Ακούσαμε και προτείνουμε: Μια βραδιά στο Floyd με τις Σκιαδαρέσες

Μια βραδιά στο Floyd με τις Σκιαδαρέσες δεν είναι ποτέ μια απλή συναυλία· είναι μια συλλογική συνεδρία ψυχοθεραπείας με γερό χιούμορ, πηγαίο αυτοσαρκασμό και μια αισθητική που καταρρίπτει κάθε σοβαροφάνεια. Το βράδυ της Παρασκευής 26 Δεκεμβρίου, η Νίκη και η Όλγα απέδειξαν ότι δεν χρειάζεσαι τους Pink Floyd (αν και το "μπέρδεμα" με το όνομα του χώρου ήταν το ιδανικό τρολάρισμα για να ξεκινήσει η βραδιά) για να στήσεις ένα ιστορικό live.

Από τα πρώτα λεπτά της εμφάνισής τους, οι Σκιαδαρέσες επιβεβαίωσαν γιατί αποτελούν το πιο φρέσκο και ακομπλεξάριστο φαινόμενο της σύγχρονης εγχώριας σκηνής. Με στίχους που ακουμπάνε την καθημερινότητα, τις αμήχανες σχέσεις και τα υπαρξιακά αδιέξοδα της γενιάς τους, κατάφεραν να μετατρέψουν το Floyd σε ένα τεράστιο πάρτι φίλων. Η επαφή τους με το κοινό είναι σχεδόν οικογενειακή· δεν υπάρχει απόσταση, μόνο μια ρέουσα, ειλικρινής επικοινωνία που σε κάνει να νιώθεις ότι οι ιστορίες που τραγουδούν είναι και δικές σου.

Ακούσαμε τα τραγούδια που πλέον έχουν γίνει ύμνοι του YouTube και των social media, παιγμένα με μια ενέργεια που μόνο η ζωντανή επαφή μπορεί να αναδείξει. Η μουσική τους, αν και φαινομενικά απλή, κρύβει μια ουσιαστική ποιότητα: την τόλμη να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς καλλωπισμούς, αλλά με μια βαθιά ευαισθησία που σε ξαφνιάζει εκεί που δεν το περιμένεις.

Τις προτείνουμε ανεπιφύλακτα γιατί οι Σκιαδαρέσες είναι το αντίδοτο στην επιτηδευμένη τελειότητα. Σε έναν κόσμο που προσπαθεί συνεχώς να δείχνει "κάπως", εκείνες ανεβαίνουν στη σκηνή, λένε «εντάξει, δεν πειράζει που δεν παίξαμε με τους Pink Floyd», και παραδίδουν ένα μάθημα αυθεντικότητας. Είναι αστείες, είναι ωμές, είναι ευφυείς και, πάνω απ' όλα, είναι ο εαυτός τους.

Αν χάσατε αυτό το live, αναζητήστε την επόμενη ευκαιρία να τις δείτε. Δεν θα ακούσετε το "Another Brick in the Wall", αλλά θα ακούσετε φωνές που σπάνε τους τοίχους της συμβατικότητας με τον πιο γλυκό και ανατρεπτικό τρόπο. Μια βραδιά που μας άφησε με ένα πλατύ χαμόγελο και την αίσθηση ότι η μουσική, όταν δεν παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά, μπορεί να γίνει πραγματικά σπουδαία.