Είδαμε και προτείνουμε: «Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και Εκκλησία» στο μικρό Κεραμεικό

 

Η παράσταση «Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και Εκκλησία» των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, που ζωντανεύει επί σκηνής από τη Νικολέτα Βλαβιανού, αποτελεί μια εκρηκτική καλλιτεχνική κατάθεση πάνω στη γυναικεία μοίρα και τον εγκλωβισμό των κοινωνικών στερεοτύπων. Το έργο, γραμμένο το 1977, παραμένει αφοπλιστικά επίκαιρο, καθώς η «κωμικο-γκροτέσκα» ματιά των δημιουργών του καταφέρνει να διεισδύσει με χειρουργική ακρίβεια στις αθέατες πλευρές της καθημερινότητας μιας γυναίκας που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους ρόλους της μάνας, της συζύγου και της ερωμένης.

Στο επίκεντρο της δράσης βρίσκεται η ιστορία μιας «στερεοτυπικής» νοικοκυράς, η οποία, περιτριγυρισμένη από όλες τις σύγχρονες οικιακές ανέσεις, πλυντήρια, ψυγεία και σίδερα ατμού, βιώνει μια ακραία και ασφυκτική μοναξιά. Η Νικολέτα Βλαβιανού, με το πλούσιο υποκριτικό της ταλέντο και την απαράμιλλη σπιρτάδα της, μεταμορφώνεται σε αυτή τη γυναίκα που, ενώ φαίνεται να τα έχει «όλα», στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα δικό της. Η ερμηνεία της ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στο αστείρευτο χιούμορ και τη βαθιά συγκίνηση, παρασύροντας το κοινό σε μια αφήγηση που ξεκινά ως μια απλή κουβέντα με τη γειτόνισσα και καταλήγει σε μια συναρπαστική εξομολόγηση.

Η Βλαβιανού καταφέρνει να αναδείξει όλο το φάσμα του παραλόγου που βιώνει η ηρωίδα: από τον σεξομανή κουνιάδο και τον «ματάκια» της απέναντι πολυκατοικίας, μέχρι τον φαρσέρ στο τηλέφωνο. Μέσα από αυτές τις καρικατουρίστικες καταστάσεις, αναδύεται μια σκληρή αλήθεια για την πατριαρχική δομή και τη γυναικεία υποτίμηση. Η ηθοποιός «κεντάει» πάνω στο κείμενο, προσφέροντας στιγμές πηγαίου γέλιου που όμως αφήνουν μια πικρή επίγευση, καθώς ο θεατής αναγνωρίζει στις υπερβολές του έργου ψήγματα της δικής του πραγματικότητας.

Πρόκειται για μια παράσταση ουσίας και υψηλών ρυθμών, όπου ο λόγος του «δασκάλου» Ντάριο Φο βρίσκει στην ερμηνεία της Βλαβιανού το ιδανικό ηχείο. Το έργο δεν μένει στην επιφάνεια της διασκέδασης· προβληματίζει έντονα για την έννοια της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, θυμίζοντάς μας ότι οι «χρυσές φυλακές» παραμένουν φυλακές. 

Μια εμπειρία θεραπευτική, γεμάτη αλήθεια, που αποδεικνύει ότι το καλό θέατρο είναι εκείνο που σε κάνει να γελάς δυνατά, την ίδια στιγμή που σου σφίγγει την καρδιά.