Είδαμε και προτείνουμε: "ΣΥΜΠΟΣΙΟ του ΠΛΑΤΩΝΑ" σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου στο θέατρο Σφενδόνη

Η Άννα Κοκκίνου στο Θέατρο Σφενδόνη προσφέρει μια θεατρική εμπειρία που υπερβαίνει τη συμβατική αναπαράσταση, μετατρέποντας το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα σε μια τελετουργική εξερεύνηση του Έρωτα, η οποία αιχμαλωτίζει το κοινό για τρεις αδιάκοπες ώρες. Ο αρχικός σκεπτικισμός του θεατή διαλύεται μπροστά σε μια παράσταση που είναι πολύ περισσότερο από μια απλή ανάγνωση ενός κλασικού κειμένου· είναι μια συμμετοχική βύθιση στα άδυτα της αρχαίας ελληνικής σκέψης.

Η παράσταση ξεκινά ήδη από το φουαγιέ, δημιουργώντας ένα κλίμα προσμονής και μύησης. Εισερχόμενοι στον χώρο, η ομιχλώδης ατμόσφαιρα, οι υποβλητικοί φωτισμοί και η διακριτική μυρωδιά από το ψωμάκι που ψήνεται, συνθέτουν ένα αισθητηριακό περιβάλλον που σε μεταφέρει άμεσα στο αρχαίο δείπνο. Αυτή η προσεγμένη σκηνογραφία δεν είναι απλώς φόντο, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ο θεατής δεν παρακολουθεί, αλλά μετέχει στο συμπόσιο.

Η Κοκκίνου, όχι μόνο σκηνοθετεί, αλλά και ενσαρκώνει τον Σωκράτη, προσδίδοντας στον κεντρικό φιλόσοφο μια αύρα αυθεντικότητας. Μέσα από μονολόγους και αφηγήσεις, οι ομιλητές, ο Αγάθων, ο Παυσανίας, ο Αλκιβιάδης και άλλοι, αναμετρώνται με το ανυπέρβλητο ερώτημα: «Τι είναι τελικά ο Έρως;». Η παράσταση αναδεικνύει τις πολλαπλές εκδοχές του, από την επιθυμία για το καλό και το ωραίο, μέχρι την ερώτηση αν ο Έρωτας, ως επιθυμία αυτού που δεν κατέχουμε, είναι εκ φύσεως ούτε Καλός ούτε Ωραίος. Αυτός ο προβληματισμός, δοσμένος με σωματικό θέατρο και τελετουργικό ρυθμό, αγγίζει βαθιά τον θεατή.

Ο Γιάννης Σέπε ως Αλκιβιάδης είναι απολύτως εξαιρετικός. Ο μονόλογός του για τον ανεκπλήρωτο έρωτα προς τον δάσκαλό του, Σωκράτη, ξεχειλίζει πάθος και τραγική ειρωνεία. Μέσα από την ερμηνεία του, αναδύεται ο πανέξυπνος στρατηγός, ήδη κυνηγημένος από τις φιλοδοξίες του, ο οποίος συντρίβεται μπροστά στο πνευματικό μεγαλείο του δασκάλου του. Είναι η κορυφαία στιγμή της ανθρώπινης σύγκρουσης και του ανεκπλήρωτου πόθου, που δίνει μια δραματουργική ένταση απαραίτητη για τη συνέχεια της φιλοσοφικής διαδρομής.

Η Άννα Κοκκίνου αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι μια πραγματική εργάτρια του θεάτρου, που αγαπά και σέβεται το πρωτότυπο κείμενο. Το επίτευγμά της είναι ότι κατάφερε να κρατήσει το κοινό «παρόν» και βυθισμένο στο κείμενο, χωρίς να νιώσει την κούραση της τρίωρης διάρκειας. Η παράσταση δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, αλλά μια πρόκληση για σκέψη, μια «βουτιά στα βαθιά» των εκδοχών του Έρωτα, που ανανεώνει τη σχέση μας με την αρχαία σοφία και υπενθυμίζει την αδιαμφισβήτητη αξία του λόγου του Πλάτωνα στον σύγχρονο κόσμο. Η ολοκλήρωση της εμπειρίας με το κέρασμα του ψωμιού στο τέλος, σφραγίζει μια παράσταση που αφήνει όχι μόνο εντυπώσεις, αλλά και μια βαθιά αίσθηση πνευματικής και αισθητικής πληρότητας.