Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ

 

Υπάρχουν στιγμές στο θέατρο που η σκηνή παύει να είναι ένα τεχνητό πλαίσιο και μετατρέπεται σε ένα χειρουργικό τραπέζι, όπου ανατέμνεται η ίδια η ανθρώπινη ψυχή. Η παράσταση «Ένα Κουκλόσπιτο» από την ομάδα Loxodox, σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή, είναι ακριβώς αυτό: μια βαθιά τομή στο οικοδόμημα της αστικής ευτυχίας, που αποδεικνύει πως τα σπουδαία έργα δεν χρειάζονται θορυβώδη σκηνικά για να ακουστούν, αλλά αλήθεια και αίμα.

Μέσα στην ασφυκτική θαλπωρή των Χριστουγέννων, εκεί που ο κόσμος τραγουδά για τη γέννηση και την ελπίδα, ο Ίψεν τοποθετεί μια βραδυφλεγή βόμβα. Ο Αλκίνοος Δωρής συλλαμβάνει αριστοτεχνικά αυτή την αντίθεση. Στη Σκηνή Μπέκετ, ο χρόνος μοιάζει να πυκνώνει. Οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού των Χέλμερ δεν προστατεύουν τους ενοίκους τους παρά μόνο τους φυλακίζουν. Παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τις μορφές να στροβιλίζονται σε έναν χορό αόρατων δυνάμεων, εκεί όπου τα μυστικά του παρελθόντος εισβάλλουν σαν παγερός άνεμος, γκρεμίζοντας κάθε ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Η παράσταση αυτή είναι ένας θρίαμβος της ερμηνευτικής δεινότητας. Χωρίς την πολυτέλεια των εντυπωσιακών μέσων, οι ηθοποιοί επιστρατεύουν το μοναδικό τους όπλο: την εσωτερική τους δόνηση. Η μετάβαση των ηρώων από την αλαζονική σιγουριά στην απόλυτη υπαρξιακή γύμνια γίνεται με μια ροή συγκλονιστική.

Το «Μεγάλο Εγώ» που πασχίζουν να συγκροτήσουν οι χαρακτήρες, θρυμματίζεται μπροστά στα μάτια μας. Βλέπουμε ρόλους, αλλά κυρίως ανθρώπους που φέρουν πάνω τους τις χαραγματιές της ζωής, τις πληγές της καθημερινότητας και, τελικά, τη λυτρωτική ορμή της χειραφέτησης. Η στιγμή που η «κούκλα» αποφασίζει να γίνει «άνθρωπος» δεν είναι απλώς μια θεατρική κορύφωση, είναι μια πράξη επανάστασης που δονεί την αίθουσα.

Είναι συγκινητικό να βλέπεις πώς το μεράκι και η πίστη σε ένα όραμα μπορούν να γεννήσουν ένα καλλιτεχνικό γεγονός τέτοιου βεληνεκούς. Η ομάδα Loxodox μας υπενθυμίζει τον ορισμό του ρεαλιστικού δράματος: απλότητα, όχι απλοϊκότητα. Κάθε βλέμμα, κάθε παύση και κάθε κίνηση στον χώρο έχει βάρος. Ο Ίψεν εδώ δεν είναι ένα «μουσειακό» κείμενο, αλλά μια ζωντανή κραυγή για την πανανθρώπινη ισότητα και την ανάγκη να γνωρίσουμε τον αληθινό μας εαυτό, όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Το «Κουκλόσπιτο» στη Σκηνή Μπέκετ είναι ένα διαμάντι ακατέργαστο και φωτεινό. Είναι μια παράσταση που σου υπενθυμίζει γιατί το θέατρο παραμένει η πιο επικίνδυνη και όμορφη τέχνη. Φεύγοντας, δεν παίρνεις μαζί σου μόνο την εικόνα μιας εξαιρετικής δουλειάς, αλλά και το ερώτημα: «Πόσοι τοίχοι μένουν ακόμα να γκρεμιστούν για να γίνουμε ελεύθεροι;»