Είδαμε και προτείνουμε: «Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Αλκμήνη

Είδαμε τη «Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Αλκμήνη ως μια σκηνική ανάγνωση που στηρίζεται πρωτίστως στη δύναμη του ποιητικού λόγου και στη διαχρονική ένταση του μύθου. Η παράσταση αντλεί από την Τέταρτη Διάσταση για να φωτίσει το υπαρξιακό σκοτάδι της ηρωίδας, μεταφέροντας τον θεατή σε έναν εσωτερικό μονόλογο όπου η επιθυμία, η ενοχή και η ανάγκη για αλήθεια συνυπάρχουν χωρίς εξωραϊσμούς.

Η Φαίδρα ξεδιπλώνεται μέσα από έναν εκτενή, εξομολογητικό λόγο προς τον Ιππόλυτο, ο οποίος παραμένει σιωπηλός, σχεδόν αποστασιοποιημένος. Αυτή η μονομερής επικοινωνία εντείνει την αίσθηση της μοναξιάς και μετατρέπει τον Ιππόλυτο σε καθρέφτη της εσωτερικής της διάλυσης. Το πάθος δεν παρουσιάζεται ως στιγμιαία έκρηξη, αλλά ως μια αργή, βασανιστική διεργασία αυτογνωσίας, όπου το ένστικτο σταδιακά υπερισχύει της λογικής.

Η σκηνοθετική γραμμή παραμένει πιστή στον ρυθμό και τη λιτότητα του ριτσικού λόγου, επιλέγοντας μια συγκρατημένη δραματουργική ανάπτυξη. Τα σύγχρονα στοιχεία, όπως η καθημερινή χειρονομία του τσιγάρου, λειτουργούν υπαινικτικά, γεφυρώνοντας τον αρχαίο μύθο με το παρόν χωρίς να αλλοιώνουν τον πυρήνα του κειμένου. Το σκηνικό περιβάλλον, αφαιρετικό και συμβολικό, ενισχύει την αίσθηση ενός ψυχικού τοπίου σε διαρκή ρήξη.

Συνολικά, πρόκειται για μια καλοδουλεμένη και συνεπή παράσταση, που υπηρετεί με σεβασμό το έργο του Ρίτσου και αναδεικνύει τη διαχρονικότητα της Φαίδρας ως μορφής υπαρξιακού αδιεξόδου. Χωρίς να επιδιώκει σκηνικές υπερβάσεις, εστιάζει στη δύναμη του λόγου και στη σιωπή που τον περιβάλλει, αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση μιας ήσυχης, εσωτερικής σύγκρουσης που συνεχίζει να αντηχεί μετά το τέλος της παράστασης.