Κατερίνα Γκατζόγια: "Το σωματικό εργαλείο απαιτεί έντονη φυσική παρουσία, εκφραστικότητα και έλεγχο της κίνησης για να μεταφέρει τις εσωτερικές συγκρούσεις και την ένταση του ρόλου".

Η Κατερίνα Γκατζόγια καταπιάνεται με έναν από τους πιο σύνθετους και οριακούς γυναικείους χαρακτήρες του σύγχρονου θεάτρου. Η Παρί, μια γυναίκα σκληρή, αντιφατική και βαθιά τραυματισμένη, ξεδιπλώνει τη διαδρομή της μέσα από μνήμη, ενοχή, έλεγχο και μια αδιάκοπη ανάγκη για αγάπη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ηθοποιός μιλά με ειλικρίνεια και βάθος για την ερμηνευτική της προσέγγιση, τις εσωτερικές συγκρούσεις του ρόλου, τη μητρότητα υπό πίεση, τη βία, τα κοινωνικά ταμπού και την έννοια της «αγάπης άνευ όρων» μέσα από έναν καθηλωτικό θεατρικό μονόλογο που συνομιλεί ουσιαστικά με το σήμερα. 

Κατερίνα Γκατζόγια

Η Παρί είναι μια γυναίκα σκληρή, αντιφατική και βαθιά τραυματισμένη. Ποιο ήταν το πρώτο στοιχείο του χαρακτήρα της που σας άνοιξε την πόρτα για να την προσεγγίσετε ερμηνευτικά;

Το πρώτο στοιχείο του χαρακτήρα της που μου άνοιξε την πόρτα για να την προσεγγίσω ερμηνευτικά ήταν η σκληρότητα και η αντιφατικότητα της προσωπικότητάς της. Αυτή η πολυπλοκότητα και το βάθος του χαρακτήρα της, μαζί με τον τραυματισμό που φέρει, προσφέρουν μια δυνατή βάση για την ερμηνευτική προσέγγιση, καθώς αποκαλύπτουν τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα κίνητρα που την οδηγούν στις λάθος αποφάσεις της.

Οι λάθος επιλογές της που την οδηγούν να ανέχεται τη βία, να γίνει πόρνη, κλπ, αποτελούν εκφράσεις αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης και του τραύματος. Εστιάζω σε αυτή την αντιφατική φύση για να αποδώσω με αλήθεια και βάθος τον χαρακτήρα της Παρί, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη πλευρά πίσω από τις πράξεις.

Ο μονόλογος ξεδιπλώνεται μέσα από μνήμη, ενοχή, έλεγχο και ανάγκη για αγάπη. Ποια συναισθηματική διαδρομή θεωρείτε πιο κρίσιμη για να παραμείνει ο θεατής συνδεδεμένος μέχρι το τέλος;

Για να παραμείνει ο θεατής συνδεδεμένος μέχρι το τέλος τον κύριο ρόλο έχει η ανάγκη για αγάπη, καθώς αυτή λειτουργεί ως η κινητήρια δύναμη πίσω από τις πράξεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις. Η ανάγκη για αγάπη δίνει βάθος και ευαισθησία στον χαρακτήρα, επιτρέποντας στον θεατή να ταυτιστεί και να κατανοήσει την τραγικότητα της ηρωίδας, παρά τις διαφορετικές της επιλογές.

Η Παρί εκφράζει μια μητρότητα αυταρχική, σχεδόν καταπιεστική, που όμως πηγάζει από φόβο και απώλεια. Πώς ισορροπείτε σκηνικά ανάμεσα στη σκληρότητα και στην ευαλωτότητα του ρόλου;

Ο αντιφατικός χαρακτήρας της Παρί είναι ρόλος με λεπτή ισορροπία εκφράσεων και εσωτερικών μεταπτώσεων. Δημιουργώντας έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα που αποτυπώνει την ανθρώπινη τραγικότητα επέρχεται η ισορροπία που κρατά ζωντανή τη συναισθηματική σύνδεση με το κοινό.

Το έργο τοποθετείται στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80, σε μια κοινωνία γεμάτη στερεότυπα και σιωπές. Πιστεύετε ότι η ιστορία της Παρί συνομιλεί με τη σημερινή πραγματικότητα και, αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η ανάγκη για επιβίωση, η μητρότητα υπό πίεση και οι προσωπικές θυσίες που κάνει η Παρί αντικατοπτρίζουν καταστάσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στη σύγχρονη κοινωνία. Μέσα από αυτή τη σύνδεση, το έργο προκαλεί τον θεατή να αναλογιστεί τις διαχρονικές προκλήσεις και να δει την ανθρώπινη πλευρά πίσω από τα κοινωνικά ταμπού.

Η αποκάλυψη της σεξουαλικής ταυτότητας του γιου λειτουργεί ως σημείο καμπής. Τι σημαίνει για εσάς η φράση «αγάπη άνευ όρων» όταν μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια τόσο οριακή συνθήκη;

Η φράση «αγάπη άνευ όρων» που κάθε μητέρα έχει για το παιδί της σηματοδοτεί την απόλυτη αποδοχή και την υπέρβαση των κοινωνικών προκαταλήψεων και φόβων. Στη σκηνική μεταφορά, αυτή η αγάπη γίνεται μια συγκινητική πράξη θάρρους και ειλικρίνειας, που αγγίζει βαθιά τον θεατή και αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας.

Σε έναν θεατρικό μονόλογο, το σώμα και η φωνή καλούνται να σηκώσουν ολόκληρο το βάρος της αφήγησης. Ποιο εργαλείο —σωματικό ή φωνητικό— αποδείχθηκε πιο απαιτητικό στη συγκεκριμένη παράσταση;

Το σωματικό εργαλείο απαιτεί έντονη φυσική παρουσία, εκφραστικότητα και έλεγχο της κίνησης για να μεταφέρει τις εσωτερικές συγκρούσεις και την ένταση του ρόλου. Ταυτόχρονα, το φωνητικό εργαλείο χρειάζεται μεγάλη ευελιξία, δυναμική και συναισθηματική απόδοση για να αποδώσει τις μεταπτώσεις και το βάθος της αφήγησης. Η ισορροπία και η αρμονία ανάμεσα σε σώμα και φωνή είναι κρίσιμες για να διατηρηθεί η ζωντάνια και η αλήθεια της παράστασης, καθιστώντας και τα δύο εξίσου απαιτητικά και αναπόσπαστα για την επιτυχία του ρόλου.

Ο τίτλος «Το Μυστικό του Παπαγάλου» υπονοεί κάτι που επαναλαμβάνεται χωρίς να κατανοείται πλήρως. Τι συμβολίζει για εσάς αυτό το «μυστικό» και πώς το υπηρετείτε ερμηνευτικά;

Είναι  η σεξουαλική ταυτότητα του γιου που αποκαλύπτεται; Είναι η μητρική αγάπη που φτιάχνει σενάριο για ατύχημα για να καλύψει την αυτοκτονία του γιου της; Κάθε άνθρωπος έχει ένα μυστικό που ο παπαγάλος το γνωρίζει. Ο θεατής θα αποφασίσει. Αυτή είναι η ουσία της τέχνης, να αφυπνίσει θέτοντας το ερώτημα.

Αν η Παρί μπορούσε να απευθυνθεί στο κοινό μετά το τέλος της παράστασης, ποια αλήθεια πιστεύετε ότι θα ήθελε να ακουστεί — και ποια θα δυσκολευόταν ακόμη να παραδεχτεί;

Η Παρί θα ήθελε να ακουστεί η αλήθεια της βαθιάς της ανάγκης για αγάπη και αποδοχή, παρά τα λάθη και τα τραύματά της. Ταυτόχρονα, θα δυσκολευόταν να παραδεχτεί πλήρως την αδυναμία της, τα λάθη της και την απώλεια που την καθόρισαν. Αυτή η διπλή αλήθεια αναδεικνύει την πολυπλοκότητα και την ανθρώπινη φύση του χαρακτήρα της, αφήνοντας το κοινό με αίσθημα συμπόνιας και κατανόησης.

Βλάρα Αλεξία