Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Μια αγάπη με π» της Άλκηστης Ηλιάδη

 

Το βιβλίο της Άλκηστης Ηλιάδη, «Μια αγάπη με π», δεν είναι απλώς ένα ανάγνωσμα για τη γονεϊκότητα· είναι ένας χαμηλόφωνος, λυρικός ύμνος στην πιο αρχέγονη και ταυτόχρονα την πιο εύθραυστη χειρονομία του κόσμου: το κράτημα ενός βρέφους. Με μια γραφή που μοιάζει με νανούρισμα και ταυτόχρονα με βαθιά φιλοσοφική ανατομία της αγάπης, η συγγραφέας αγγίζει τις χορδές εκείνης της αγωνίας που συνοδεύει κάθε φροντιστή από την πρώτη στιγμή που ένα μικροσκοπικό βάρος ακουμπά στο στήθος του.

Η ουσία του έργου έγκειται στην απόλυτη συμπερίληψη. Η Ηλιάδη απευθύνεται με την ίδια τρυφερότητα στον φυσικό, στον θετό και στον ανάδοχο γονέα, αναγνωρίζοντας ότι η «αγάπη με π», η αγάπη της Προσφοράς, της Προστασίας, αλλά και της Προσωρινότητας, δεν ορίζεται από το αίμα, αλλά από το νοιάξιμο. Είναι μια αγάπη που δοκιμάζεται μέσα από τον φόβο του «λάθους», μέσα από το σφιχτό κράτημα που τρέμει μην πληγώσει, και μέσα από την ευθύνη που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε λιμάνι.

Παιδαγωγικά και ψυχολογικά, το βιβλίο προσφέρει μια πολύτιμη επικύρωση των συναισθημάτων του φροντιστή. Συχνά η κοινωνία απαιτεί από τον γονέα να είναι αλάνθαστος και βέβαιος· η Ηλιάδη, όμως, έρχεται να αγκαλιάσει την αμηχανία, την κούραση και την αβεβαιότητα, μετατρέποντάς τις σε τεκμήρια βαθιάς αγάπης. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η αναφορά στην προσωρινότητα. Η συγγραφέας υπενθυμίζει με σοφία ότι κάθε αγκαλιά με ένα βρέφος είναι μια στιγμή που δανειζόμαστε από το μέλλον, μια στιγμή που «αύριο θα ανήκει στο παρελθόν». Αυτή η αίσθηση του εφήμερου δεν γεννά θλίψη, αλλά μια επείγουσα ανάγκη για ενσυνειδητότητα (mindfulness), καλώντας μας να βιώσουμε το «τώρα» της φροντίδας με όλο μας το είναι.

Αξίζει να τονιστεί ότι το «Μια αγάπη με π» λειτουργεί ως βάλσαμο για την ψυχή. Είναι ένα κείμενο που τιμά την ανώνυμη προσφορά των φροντιστών και φωτίζει το μεγαλείο που κρύβεται στις πιο απλές καθημερινές στιγμές. Μια γραφή ουσιαστική, που καταφέρνει να χωρέσει το άπειρο της ανθρώπινης στοργής σε λίγες, προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις, θυμίζοντάς μας πως, τελικά, το να κρατάς ένα παιδί είναι ο πιο άμεσος τρόπος να κρατάς την ελπίδα για το αύριο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Άγγελος Λαμέρας: "Στην εποχή μας, αυτός που νιώθει τον ρομαντισμό -είτε στον έρωτα είτε στους κοινωνικούς αγώνες- νιώθει εσωτερική εξορία".

Βασίλειος Α. Κυβέλλος: : "Το όνειρο είναι το διαβατήριο για το πέρασμα του πρωταγωνιστή στο παράλληλο σύμπαν του παρελθόντος του".

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Ζητείται Φωνή» της Άννας Σιμιτσοπούλου

«Το φτερωτό άλογο» του Ν. Καζαντζάκη στην παιδική σκηνή του θεάτρου Βεάκη | Θεατρ. Απόδοση: Άνδρη Θεοδότου - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης

Είδαμε και προτείνουμε: «Δύο Σιωπές» της θεατρικής ομάδας Mirror στο θέατρο Brecht 2510