Ακούσαμε και προτείνουμε: “Θαμπό του απογέματος φως” του Γιώργου Σταυριανού

 

Το Θαμπό του απογέματος φως, το νέο έργο του Γιώργου Σταυριανού, ξεφεύγει από τα όρια της δισκογραφικής δουλειάς και γίνεται μια ενιαία ποιητική και μουσική κατάθεση, ένας στοχαστικός κύκλος τραγουδιών που συνομιλεί με τον χρόνο, τη μνήμη, την απώλεια και την αποδοχή. Πρόκειται για ένα άλμπουμ χαμηλόφωνο αλλά βαθιά φορτισμένο, που απαιτεί προσοχή, εσωτερική σιωπή, καταβύθιση και διάθεση ακρόασης πέρα από το προφανές. Δεν απευθύνεται στη βιασύνη της καθημερινότητας, αλλά σε εκείνον τον ακροατή που είναι πρόθυμος να σταθεί, να επιβραδύνει και να αφουγκραστεί.

Ο τίτλος λειτουργεί ήδη ως κλειδί ερμηνείας. Το «θαμπό φως» του απογεύματος δεν είναι ούτε η εκτυφλωτική αρχή ούτε το απόλυτο σκοτάδι, είναι η μεταβατική στιγμή, εκεί όπου τα πράγματα μαλακώνουν, οι αντιστάσεις χαμηλώνουν και η ύπαρξη επιτρέπει στον εαυτό της να σταθεί γυμνή απέναντι στον χρόνο. Είναι η ώρα της ενδοσκόπησης, της αποτίμησης αλλά και της ήρεμης αποδοχής. Αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το σύνολο του έργου: την αποδοχή της φθοράς χωρίς δραματικότητα, τη συνύπαρξη με το χάος χωρίς φόβο, τη συμφιλίωση με ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει.

Οι στίχοι των τραγουδιών, τους οποίους υπογράφουν οι: Γιώργος Σταυριανός, Φίλιππος Γράψας, Οδυσσέας Ιωάννου και Μάκης Τσίτας, διατηρούν τη γνώριμη ποιητική τους πυκνότητα. Δεν αφηγούνται ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος, αλλά δημιουργούν εσωτερικά τοπία, στιγμές και ρωγμές συνείδησης. Λέξεις όπως «λήθη», «σκοτάδι», «πάθη», «χρόνος», «ύπαρξη» και «τύψεις» επανέρχονται ως σημεία αναφοράς μιας ώριμης υπαρξιακής σκέψης. Ιδιαίτερα στο «Περίλυπος εστί η ψυχή μου», η χρήση της εκκλησιαστικής γλώσσας δεν λειτουργεί ως αισθητικό τέχνασμα, αλλά ως φορέας πνευματικής αγωνίας και ερωτικού πάθους, δημιουργώντας μια σχεδόν μυσταγωγική εμπειρία ακρόασης, όπου το ιερό και το ανθρώπινο συνυπάρχουν και οι αισθήσεις διεγείρονται.

Η μουσική του άλμπουμ υπηρετεί απόλυτα τον λόγο. Οι συνθέσεις κινούνται σε λιτές γραμμές, χωρίς περιττές εξάρσεις και εύκολες κορυφώσεις. Τα οργανικά κομμάτια («Αντίλαλος», «Ο περίπατος του φθινόπωρου») λειτουργούν ως αναπνοές, ως ενδιάμεσοι χώροι σιωπής και στοχασμού, δίνοντας συνοχή και ξεχωριστό ρυθμό στο σύνολο. Η ενορχήστρωση είναι προσεγμένη και διακριτική, με έμφαση στην ατμόσφαιρα, επιτρέποντας στο συναίσθημα να αναδυθεί αβίαστα.

Οι ερμηνείες αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο. Ο Μιχάλης Άνθης αποδίδει το «Περίλυπος εστί η ψυχή μου» με εσωτερικότητα και μέτρο, μεταφέροντας το βάρος των στίχων χωρίς υπερβολή. Η Ηρώ Σαΐα και ο Μίλτος Πασχαλίδης προσφέρουν τις δικές τους συναισθηματικές αποχρώσεις, ενώ ο Παντελής Θεοχαρίδης, ο Βασίλης Γισδάκης και ο Κώστας Τριανταφυλλίδης συμπληρώνουν ένα πολυφωνικό σύνολο που υπηρετεί το κοινό ύφος του έργου, εμπλουτίζοντάς το.

Η ενορχήστρωση και η ηχητική επιμέλεια του Κώστα Παρίσση στο Studio Praxis αναδεικνύουν τη διαφάνεια και τη γήινη ποιότητα του ήχου, ενώ τα εικαστικά της Σοφίας Αντωνακάκη στο εξώφυλλο και το ένθετο συνομιλούν αρμονικά με το περιεχόμενο, ενισχύοντας τη συνολική αισθητική εμπειρία.

Το Θαμπό του απογέματος φως είναι ένα έργο που ανταμείβει τον ακροατή με μια σπάνια αίσθηση αλήθειας. Με αυτό ο Γιώργος Σταυριανός, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες, επιτελεί μια βαθιά ουσιαστική καλλιτεχνική πράξη. Αξίζει να αφεθεί κανείς σε αυτό το θαμπό φως, όχι ως παθητικός ακροατής, αλλά ως συνοδοιπόρος σε μια διαδρομή εσωτερικής ακρόασης, μνήμης και αποδοχής.