Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Αναζητώντας την Ελένη" της Νατάσας Νταλιάνη

 

Αναζητώντας την Ελένη, ένα θεατρικό βιβλίο της Νατάσσας Νταΐλιανη, το οποίο φέτος μεταφέρεται και στη σκηνή ω, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου η Νατάσσα Νταϊλιάνη και παίζει και σκηνοθετεί. Μας μιλάει για την 49χρονη Παναγιώτα Πούσι, με τον σύζυγό της, τον Φώτη, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Θεσσαλίας. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει ντόπια λαλιά, κάτι που καθιστά το βιβλίο αν όχι παραστατικό, με την αληθινή του ιστορία και τον βιωματικό του χαρακτήρα.

Νομίζω ότι αποτελεί προσωπική υπόθεση της συγγραφέως, καθώς είναι σαν να δίνει έναν φόρο τιμής σε μία μάνα που αναζητά το χαμένο της παιδί. Ο πόλεμος, η καταστροφή και τα δεινά φέρουν δυσάρεστες συνέπειες. Οι αναμνήσεις, όμως, μένουν και υπομένουν τους ήρωές μας. Όπου, όπως οι ξεχαρβαλωμένες καρέκλες του Γιάννη Ρίτσου στη Σονάτα του Σεληνόφωτος, έτσι ακριβώς οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα δικά τους σκοτάδια και, αν και συνεχίζουν τη ζωή τους, πάντα το παρελθόν είναι εκεί για να τους θυμίζει τι έχουν χάσει.

Μικρό κείμενο, εύστοχο, χωρίς να πλατειάζει, και με τρεις μόνο ήρωες, μας δίνει το νόημα μιας μεγαλύτερης υπόθεσης. Το τέλος είναι απότομο· ενδεχομένως να χρειάζεται ο αναγνώστης και το κάτι παραπάνω, που προσωπικά ίσως το έβρισκα στο θεατρικό σανίδι που παρουσιάζεται.

Αξίζει να δείτε και την παράσταση, καθώς μπορεί κάποια κομμάτια να μας υπενθυμίσουν τη φρικαλεότητα του πολέμου, να μας υπενθυμίσουν το κτήνος που υπάρχει σε κάθε πόλεμο και σε κάθε βιαιοπραγία, και να μας αφουγκραστούν τις επόμενες γενιές για το τι έπεται και την επακόλουθη μετά από κάθε πόλεμο. Το διαγενεαλογικό τραύμα είναι εκεί και φέρνει μαζί του τα δεινά του πολέμου.

Για άλλη μια φορά, οι εκδόσεις Βακχικόν μας προσφέρουν ένα μικρό θεατρικό διαμάντι, το οποίο μιλά απευθείας στην καρδιά του αναγνώστη και ξύνει τις πληγές του παρελθόντος αλλά και του παρόντος. Μία υπενθύμιση για το πού ανήκουμε και το πού οδεύουμε!