Είδαμε και προτείνουμε: Kontakthof της Pina Bausch, στην αναβίωσή του από το Εθνικό Θέατρο σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation

Το Kontakthof της Pina Bausch, στην αναβίωσή του από το Εθνικό Θέατρο σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation, δεν λειτουργεί ως μουσειακό αποτύπωμα ενός εμβληματικού έργου αλλά ως ζωντανή, παλλόμενη εμπειρία που επιβεβαιώνει τη διαχρονικότητά του. Τριάντα επτά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα, το έργο επιστρέφει όχι για να αναπαραχθεί μηχανικά, αλλά για να ξανατεθεί στο παρόν, μέσα από σώματα που κουβαλούν άλλες ηλικίες, άλλες βιογραφίες, άλλες ευθραυστότητες. Η επιλογή ενός εξ ολοκλήρου ελληνικού θιάσου αποδεικνύεται καίρια, καθώς η παράσταση δεν μιμείται το ύφος της Bausch αλλά αφουγκράζεται το εσωτερικό του ρυθμό, αφήνοντας χώρο στην ανθρώπινη παρουσία να αναδυθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Η σκηνή του Kontakthof μετατρέπεται σε τόπο κοινωνικής δοκιμασίας, όπου η επαφή δεν είναι ποτέ αυτονόητη ούτε ασφαλής. Οι ερμηνευτές εκθέτουν τον εαυτό τους μέσα από επαναλαμβανόμενες χειρονομίες, βλέμματα που ζητούν επιβεβαίωση, κινήσεις που ταλαντεύονται ανάμεσα στην αμηχανία και την επιθυμία. Η επαναληπτικότητα, χαρακτηριστικό στοιχείο της πρώιμης περιόδου της Bausch, λειτουργεί εδώ όχι ως φορμαλιστικό τέχνασμα αλλά ως μηχανισμός αποκάλυψης, καθώς κάθε επανάληψη βαθαίνει το συναίσθημα και απογυμνώνει τις σχέσεις από κάθε προσποίηση. Η εικαστική λιτότητα, πιστή στο πνεύμα της συνεργασίας με τον Rolf Borzik, ενισχύει αυτή την αίσθηση έκθεσης, αφήνοντας τα σώματα να γίνουν φορείς μνήμης, φόβου και πόθου.

Η σκηνοθετική καθοδήγηση των Josephine Ann Endicott και Δάφνι Κόκκινου διακρίνεται για την ακρίβεια και τη διακριτικότητά της, επιτρέποντας στους ερμηνευτές να κινηθούν μέσα στο αυστηρό πλαίσιο του έργου χωρίς να εγκλωβιστούν σε αυτό. Η ανομοιογένεια ηλικιών και σωματοτύπων δεν εξομαλύνεται αλλά αναδεικνύεται, προσδίδοντας στο έργο μια πολυφωνία που ενισχύει τη θεματική του για την επαφή ως διαρκές ζητούμενο και όχι ως κατάκτηση. Η συχνά αισθητή ασυμμετρία ανάμεσα στα δύο μέρη, τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση, δεν αποδυναμώνει τη συνολική εμπειρία αλλά την εντάσσει οργανικά στη λογική του έργου, καθώς η κόπωση, η επανάληψη και η φθορά γίνονται μέρος της ίδιας της δραματουργίας.

Το Kontakthof παραμένει ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, που δεν ενδιαφέρεται για την ομορφιά της κίνησης αλλά για το φορτίο που αυτή κουβαλά. Η αναβίωσή του στο Εθνικό Θέατρο υπενθυμίζει ότι το θέατρο και ο χορός μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι συνάντησης, όπου η μοναξιά, η επιθυμία και η ανάγκη για οικειότητα εκτίθενται χωρίς προστατευτικά φίλτρα. Πρόκειται για μια παράσταση που δεν επιδιώκει να συγκινήσει εύκολα αλλά να αφήσει ίχνη, επιβεβαιώνοντας ότι η Pina Bausch εξακολουθεί να μας κοιτά κατάματα, ζητώντας όχι να την κατανοήσουμε, αλλά να αντέξουμε την αλήθεια που φέρνει στη σκηνή.