστάζει να παραδεχτεί τις πληγές του, τη δειλία του και την κούρασή του από το μοναχικό ταξίδι. Η χρήση του διαλόγου ανάμεσα σε μια «φωνή σοφίας» και στον «θνητό εαυτό» προσφέρει μια δραματική ένταση, καθώς ο αναγνώστης παρακολουθεί τη σταδιακή μετάβαση από το σκοτάδι της άγνοιας στο φως της παραδοχής. Η «παλιά μοίρα» σπάει σε λάμψεις και ο άνθρωπος επιστρέφει στην αγνότητα των παιδικών του χρόνων, βρίσκοντας τελικά την ελπίδα μέσα στην ίδια του την ψυχή.

Συμπερασματικά, «Το όνειρο της αγάπης» είναι μια συλλογή που απαιτεί από τον αναγνώστη να «βγει από τον εαυτό του» και να απευθυνθεί στο απόλυτο. Ο Αντώνης Καραΐσκος καταφέρνει να μετατρέψει τον προσωπικό του λυγμό σε μια οικουμενική αναζήτηση, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αγάπη δεν μετριέται με λόγια, αλλά με το «βλέμμα» που οδηγεί σε μονοπάτια όπου το βήμα συχνά αδυνατεί να ακολουθήσει. Είναι ένα έργο ουσίας που μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να «κουρνιάσει» στη θεϊκή και ανθρώπινη αγκαλιά, βρίσκοντας τη γαλήνη μέσα στο απόλυτο κάλλος μιας «λευκοφορεμένης ψυχής».