Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Σε μια χώρα μακρινή που την έλεγαν Ταψί» της Άλκηστης Ηλιάδη

 

Το θεατρικό παραμύθι της Άλκηστης Ηλιάδη, «Σε μια χώρα μακρινή που την έλεγαν Ταψί», καταφέρνει το σπάνιο: να είναι ταυτόχρονα γλυκό σαν φρεσκοψημένος κουραμπιές και βαθύ σαν μια ειλικρινής εξομολόγηση. Μέσα από τις σελίδες του, μεταφερόμαστε σε έναν κόσμο όπου τα γλυκά έχουν φωνή, καρδιά και ανησυχίες, προσκαλώντας μικρούς και μεγάλους σε ένα ταξίδι ανακάλυψης της δικής τους εσωτερικής ομορφιάς.

Η ιστορία ξεκινά με ένα φτέρνισμα «από συγκίνηση», μια υπέροχη, ανθρώπινη στιγμή που γίνεται η αφορμή να ανατραπούν τα πάντα στο γνώριμο Ταψί. Η συγγραφέας, με λόγο τρυφερό και γεμάτο μουσικότητα, μας μιλά για το «Έθιμο της Άχνης», αυτό το λευκό σύννεφο που καλύπτει τα πάντα, κάνοντας τους ήρωες να μοιάζουν ίδιοι. Όμως, πίσω από την ομοιομορφία, κρύβεται η ανάγκη κάθε ύπαρξης να αγαπηθεί γι’ αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς «μασκαρέματα». Η τρυφερότητα του κειμένου έγκειται ακριβώς εκεί: στον τρόπο που αγκαλιάζει τον Μικέ Πάχνη και τον Μήτσο Παρενάχη, δείχνοντάς μας ότι αυτό που συχνά θεωρούμε «έλλειψη» ή «διαφορετικότητα», είναι η μοναδική μας σφραγίδα στον κόσμο.

Παιδαγωγικά, το βιβλίο λειτουργεί σαν ένα χάδι που δυναμώνει την ψυχή. Χωρίς να υψώνει το δάχτυλο, διδάσκει στα παιδιά την αξία της αλληλεγγύης και το θάρρος να υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στην αδικία. Η «απεργία των Κουραμπιέδων» δεν είναι μια σκληρή σύγκρουση, αλλά μια πράξη αυτοσεβασμού. Μέσα από το χιούμορ και τις ανατροπές, τα παιδιά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τη βία και τον εκφοβισμό, όχι ως κάτι ανίκητο, αλλά ως κάτι που μπορεί να λιώσει μπροστά στη θερμότητα της αγάπης και της αποδοχής. Είναι ένα μάθημα ζωής που ψιθυρίζει στις καρδιές των μικρών αναγνωστών ότι η ομορφιά βρίσκεται στις «ρωγμές» μας και όχι στην αψεγάδιαστη επιφάνεια.

Το «Ταψί» της Άλκηστης Ηλιάδη είναι μια αλληγορία για όλες τις εποχές, ένα δώρο που μας θυμίζει ότι η κοινωνία μας γίνεται πιο πλούσια όταν χωράει όλα τα χρώματα και όλες τις γεύσεις. Είναι ένα θεατρικό παραμύθι που αξίζει να διαβαστεί δυνατά, να γίνει παιχνίδι και αγκαλιά, συνθλίβοντας «βελούδινα» κάθε στερεότυπο που μας στερεί τη χαρά της αυθεντικότητας. Μια ιστορία που μας προτρέπει, την επόμενη φορά που θα δούμε έναν κουραμπιέ, να μην αναζητήσουμε μόνο την άχνη, αλλά την ψυχή που κρύβεται από κάτω.