Loud Silence: "Σαν είδος προσπαθούμε να περιορίσουμε την αβεβαιότητα, οπότε ο έλεγχος και η παντοδυναμία είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη εξέλιξη".

Στο νέο διπλό single Filled With Nothing / Feeling Like GOD, οι Loud Silence εξερευνούν τη σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης εμπειρίας: την εσωτερική ασφυξία, την κενότητα πίσω από την υπερδραστηριότητα και την πίεση της ατομικότητας. Μέσα από δύο κομμάτια που συνδέονται θεματικά και μουσικά, η μπάντα μετατρέπει προσωπικές παρατηρήσεις και βιώματα σε μουσική ένταση, ενώ η συνεργασία με τον Στέλιο Προβή και τους Planet of Zeus ενισχύει την ταυτότητα του ήχου τους. Το διπλό single δεν είναι απλώς μουσική, αλλά ένα ταξίδι σε έναν σκοτεινό, μελαγχολικό κόσμο, όπου οι Loud Silence προσκαλούν το κοινό να νιώσει, να ταυτιστεί και να ανακαλύψει νέες πλευρές της πραγματικότητας και του εαυτού μέσα από ήχους και στίχους.

Loud Silence

Το νέο διπλό single αποτελεί μια σχηματική ενότητα. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να κυκλοφορήσετε δύο κομμάτια μαζί και μάλιστα τόσο στενά συνδεδεμένα θεματικά και μουσικά;

Δεν μας οδήγησε κάτι από μόνο του στην κυκλοφορία ενός τέτοιου concept. Ξεκίνησαν αρχικά από δύο ιδέες, ξεχωριστές, οι οποίες χρησιμοποιούσαν τις ίδιες νότες. Στην πορεία όταν αναγνωρίσαμε τη σκέψη που ακούει στο όνομα «Feeling Like God» νιώσαμε πως υπάρχει και μια πλευρά ακόμα πιο πεσιμιστική στο συναίσθημα αυτό και έτσι προέκυψε και το «Filled With Nothing». Αν μας οδήγησε κάτι πιο πολύ από όλες τις συνθήκες της ζωής μας ήταν ο ψυχισμός μας και η παρατήρηση αυτών των δύο ιδεών οι οποίες αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερο εύρος καθημερινά. Εμφανίζονταν παντού. Νιώθαμε πως η κυκλοφορία που θα κάνουμε έπρεπε να περιλαμβάνει τον συσχετισμό τους και έτσι προέκυψε το διπλό single και δεν προσπαθήσαμε να προσθέσουμε κάτι άλλο.

Μιλάτε για “υπερδραστηριότητα που εξουθενώνει”, για την κενότητα πίσω από την κατανάλωση και την ατομικότητα. Ποια προσωπική εμπειρία ή παρατήρηση πυροδότησε αυτούς τους στίχους;

Πολύ καλή ερώτηση. Η εργασιακή μας εμπειρία από την ενηλικίωση μας έως τώρα σίγουρα έχει παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Στην εργασία συμβαίνουν πράγματα σε επανάληψη τα οποία έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας ότι είναι «κενά» σε νόημα αλλά για πολλούς σύνθετους παράγοντες τα κρατάμε πολύ σφιχτά σαν ανθρωπότητα. Νιώθω παρόλα αυτά πως υπήρχαν σπίθες μέσα μας για τους στίχους ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια του σχολείου και την παρότρυνση του συστήματος να «γινόμαστε καλύτεροι». «Να φτιάξουμε το μέλλον μας». Το σιχαίνομαι. Όταν μαθαίνεις σε έναν άνθρωπο συνέχεια να πρέπει να κυνηγάει και να κυνηγάει πράγματα, «τίτλους» χωρίς να του μαθαίνεις το γιατί, χωρίς καν να δικαιούται να έχει άλλη επιλογή, χωρίς να μαθαίνει που να σταματάει να εκτιμά και να αγαπάει κάτι σε αυτό που έκανε τότε, στην δική μας οπτική οδηγείται σε burn out και αδιέξοδο. Η γενικότερη προσέγγιση ζωής βάσει αποτελέσματος που επικρατεί καθ'όλη την διάρκειας της δική μας ζωής ήταν κομβική στην δημιουργία του εγχειρήματος.

Το “Feeling Like GOD” ακουμπά και σε μια κριτική της εξιδανίκευσης του “ελέγχου” και της παντοδυναμίας. Πόσο κοντά ή πόσο μακριά νιώθετε εσείς οι ίδιοι από αυτή τη νοοτροπία;

Η αλήθεια είναι ότι φοβόμαστε την «απώλεια ελέγχου». Σαν είδος προσπαθούμε να περιορίσουμε την αβεβαιότητα, οπότε ο έλεγχος και η παντοδυναμία είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη εξέλιξη. Νιώθουμε κοντά με την εξιδανίκευση του ελέγχου βιωματικά, αλλά σιγά σιγά θέλουμε να πιστεύουμε πως απομακρυνόμαστε πνευματικά από αυτή. Και όσο συμβαίνει αυτό μεγαλώνει η ελευθερία μας. Το νόημα στη ζωή μας μεγαλώνει βλέποντας από έξω πράγματα στα οποία νιώθαμε βυθισμένοι μέσα τους.

Στη δημιουργία συμμετείχαν ο Στέλιος Προβής και οι Planet of Zeus στο κομμάτι της παραγωγής. Τι πρόσθεσε στην ταυτότητα του ήχου σας αυτή η συνεργασία;

Ο Στέλιος ήταν ο παραγωγός μας και στις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες «Feartales» και «Hate The World». Μας έχει κάνει να νιώσουμε απίστευτα άνετα. Έχει δώσει φρεσκάδα, μουσική γνώση (από την οποία ξεχειλίζει) και κυρίως ψυχραιμία στον παρορμητισμό μας, που μερικές φορές είναι αναγκαία. Ηχητικά μας στηρίζει και σε μεγάλο βαθμό συμβαδίζουμε σε αυτό που θέλουμε να βγει στο τέλος. Νιώθουμε πως μαζί του έχει ωριμάσει απίστευτα η μουσική μας.

Το 2025 ήταν χρονιά–σταθμός: sold out show στην Αθήνα, ευρωπαϊκή περιοδεία, συνεχείς εμφανίσεις. Πώς σας άλλαξε όλη αυτή η εμπειρία ως μπάντα αλλά και ως ανθρώπους;

Η αλήθεια είναι ότι κρατάμε τα βιώματα αυτά, άλλα σαν ανθρώπους μας έχει αλλάξει κάπως ανάποδα από αυτό που περιμέναμε σε αρκετά από αυτά. Περιμέναμε ότι θα είμαστε πιο ενθουσιασμένοι από την προσέλευση του κόσμου για παράδειγμα ενώ αυτό από μόνο του δεν αλλάζει κάτι στο πως το βιώνουμε εμείς. Καταλάβαμε ότι η ευτυχία από την μουσική δεν είναι συνάρτηση κανενός αριθμού και καμίας περιοδείας αν εμείς μέσα μας δεν νιώθουμε χαρούμενοι και χωρίς αυτά. Και αυτή η είναι η πιο σημαντική αλλαγή.

Από το “Elements” μέχρι το “Feartales” και το “Hate The World” εξελίσσετε σταθερά τον ήχο σας και βουτάτε σε σκοτεινότερες θεματικές. Πού βρίσκεται πλέον το καλλιτεχνικό σας κέντρο βάρους; Πού σας οδηγεί το μέλλον;

Το καλλιτεχνικό μας κέντρο βάρους βρίσκεται στην προσπάθεια μας να νιώθουμε όσο πιο «νεογέννητοι» μπορούμε απέναντι στη μουσική.  Να θυμόμαστε πως ήταν όταν πρωτοπαίξαμε συναυλίες. Είναι πολύ δύσκολο. Το μέλλον δεν ξέρουμε πού μας οδηγεί. Σίγουρα θα δημιουργήσουμε πολύ ακόμα όσο κατανοούμε τι μας συμβαίνει.

Στα νέα κομμάτια υπάρχει μια έντονη σύγκρουση ανάμεσα στην εσωτερική ασφυξία και την ανάγκη για ουσιαστική κοινωνική συνείδηση. Πιστεύετε ότι η μουσική έχει ακόμη τη δύναμη να ταρακουνήσει ή κυρίως να καθρεφτίσει;

Πολύ καλή ερώτηση, αλλά θα απαντήσω λακωνικά και θα αφήσω την εξήγηση στην υποκειμενικότητα. Όχι, νομίζω πως η μουσική μας δεν έχει την δύναμη να ταρακουνήσει, ούτε να καθρεφτίσει.

Έχετε πλέον μια ισχυρή live ταυτότητα. Πώς “μεταφράζονται” τα δύο νέα τραγούδια στη σκηνή και τι να περιμένει το κοινό από την επόμενη συναυλιακή σας περίοδο;

Προς το παρόν έχουμε παίξει μόνο το ένα, το οποίο είναι και το αγαπημένο μας να παίζουμε αυτή την στιγμή. Βγαίνει ακριβώς όπως θέλαμε. Ίσως πιο άγριο. Θέλουμε να αρχίσουμε να τα παίζουμε μαζί, όπως ακριβώς τους αξίζει. Και να υπάρχει αυτό το δεκάλεπτο ταξίδι σε αυτόν τον σκοτεινό, μελαγχολικό κόσμο που ταξιδεύουμε μέσα από αυτά. Οπότε αυτό να περιμένει ο κόσμος μέσα στην επόμενη συναυλιακή μας περίοδο. Προσπαθούμε στα λάιβ πιο πολύ να επικοινωνούμε αυτό που νιώθουμε παρά αυτό που παίζουμε.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη διαδικασία δημιουργίας του “Filled With Nothing / Feeling Like GOD”; Ήταν καλλιτεχνική, τεχνική ή συναισθηματική;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν σίγουρα το να καταφέρουμε κάπως να συνοψίσουμε αυτό που θέλαμε να πούμε. Δεν ξέρουμε ακόμα αν το κάναμε. Προς το "ναι" τείνουμε. Οπότε ήταν συναισθηματική. Είναι σαν να να προσπαθούμε να γυρίσουμε τηλεοπτική σειρά παίζοντας ρόλους.  Παρόλα αυτά πάντα είναι πολύ δύσκολο πώς θα μεταφράσεις το συναίσθημα ηχητικά και εμείς έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε σε αυτό. Και αυτό είναι το πιο όμορφο. Ίσως κάποιες φορές να βγαίνει και τυχαία αυτό. Χωρίς συνταγή. Μας αρέσει να το σκεφτόμαστε έτσι. Η δεύτερη μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ηχητική/τεχνική.  

Αν ένα άτομο που δεν σας έχει ξανακούσει άκουγε μόνο αυτό το διπλό single, τι θα θέλατε να του μείνει μετά το τέλος;

Θα θέλαμε να καταφέρει να δει την τριπλή ερμηνεία που υπάρχει στο όνομα του τίτλου και που υποδηλώνεται πίσω από σχεδόν κάθε στίχο του δεκαλέπτου έργου μας. Θα θέλαμε να δει κάτι που δεν είχε δει πριν το ακούσει.

Βλάρα Αλεξία