Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 3 «Χρονικό μιας εξημέρωσης (Οδηγός καλών τρόπων)» σε σύλληψη της Σταυρούλας Σιάμου

 

Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου συνεχίζει τη σειρά «Σκίτσο», έναν θεσμό που δίνει χώρο σε δημιουργούς να πειραματιστούν με τη φόρμα και τα όρια της σκηνικής γλώσσας. Στο τρίτο μέρος αυτής της διαδρομής, το «Χρονικό μιας εξημέρωσης (Οδηγός καλών τρόπων)» σε σύλληψη της Σταυρούλας Σιάμου, βρεθήκαμε μπροστά σε μια παράσταση που επιχείρησε να αποδομήσει την κοινωνική μας συμπεριφορά και τους κανόνες ευγένειας που μας διέπουν.

Το κεντρικό ερώτημα για το πού τελειώνει η πολιτισμένη συνύπαρξη και πού ξεκινά η υποκρισία είναι εξαιρετικά γόνιμο. Ωστόσο, η σκηνική μεταφορά αυτών των προβληματισμών παρουσίασε ορισμένες δυσκολίες στη ροή της. Η παράσταση επέλεξε μια γλώσσα έντονα σωματική και αφαιρετική, η οποία όμως συχνά εγκλωβιζόταν σε μια επαναλαμβανόμενη στατικότητα. Οι σιωπές και οι «νεκροί χρόνοι», που πιθανόν σχεδιάστηκαν για να υπογραμμίσουν την καταπίεση των κανόνων, κατέληξαν να αποδυναμώνουν τον ρυθμό, καθιστώντας την παρακολούθηση μια πρόκληση για τον θεατή.

Σε σύγκριση με τα προηγούμενα δύο «Σκίτσα», που είχαν μια πιο άμεση δυναμική, η συγκεκριμένη απόπειρα φάνηκε να υστερεί σε νεύρο και σκηνική ενέργεια. Η κίνηση, ενώ ήταν μελετημένη, έμοιαζε αποκομμένη από το συναίσθημα, δίνοντας την αίσθηση μιας θεωρητικής μελέτης που δεν κατάφερε να «αναπνεύσει» πλήρως πάνω στη σκηνή.

Ακόμα κι αν το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν δικαίωσε πλήρως τις υψηλές προσδοκίες, παραμένει μια προσπάθεια που αναδεικνύει τη δυσκολία της καλλιτεχνικής έρευνας. Ίσως η «εξημέρωση» που πραγματεύεται το έργο να λειτούργησε τελικά περιοριστικά και για την ίδια την παράσταση. Κρατάμε την πειραματική διάθεση και τη διάθεση για ρίσκο, περιμένοντας με ενδιαφέρον το επόμενο «Σκίτσο», με την ελπίδα ότι θα βρει ξανά εκείνη την ισορροπία ανάμεσα στον προβληματισμό και τη θεατρική ζωντάνια που τόσο χρειαζόμαστε.