Είδαμε και προτείνουμε: "Το βιβλίο της ανησυχίας-Ημερολόγιο αποχαιρετισμού" στο Θέατρο Αργώ

 

Στην παράσταση «Το Βιβλίο της Ανησυχίας – Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού», ο Πάρης Μαντόπουλος και η ομάδα 4PLAY καταφέρνουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να δώσουν σάρκα, οστά και κίνηση στον εσωτερικό, πολυδιασπασμένο κόσμο του Φερνάντο Πεσσόα. Στη σκηνή του Θεάτρου Αργώ, η ποίηση παύει να είναι μια στατική ανάγνωση και μετατρέπεται σε μια παλλόμενη, σωματική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στον υπαρξιακό στοχασμό και την απελευθέρωση του χορού.

Η παράσταση αποτελεί μια βαθιά ποιητική συνομιλία ανάμεσα στο εμβληματικό «Βιβλίο της Ανησυχίας» και τη «Θαλασσινή Ωδή». Εκεί που ο λόγος του Πεσσόα αγγίζει τα όρια της σιωπής και της μελαγχολίας, ο σύγχρονος χορός και το Contact Improvisation έρχονται να καλύψουν το κενό. Τα σώματα των χορευτών γίνονται οι «ετερώνυμοι» του ποιητή· συγκρούονται, αγκαλιάζονται και αποχωρίζονται, αναπαριστώντας τη διαρκή πάλη του ανθρώπου με το «Ακαθόριστο». Η χρήση του αυτοσχεδιασμού προσδίδει στο έργο μια σπάνια αυθεντικότητα, καθώς κάθε κίνηση μοιάζει να γεννιέται εκείνη τη στιγμή, όπως ακριβώς μια σκέψη που αποτυπώνεται βιαστικά σε ένα ημερολόγιο.

Η σκηνοθετική ματιά του Μαντόπουλου σέβεται τη μυσταγωγική φύση του πρωτογενούς υλικού, αλλά δεν παγιδεύεται σε μια στείρα απόδοση. Αντίθετα, δημιουργεί ένα σκηνικό σύμπαν όπου η «ερημική αποβάθρα» του Πεσσόα μετατρέπεται σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό, μια υπαρξιακή αναζήτηση που αφορά τον καθένα μας. Οι ακροβατικοί συνδυασμοί και τα ντουέτα δεν είναι απλές επιδείξεις τεχνικής, αλλά μεταφορές για την ανθρώπινη επαφή, την ανάγκη για στήριξη και τον φόβο της πτώσης.

Ουσιαστικά, το «Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού» είναι μια παράσταση-εξομολόγηση. Μας καλεί να κοιτάξουμε προς τα μέσα, να αναμετρηθούμε με τις δικές μας ανησυχίες και να βρούμε την ομορφιά στην αποσπασματικότητα της ύπαρξής μας. Είναι ένα έργο που απευθύνεται στις αισθήσεις και στο υποσυνείδητο, θυμίζοντάς μας ότι ο χορός είναι ίσως ο μόνος τρόπος να μιλήσουμε για εκείνα που οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν. Μια σπάνια χοροθεατρική στιγμή που συνδυάζει την πνευματικότητα με τη δύναμη του σώματος, αφήνοντας στον θεατή μια αίσθηση γλυκιάς μελαγχολίας και λυτρωτικής ανάτασης.