Είδαμε και προτείνουμε: Η Παναγία των Παρισίων σε σκηνοθεσία Κωσταντίνας Νικολαΐδη στον Ελληνικό Κόσμο

Η εμβληματική «Παναγία των Παρισίων» ανεβαίνει φέτος στον «Ελληνικό Κόσμο» υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, «μαγεύοντας» μικρούς και μεγάλους. Η γνωστή σε όλους μας Εσμεράλντα, ο αγαπημένος μας Κουασιμόδος και όλοι οι ήρωες του Βίκτορος Ουγκώ συναντιούνται ξανά μέσα από τη φρέσκια ματιά της δημιουργού, σε μια παράσταση που ξεχωρίζει για την εξαιρετική της απόδοση, τη διασκευή και τις ιδιαίτερες σκηνοθετικές πινελιές.

Πρόκειται για ένα εγχείρημα που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Τα εντυπωσιακά κοστούμια και οι συνεχείς εναλλαγές των σκηνικών κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο, χαρίζοντας μια αίσθηση μαγείας. Παράλληλα, η παράσταση αγγίζει κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα με τέτοιο τρόπο, που το εύρος των μηνυμάτων της καθηλώνει και τους ενήλικες θεατές.

Στο υποκριτικό κομμάτι, ο Τάσος Χαλκιάς, ως ο πλέον έμπειρος, δίνει την κατευθυντήρια οδηγία στον θίασο. Ο Ιβάν Σβιτάιλο, στον ρόλο του Κουασιμόδου, δεν διστάζει να «τσαλακωθεί» για να υποδυθεί τον «άσχημο» ήρωα, αποδίδοντάς τον τελικά με εξαιρετική χάρη και κάνοντας τον κοινό να τον αγαπήσει βαθιά.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι μικροί θεατές, παρά την ένταση του έργου, δεν φοβούνται. Αντιθέτως, παρασύρονται από την αγωνία και το σασπένς. Χαρακτηριστική είναι η εμπειρία από τον τετράχρονο γιο μου, ο οποίος αναζητούσε συνεχώς την Εσμεράλντα στη σκηνή, αγωνιώντας για την τύχη της. Οι ερωτήσεις των παιδιών, όπως το «πού είναι τώρα η Εσμεράλντα;» ή «τι θα την κάνουν;», αποδεικνύουν πως η αγνότητα του χαρακτήρα της είναι αυτό που τα αγγίζει περισσότερο. Τελικά, επιβεβαιώνεται στα μάτια τους πως το καλό πάντα κερδίζει. Ίσως, καμιά φορά, χρειάζεται απλώς να σκύψουμε δίπλα στα παιδιά για να καταλάβουμε τι πραγματικά τους αρέσει, αφού εκείνα βλέπουν την ουσία των χαρακτήρων πέρα από τη λάμψη των σκηνικών.

Η Νίκη Παλληκαράκη και ο Μιχάλης Μαρκάτης, ως τραγικά πρόσωπα, συγκίνησαν εμάς τους μεγάλους, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με θέματα μοναξιάς, συγχώρεσης και θρησκευτικής προσήλωσης. Η παρουσία του Τάσου Χαλκιά αποτελεί ένα άψογο σκηνοθετικό εύρημα, καθώς η ισχυρή του υπόσταση στη σκηνή μας κάνει να νιώθουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας και την πίστη μας.

Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί ο ρόλος του Ορέστη Τρίκα, ο οποίος λειτουργεί ως «μπαλαντέρ» και κερδίζει τον θαυμασμό μας με το υποκριτικό του ταλέντο. Ο Κωνσταντίνος Μουταφτσής, ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς, είναι για άλλη μια φορά εμβληματικός και χείμαρρος, απόλυτα παραδομένος στον ρόλο του. Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλο τον θίασο, αλλά και στην αγαπημένη Βασιλική Ανδρίτσου, η οποία με το χιούμορ και την εκπληκτική της παρουσία μας προσφέρει χαμόγελα και αγαλλιάζει την ψυχή μας.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν όρια στο ταλέντο της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Κάθε της εγχείρημα έχει ένα μοναδικό εκτόπισμα σκηνοθετικής μαγείας. Είναι φανερό πως όλοι οι ηθοποιοί χαίρονται να συνυπάρχουν μαζί της, και αυτό αντικατοπτρίζεται στο εξαιρετικό τελικό αποτέλεσμα που απολαμβάνουμε στη σκηνή.