Διαβάσαμε και προτείνουμε: Μούσα της Μαρίας Μίχου

 

Η Μούσα δεν είναι μια ποιητική συλλογή που διαβάζεται βιαστικά. Είναι ένα σώμα λόγου που απαιτεί παύσεις, αναπνοές, σιωπές. Η ποίηση της Μαρίας Μίχου κινείται στον χώρο του άρρητου έρωτα, εκεί όπου το συναίσθημα δεν ζητά επιβεβαίωση αλλά μεταμόρφωση.

Ο έρωτας εδώ δεν εξιδανικεύεται ούτε αφηγείται με αφθονία λέξεων. Αντιθέτως, συμπυκνώνεται. Γίνεται εύφλεκτο υλικό, ρήγμα, λάμψη, σάρκα και αίμα. Η γλώσσα της ποιήτριας είναι κοφτή αλλά φορτισμένη, σχεδόν σωματική. Κάθε λέξη μοιάζει να έχει περάσει από δοκιμασία πριν παραμείνει στο χαρτί.

Ιδιαίτερη θέση κατέχει η σιωπή, όχι ως έλλειψη λόγου, αλλά ως απόλυτο μέτρο αλήθειας. Η σιωπή στη Μούσα δεν καθησυχάζει· εκθέτει. Είναι η στιγμή όπου το συναίσθημα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ρητορική. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δύναμη της συλλογής: στην ακρίβεια της πληγής, όχι στο μέγεθός της.

Η ποιήτρια χρησιμοποιεί κοσμικούς και μυθολογικούς συμβολισμούς όχι για εντυπωσιασμό, αλλά για να δείξει ότι ο έρωτας είναι γεγονός κοσμογονικό, μια έκρηξη που γεννά νέο υλικό, ούτε γη ούτε νερό, αλλά κάτι άφθαρτο. Το προσωπικό βίωμα αποκτά οικουμενική διάσταση χωρίς να χάνει την τρυφερότητά του.

Η Μούσα είναι ποίηση για όσους έμαθαν να αγαπούν χωρίς θόρυβο. Για όσους έζησαν τον έρωτα ως εσωτερική καύση και όχι ως επίδειξη. Δεν προσφέρει εξηγήσεις ούτε παρηγοριά. Προσφέρει αναγνώριση. Και αυτό, στην ποίηση, είναι ίσως η πιο βαθιά μορφή συνάντησης.