Είδαμε και προτείνουμε: «Εκτροφείο Τεράτων» του Γιάννη Παπάζογλου στον Μικρό Κεραμεικό

Το «Εκτροφείο Τεράτων» του Γιάννη Παπάζογλου, που παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στον Μικρό Κεραμεικό, δεν είναι μια απλή θεατρική παράσταση· είναι μια ανατομία του κανιβαλισμού που επιβάλλει ο σύγχρονος καπιταλισμός. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Παπαδογιάννης στήνει ένα κλειστοφοβικό, κοινωνικοπολιτικό θρίλερ που αρνείται να χαϊδέψει τα αυτιά του θεατή, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με το πιο κρίσιμο ερώτημα της εποχής μας: Πόση ανθρωπιά χωράει σε έναν ισολογισμό;

Στο επίκεντρο βρίσκεται μια γυναίκα, υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις νυχτερινές υπερωρίες και τα φαντάσματα των επιλογών της. Η ηρωίδα δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας, αλλά το σύμβολο μιας γενιάς που εκπαιδεύτηκε να θεωρεί την καριέρα ως την απόλυτη θρησκεία και την επιτυχία ως το μοναδικό άλλοθι για την ηθική της έκπτωση. Καθώς η πόλη έξω από το γραφείο της φλέγεται από μολότοφ και χημικά, το εσωτερικό της τοπίο καταρρέει κάτω από το βάρος της ενοχής. Η Παγκόσμια Κρίση δεν είναι πια ένα νούμερο στις ειδήσεις, αλλά μια υπαρξιακή ασφυξία που πνίγει κάθε ίχνος έρωτα, μνήμης και τρυφερότητας.

Το έργο είναι καυστικό και αμείλικτο. Αποδομεί με χειρουργική ακρίβεια το επιχείρημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», αποδεικνύοντας ότι στον κόσμο των «αρπακτικών», ο θύτης είναι απλώς ένα θύμα σε αναμονή. Οι τράπεζες, ως ναοί του κέρδους, μετατρέπονται σε σκηνικό μιας αρχαίας τραγωδίας όπου οι απολύσεις και οι κατασχέσεις υπογράφονται με το αίμα της κοινωνικής συνοχής. Η σκηνοθεσία εκμεταλλεύεται την ένταση του θρίλερ για να αναδείξει τη βαρβαρότητα της καταστολής, όχι μόνο στους δρόμους, αλλά και μέσα στο ίδιο το σπίτι της ψυχής.

Η παράσταση αποτελεί μια ηχηρή καταγγελία για τη «βαθιά νύχτα» που γεννά τέρατα όταν η σιωπή γίνεται ο κανόνας. Είναι ένα έργο για τις ήττες μας, τις προσωπικές και τις συλλογικές, που μας καλεί να κοιτάξουμε από την ταράτσα του δικού μας «εκτροφείου» και να αποφασίσουμε: Θα συνεχίσουμε να τρέφουμε το κτήνος της ατομικότητας ή θα τολμήσουμε μια ανάσα αληθινής ελευθερίας; Μια εμπειρία δυνατή, ωμή και απόλυτα αναγκαία για όποιον αντέχει να δει το είδωλό του στον καθρέφτη της κρίσης.