Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί- Δημήτρης Χατζημαρινάκης

 

“Χαµογελά ο Απρίλης!..., πιο γλυκά µε σκλαβώνουν της Μοίρας τα τραχιά σκοινά Και στοχασµοί χαρµόσυνοι το νου µου µέσα ζώνουν ωσάν τα φύλλα τα χλωρά. Ε, τί; Το λίγο µέλι αυτό στην τελευταία σταλιά του µου έχει επιτέλους χαριστεί, ὦ σκοτεινή ζωή;  Πικρά αν όλα ειν’ εδώ κάτου, φίλοι δεν είµαστε παλιοί;”

Αγαπητοί φίλοι της Οικίας Κατακουζηνού, με βαθιά οδύνη αποχαιρετούμε έναν προσωπικό φίλο και πολύτιμο συνοδοιπόρο της Οικίας Κατακουζηνού, τον Δημήτρη Χατζημαρινάκη.  Έναν σπάνιο άνθρωπο, καλλιτέχνη, φωτογράφο και ωραία ψυχή, που στάθηκε δίπλα στον αγώνα μας από το 2008 έως σήμερα, με γενναιοδωρία, πίστη και δύναμη, σε όλα όσα χρειάστηκε να γίνουν. Άλλωστε, όλα τα βιβλία του Ιδρύματος Κατακουζηνού φέρουν τη δική του σφραγίδα· έγιναν χάρη στη δική του συμβολή. Η ματιά του για τη ζωή και τους ανθρώπους αποτυπώθηκε μοναδικά τόσο με τον φακό όσο και με τον λόγο του. Όσα ζήσαμε μαζί και όσα δημιουργήσαμε θα μας μείνουν αξέχαστα.  Δεν θα τον ξεχάσουμε — το υποσχόμαστε. Ας πετάξει τώρα ελεύθερη η ψυχή του σε πιο όμορφους κόσμους,  όπως πραγματικά του άξιζε. Σοφία Ε. Πελοποννησίου