Ακούσαμε και προτείνουμε: Παρουσίαση του δίσκου «Άστρον πεσμένον» της Φένιας Παπαδόδημα με το B.Y.S trio

Η παρουσίαση του νέου δίσκου της Φένιας Παπαδόδημα, «Άστρον πεσμένον», στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ήταν μια εμπειρία που υπερέβη τα όρια μιας απλής συναυλίας. Από την πρώτη στιγμή, η σκηνή μετατράπηκε σε έναν χώρο όπου η μουσική και η λογοτεχνία συνυπήρχαν αδιάσπαστα: η Φένια διάβαζε αποσπάσματα από τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ενώ ταυτόχρονα τα τραγούδια της ζωντάνευαν τις εικόνες και τα συναισθήματα που εμπνέονται από τις υπερκόσμιες ιστορίες του. Η αίσθηση ότι βρίσκεσαι «ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα» ήταν έντονη καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η μουσική του B.Y.S trio προσέδωσε μια υπερβατική διάσταση στα τραγούδια, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό ηχότοπο όπου η φωνή της Φένιας αιωρείται σαν το ίδιο το «πέφτον άστρο». Οι συνεισφορές των Χάρη Λαμπράκη στο νέυ, Θωμά Μελετέα στο ούτι και Ήβη Παπαθανασίου στο τσέλο, καθώς και η χορωδία Cantus Angelicus υπό τη διεύθυνση της Αναστασίας Χατζηπαύλου, εμπλούτισαν τις συνθέσεις με μια πολυδιάστατη ηχητική υφή, που συνδύαζε την παραδοσιακή μελωδία με έναν σύγχρονο, ποιητικό εσωτερικό ρυθμό.

Η θεματική του δίσκου κινείται σε έναν χώρο μετέωρο, ανάμεσα στον κίνδυνο και την αγάπη, τη ζωή και το μυστήριο, όπως αντικατοπτρίζεται στους στίχους για άνθη στον γιαλό, όνειρα στα κύματα ή φωνές υπερκόσμιων ταξιδιωτών. Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία, μια υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να μετατρέψει τα πιο καθημερινά ή φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα σε εμπειρία βαθιάς αισθητικής και συναισθηματικής αναζήτησης.

Η ενορχήστρωση και η εκτέλεση καταφέρνουν να ενώσουν τη λυρικότητα με τη δραματικότητα, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό ηχητικό ταξίδι. Η παράσταση δεν ήταν μόνο μια μουσική παρουσίαση αλλά και μια βιωματική αφήγηση, όπου η μουσική και οι λέξεις συνδιαλέγονται με τρόπο που καθηλώνει και προκαλεί τον ακροατή να ξανασκεφτεί την έννοια της ομορφιάς, της μαγείας και της μνήμης.

Συνολικά, το «Άστρον πεσμένον» είναι ένα έργο που συνδυάζει λογοτεχνική και μουσική ευαισθησία, φέρνοντας στο σήμερα τις αιώνιες εικόνες του Παπαδιαμάντη με έναν τρόπο ζωντανό, πρωτότυπο και βαθιά προσωπικό. Η παράσταση ήταν ένα παράθυρο σε έναν κόσμο μετέωρο και μαγικό, που αφήνει στον ακροατή την αίσθηση ότι παρακολούθησε κάτι μοναδικό, σχεδόν υπερβατικό.