Είδαμε και προτείνουμε: Σκοτώνουν τα Άλογα όταν Γεράσουν – Θέατρο Εν Αθήναις

 

Στο Εν Αθήναις χθες παρακολουθήσαμε μια παράσταση με έντονη σωματικότητα και καθαρό δραματουργικό προσανατολισμό. Η σκηνική μεταφορά της νουβέλας του Horace McCoy από τον Δημήτρη Καρατζιά και τον Μάνο Αντωνιάδη μάς τοποθέτησε στο επίκεντρο ενός μαραθωνίου αντοχής, όπου η συνεχής κίνηση γίνεται το βασικό αφηγηματικό εργαλείο. Η παράσταση χτίζει από την αρχή έναν ρυθμό που δεν χαλαρώνει, αποτυπώνοντας τη φθορά αλλά και την επιμονή των συμμετεχόντων.

Οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται σε ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους. Χορεύουν, τρέχουν, ξαπλώνουν στο πάτωμα, σηκώνονται ξανά, μια αδιάκοπη σωματική διαδικασία που μεταφέρει στο κοινό το βάρος της κούρασης, της πείνας και του φόβου. Η ερμηνευτική τους συνοχή είναι αξιοσημείωτη, λειτουργούν σαν σύνολο όπου κάθε κίνηση συνδέεται με την επόμενη, χωρίς αστοχίες ή υπερβολές.

Η δραματουργία αναδεικνύει την εκμετάλλευση και την κοινωνική φθορά της εποχής. Οι ιστορίες των διαγωνιζομένων ξεδιπλώνονται με τρόπο λιτό και σαφή, επιτρέποντας στον θεατή να παρακολουθήσει πώς τα όνειρα και οι φιλοδοξίες τους συναντούν ένα σύστημα που τους πιέζει μέχρι εξάντλησης. Η παράσταση σχολιάζει αποτελεσματικά την κοινωνική ανάγκη για θέαμα, χωρίς να γίνεται διδακτική, και αποτυπώνει μια εποχή όπου η ανθρώπινη αντοχή μετατρέπεται σε προϊόν.

Συνολικά, πρόκειται για ένα θέατρο με καθαρή καλλιτεχνική πρόταση και ισχυρό ερμηνευτικό κορμό. Η παράσταση αφήνει ένα αίσθημα βάρους αλλά και ουσιαστικής σκέψης γύρω από την ανθρώπινη αντοχή, την επιβίωση και την κοινωνική ευθύνη του θεάματος. Είναι μια δουλειά διαφορετική από τα συνήθη, δομημένη με συνέπεια και υποστηριζόμενη από εξαιρετικές ερμηνείες.

Ομάδα OpenMind