Είδαμε και προτείνουμε: «Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck» της Ελένης Παργινού στο Bios

Είδαμε την παράσταση «Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck» της Ελένης Παργινού στο Bios ως μια σκηνική πρόταση που επιλέγει συνειδητά την ανοιχτή φόρμα και τη διαδικασία πάνω από τη θεατρική αφήγηση. Από την πρώτη στιγμή γίνεται σαφές ότι το ενδιαφέρον δεν εστιάζει στην αναπαράσταση του έργου Εσωτερικό, αλλά στη δημιουργία μιας συνθήκης μνήμης, παρατήρησης και συλλογικού στοχασμού γύρω από τον θάνατο και την εύθραυστη ισορροπία της καθημερινότητας.

Η παράσταση αναπτύσσεται μέσα από εικόνες, κινήσεις και θραύσματα λόγου, με τους ηθοποιούς να λειτουργούν ως φορείς μιας εσωτερικής διερεύνησης. Το σκηνικό «παράθυρο» γίνεται σημείο μετάβασης ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, στο οικείο και το ανοίκειο, ενώ ο χρόνος μοιάζει να διαστέλλεται, αφήνοντας χώρο στη σιωπή και στην αίσθηση του αναπόφευκτου. Η πένθιμη τελετουργία δεν κορυφώνεται δραματουργικά, αλλά διαχέεται αργά, σαν μια υπόγεια ρωγμή μέσα στη γιορτή.

Η σκηνοθετική ματιά συνομιλεί με τον συμβολιστικό κόσμο του Μαίτερλινκ μέσα από μια σύγχρονη, αφαιρετική γραφή, όπου η έννοια προηγείται της συγκίνησης. Η ροή παραμένει σκόπιμα χαμηλών τόνων, ζητώντας από τον θεατή ενεργή συμμετοχή και εσωτερική επεξεργασία. Πρόκειται για μια παράσταση που λειτουργεί περισσότερο ως εμπειρία παρατήρησης και λιγότερο ως αφήγηση, αφήνοντας το αποτύπωμά της μέσα από τη σκέψη που γεννά και όχι μέσα από την ένταση που επιβάλλει.