Είδαμε και προτείνουμε: ΓΕΡΜΑ (η ανεκπλήρωτη) του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα σε σκηνοθεσία Μαρία Πρωτόπαππα Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν-Υπόγειο

 

Στην ιστορική σκηνή του Καρόλου Κουν, εκεί όπου η μνήμη συναντά το παρόν, η Μαρία Πρωτόπαππα παραδίδει μια «Γέρμα» που τη βιώνεις σωματικά. Η επιστροφή της στο Υπόγειο δεν είναι μόνο μια σκηνοθετική κατάθεση, αλλά μια συγκλονιστική ερμηνευτική αποκάλυψη. Η Πρωτόπαππα ενσαρκώνει την ηρωίδα του Λόρκα όχι ως ένα θύμα της μοίρας, αλλά ως ένα μνημείο ασυμβίβαστου πάθους, μια γυναίκα που παλεύει να ορίσει το «ανορίωτο» ανάμεσα στα δεσμά της κοινωνικής σύμβασης και την ορμή της φύσης.

Η παράσταση ρέει με μια εσωτερική ένταση που κλιμακώνεται αριστοτεχνικά, στηριγμένη σε έναν θίασο-κορυφή. Η χημεία της Πρωτόπαππα με τον Γιάννο Περλέγκα και τον Σίμο Κακάλα δημιουργεί ένα ηλεκτρισμένο πεδίο, όπου η σιωπή είναι εξίσου επώδυνη με τον λόγο. Η δραματουργική επεξεργασία αναδεικνύει το «τραγικό αίσθημα της ζωής», εστιάζοντας στην απελπισία του άκαρπου έρωτα και στη σύγκρουση της ηρωίδας με ένα περιβάλλον καχυποψίας και στείρας ηθικής.

Ωστόσο, η στιγμή που η παράσταση περνά στην περιοχή του θρύλου είναι η τελική σκηνή. Ο μονόλογος της Γέρμας, καθώς οδηγείται στην έκρηξη και την απόγνωση, είναι ανατριχιαστικός. Η Πρωτόπαππα «τσακίζει» τον θεατή, μετατρέποντας τον πόνο της ηρωίδας σε μια παγκόσμια κραυγή για την ανεκπλήρωτη ύπαρξη. Εκεί, στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, η παράσταση απογειώνεται σε μια παγανιστική ιεροτελεστία, όπου η θυσία του άντρα της γίνεται η μοναδική λύτρωση από τον υπαρξιακό ίλιγγο.

Πρόκειται για μια παράσταση-σταθμό, μια ανατομία της ανθρώπινης ψυχής που τιμά τη μνήμη του Μίμη Κουγιουμτζή με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Μια Γέρμα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας για καιρό, υπενθυμίζοντάς μας πως όταν η Φύση εκδικείται, η τέχνη είναι η μόνη που μπορεί να αποτυπώσει το μέγεθος της καταστροφής.