Κυριακή Πλαϊνάκη: "Πολλές φορές η μοναξιά είναι κατάσταση προσωπικής ενδοσκόπησης και πράξη ωριμότητας".
Η ηρωίδα σας βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, όπου παρελθόν και παρόν συγκρούονται μέσα της. Ποια ήταν η αρχική σπίθα που σας έκανε να θελήσετε να γράψετε για μια γυναίκα που παλεύει ανάμεσα σε όσα υπήρξαν και όσα θα ήθελε να είναι;
Η θέση της γυναίκας στη σημερινή
κοινωνία είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει. Στα έργα μου προσπαθώ να αναδείξω
τον δυναμισμό και την αγωνιστικότητα που οφείλει να έχει ως υπεύθυνη προσωπικότητα
και να σταθεί ορθή στις όποιες αντιξοότητες της ζωής.
Τα όνειρα που μπορεί να έχει μια νεαρή
γυναίκα πολλές φορές δεν συμβιβάζονται με τη σκληρή πραγματικότητα. Είναι
δικαίωμά της να τα ξεχάσει ή να παλέψει γι’ αυτά.
Στο έργο μου η ηρωίδα μου είναι ένα
ευαίσθητο άτομο με μεγάλα αποθέματα αγάπης για όσους αποτελούν τον μικρόκοσμό
της. Αυτή η αγάπη είναι που την κάνει να υποχωρεί στα θέλω της, όχι η άγνοια. Οι
επιλογές της είναι συνειδητές .
Αυτές, λοιπόν, οι γυναίκες αποτελούν για μένα πηγή έμπνευσης. Επιθυμώ να φωτίσω τις προσωπικότητές τους και να αναδείξω την κρυμμένη τους δύναμη.
Οι δύο «συγκάτοικοι» στη ζωή της
λειτουργούν ως καθρέφτες χαράς, πόνου και εγωισμού. Τι σας ενδιέφερε
περισσότερο να φωτίσετε – τη δυναμική των σχέσεων ή την αλήθεια που
αποκαλύπτεται όταν τα συναισθήματα φτάνουν στα όριά τους;
Μέσα στην πλοκή της μυθοπλασίας
είναι φυσικό να φωτίζονται οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και, μέσα από αυτές,
να αποκαλυφθούν στοιχεία του χαρακτήρα τους που τους οδηγούν αναπόφευκτα σε
συγκρούσεις. Τα όρια χάνονται. Η συναισθηματική φόρτιση είναι εξαιρετικά υψηλή.
Παρακολουθούμε πώς ένας χαμηλών τόνων χαρακτήρας, η ηρωίδα μου, μεταμορφώνεται
σε μια γυναίκα έτοιμη να διεκδικήσει όσα της αξίζουν με θάρρος και επιμονή. Έχει
αποκτήσει αυτογνωσία, που είναι προϊόν του μακρόχρονου αγώνα της, ο οποίος έχει
φτάσει πλέον στην κορύφωσή του.
Η ηρωίδα αναγνωρίζει πως η αγάπη, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν αρκεί πάντα για μια ευτυχισμένη ζωή. Πιστεύετε πως η κοινωνία μας καλλιεργεί ακόμη τον μύθο της «αγάπης που όλα τα νικά»; Πόσο βλαπτικός μπορεί να γίνει;
Η κοινωνία, σε μεγάλο βαθμό, καλλιεργεί
τον μύθο. Ας αναφερθώ σε ένα παράδειγμα: Η γυναίκα πρέπει σε μια ορισμένη
ηλικία να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια και παιδιά. Μεγαλώνουμε τα κορίτσια
μας με τον μύθο του γαλάζιου πρίγκιπα. Υπάρχει ελλιπής γνώση έως και πλήρης
άγνοια στην καθοδήγηση για την επιλογή του συντρόφου. Αν σταθεί από τις τυχερές
και βρεθεί το κατάλληλο άτομο, ίσως έχει μια καλή ζωή. Αν όμως κάνει έναν γάμο επειδή
έτσι κάνουν όλοι, τότε τα αποτελέσματα είναι αμφίβολα.
Οι ρόλοι της οικογένειας και του σχολείου είναι πρωταρχικοί. Αυτοί είναι οι καθοδηγητές των παιδιών και των επιλογών τους. Αν αυτοί αδιαφορήσουν, τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Δεν υπάρχει μύθος για τη νίκη της αγάπης. Όποιος το πιστέψει είναι χαμένος από την αρχή.
Η μοναξιά μέσα στο βιβλίο λειτουργεί όχι ως τιμωρία, αλλά ως πρόκληση για εσωτερική αναμέτρηση. Πώς προσεγγίσατε αυτή τη λεπτή, συχνά παρεξηγημένη πλευρά της μοναχικότητας;
Πολλές φορές η μοναξιά είναι κατάσταση προσωπικής ενδοσκόπησης και πράξη ωριμότητας. Τα συναισθήματα αναδύονται, αναλύονται και οριστικοποιούν τη στάση ζωής και αντιμετώπισης των προβλημάτων, που οπωσδήποτε ούτε εύκολα είναι ούτε έχουν έτοιμες λύσεις. Η «παρεξηγημένη πλευρά της μοναχικότητας» που αναφέρετε, προφανώς υπονοεί την κατάθλιψη που είναι επακόλουθη της βαθιάς θλίψης. Προσπάθησα να την παρουσιάσω απλά με τα σκαμπανεβάσματα στον ψυχισμό των ηρώων μου. Όμως αφήνω χαραματιές για το φως στο σκοτάδι μιας φοβερής κατάστασης που καταπίνει το άτομο αν δεν αντισταθεί.
Η ηρωίδα σας δηλώνει ότι θέλει να «βρει το φως, να αναγεννηθεί και να αλλάξει το πεπρωμένο της». Ποιο θεωρείτε πως είναι το πιο δύσκολο βήμα στη διαδικασία της προσωπικής αναγέννησης;
Η αναγέννηση έρχεται μόνο όταν το ίδιο το άτομο τη θελήσει. Επομένως, η συνειδητοποίηση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει είναι εκείνη που θα δώσει το μήνυμα να ξεπεράσει τους φόβους και τις αναστολές που το περιβάλλον και γενικά το κοινωνικό κατεστημένο τής επιβάλλουν. Θα κάνει ηρωική έξοδο και θα αλλάξει το πεπρωμένο της.
Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο; Ποια αλήθεια ή ποια συγκίνηση εύχεστε να κουβαλήσει μαζί του μετά την τελευταία σελίδα;
Θα ήθελα όσοι το διαβάσουν να μείνουν με την αίσθηση μιας ρεαλιστικής καλογραμμένης μυθοπλασίας που θα τους προσφέρει αφορμή για σκέψη στις ανθρώπινες συμπεριφορές και ίσως, αν χρειάζεται, μια καινούργια θεώρηση των σχέσεών τους. Θα επιθυμούσα επίσης να το διαβάσουν όλες οι συμβιβασμένες γυναίκες και να τολμήσουν να κάνουν την προσωπική τους επανάσταση. Να διεκδικήσουν και να κερδίσουν όσα τους στέρησαν. Το μήνυμά μου είναι αισιοδοξία και αγώνας.
Αλεξία Βλάρα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου