Είδαμε και προτείνουμε: «Γυναίκες από Δίχταμο (Έρωντα)», σε σκηνοθεσία και διασκευή του Χρήστου Παναγιώτου

 

Η θεατρική παράσταση «Γυναίκες από Δίχταμο (Έρωντα)», σε σκηνοθεσία και διασκευή του Χρήστου Παναγιώτου, αποτελεί μια μυσταγωγική κάθαρση που φέρνει στο φως τη δωρική και συνάμα εύθραυστη φύση της γυναίκας. Κατορθώνοντας το δύσκολο εγχείρημα να συμπλέξει τέσσερα εμβληματικά έργα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τη «Γέρμα», το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», τον «Ματωμένο Γάμο» και τον «Περλιμπλίν και Μπελίσα», η παράσταση προσφέρει μια συμπαγή, ποιητική εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και του τόπου. Ο σκηνοθέτης, με ιδιαίτερη μέριμνα στον λόγο του μεγάλου Ισπανού ποιητή, στήνει μια σκηνική αλληγορία όπου το πεπρωμένο, ο έρωτας και ο θάνατος συνομιλούν αδιάλειπτα, δημιουργώντας έναν κόσμο που ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στη μνήμη και το παράλογο.

Στο επίκεντρο βρίσκονται τέσσερις ηρωίδες, σκιές και φωνές που αναζητούν την ύπαρξή τους μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικών κοινωνικών συμβάσεων. Αυτές οι γυναίκες, που «μιλούν με τη σιωπή τους», τραβούν νήματα από το παρελθόν για να υφάνουν το δικό τους παρόν, διεκδικώντας χώρο σε έναν κόσμο που συχνά τις προσπερνά. Η παράσταση θέτει καίρια και διαχρονικά ερωτήματα: Η επιλογή στη μητρότητα, η εξουσία στην οικογένεια, η ερωτική ματαίωση και η επώδυνη ενηλικίωση δεν είναι απλώς θεματικές του Λόρκα, αλλά πληγές που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Μέσα από την αφήγησή τους, η πραγματικότητα λυγίζει στα όρια του ονείρου, αναζητώντας μια εξιλέωση που ίσως κρύβεται στην ίδια την πράξη της εξομολόγησης.

Η παράσταση ξεχωρίζει για την εξαιρετική της κινησιολογία, η οποία λειτουργεί ως προέκταση του ποιητικού λόγου, δίνοντας σώμα στους φόβους και τα μυστικά των ηρωίδων. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πολύ υψηλού επιπέδου, γεμάτες ένταση και εσωτερικότητα, καταφέρνοντας να αποδώσουν τις ρωγμές των χαρακτήρων τους με τρόπο που συγκλονίζει τον θεατή. Τα λόγια των γυναικών κυλούν σαν νερό που βρίσκει διέξοδο μέσα από τις πέτρες, καθρεφτίζοντας χαρές που δεν προλάβαμε να ζήσουμε και αλήθειες που συχνά φοβόμαστε να αντικρίσουμε. Είναι ένα ταξίδι από το παρελθόν στο παρόν, μια υπενθύμιση ότι πάνω από φύλα και στερεότυπα, παραμένουμε ανθρώπινα όντα που διψούν για ελευθερία και ουσιαστική επαφή.