Είδαμε και προτείνουμε: «Η Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης» στο Θέατρο Θησείον

Η παράσταση «Η Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης» στο Θέατρο Θησείον, σε σκηνοθεσία και διασκευή του Γιάννη Νταλιάνη, αποτελεί μια συγκλονιστική θεατρική εμπειρία που κατορθώνει να ξεκλειδώσει το ερμητικό σύμπαν του Ντοστογιέφσκι, προσφέροντας μια διεισδυτική ματιά στα σκοτεινά υπόγεια της ανθρώπινης ψυχής. 

Ο Νταλιάνης προβαίνει σε μια τολμηρή δραματουργική υπέρβαση: ενώ στο πρωτότυπο κείμενο η ηρωίδα παραμένει ένα βουβό αντικείμενο μελέτης, εδώ αποκτά μια σπαρακτική, ζωντανή φωνή που διεκδικεί τον χώρο της απέναντι στον κυριαρχικό λόγο του συζύγου της. Αυτή η επιλογή μετατρέπει τη στατική αφήγηση σε μια ηλεκτρισμένη αναμέτρηση δύο κόσμων, όπου η γυναικεία παρουσία εισβάλλει ως ένας παλμός φωτός που σταδιακά πνίγεται από την πατριαρχική αλαζονεία και την υπαρξιακή αποξένωση.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών υπήρξαν αληθινά καθηλωτικές, αγγίζοντας τους χαρακτήρες με μια σπάνια εσωτερικότητα που μετέτρεψε τον σκηνικό χρόνο σε μια ιεροτελεστία αποκάλυψης. Ο πρωταγωνιστής, μέσα από ένα δαιμονικό παραλήρημα ενοχής και αυτοδικαίωσης, απέδωσε με χειρουργική ακρίβεια την ψυχοσύνθεση του ενεχυροδανειστή, ενός ανθρώπου που παγιδεύτηκε στο ίδιο του το πλάνο εξουσίας. Δίπλα του, η γυναίκα δεν υπήρξε απλώς ένα θύμα, αλλά μια οντότητα γεμάτη σφρίγος που, καθώς επιζητούσε την επαφή, προσέκρουε στο τείχος μιας σιωπής που της επιβλήθηκε ως τιμωρία. Η χημεία τους επί σκηνής ανέδειξε το βάθος της ντοστογιεφσκικής «πτώσης», καθιστώντας τον θεατή μάρτυρα μιας ανατομίας όπου η αγάπη μεταλλάσσεται σε εμμονή και ο έρωτας σε μια απάνθρωπη πράξη κυριαρχίας.

Η σκηνοθεσία του Γιάννη Νταλιάνη αξιοποίησε τον χώρο του Θησείον με τέτοιο τρόπο, ώστε το ενεχυροδανειστήριο να μοιάζει με ένα μεταφυσικό καθαρτήριο αναμνήσεων, όπου τα αντικείμενα φέρουν το βάρος των χαμένων ονείρων. Με τη βοήθεια μιας ατμοσφαιρικής χρήσης του φωτός και του ήχου, η παράσταση ισορρόπησε ιδανικά ανάμεσα στον ρεαλισμό και το όνειρο, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές αιχμές του κειμένου και τη διαχρονική του σύνδεση με το σήμερα. Η φωνή που δόθηκε στην ηρωίδα λειτούργησε ως το απαραίτητο αντίβαρο στη σιωπή του βιβλίου, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της απώλειας και καθιστώντας το τελικό αδιέξοδο ακόμα πιο οδυνηρό. 

Πρόκειται για μια πρόταση ουσίας που, μέσα από την κωμικοτραγική μοναξιά των ηρώων της, καταφέρνει να μιλήσει βαθιά για την ανάγκη μιας αληθινής ανθρώπινης συνύπαρξης, μακριά από προσωπεία και κοινωνικές συμβάσεις.