Η Ομάδα Χορού Corpus Lingua μιλά για τους «Ζωντανούς Δεσμούς» μια χορευτική έρευνα πάνω στις σχέσεις και την προσκόλληση

Στους «Ζωντανούς Δεσμούς», η Ομάδα Χορού Corpus Lingua προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο μνήμης, σχέσης και μετασχηματισμού. Αντλώντας από τη Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby και από προσωπικά βιώματα που συνομιλούν με μια ευρύτερη κοινωνική εμπειρία ρευστότητας και ανασφάλειας, το έργο εξερευνά τους δεσμούς που μας θεμελιώνουν, μας καθορίζουν ή μας κρατούν δέσμιους. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν ζωντανό οργανισμό, όπου σώματα και υλικά συνδιαμορφώνουν ένα τοπίο ασφάλειας, απομάκρυνσης και αυτονομίας, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φροντίδα και την ασφυξία. Σε αυτή τη συνέντευξη, η Corpus Lingua μιλά για τη μητρική φιγούρα πέρα από στερεότυπα, για τη μνήμη ως φορέα κίνησης και για το πώς το προσωπικό τραύμα συναντά το κοινωνικό σώμα μέσα από τον χορό.

1.Τι σημαίνει για εσάς ένας «ζωντανός δεσμός»; Είναι κάτι που διατηρείται, κάτι που μετασχηματίζεται ή κάτι που οφείλουμε κάποια στιγμή να αποδεσμεύσουμε για να ωριμάσουμε;

Προσωπικά όταν αναφέρω τον όρο ζωντανός δεσμός είναι μια σχέση-σύνδεση που αναπτύσσεται και εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου. Δεν είναι απαραίτητα μεταξύ δύο ατόμων ούτε συγκεκριμένων χαρακτήρων. Άλλωστε όλοι κατά τη διάρκεια της ζωής μας  απομακρυνόμαστε σταδιακά από το στενό οικογενειακό περιβάλλον και συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που επιδρούν ως ένα βαθμό στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Ανάλογα με την ποιότητα των δεσμών που έχει δεχτεί κάποιος μπορεί να διατηρήσει, να μετασχηματίσει ή και να απορρίψει τον τρόπο σύνδεσης που είχε δεχτεί ως παιδί στην ενήλικη ζωή του. Ως ζωντανοί οργανισμοί  που αναπτυσσόμαστε και επηρεαζόμαστε από το εκάστοτε περιβάλλον, το ίδιο “ζωντανοί” είναι και οι δεσμοί που αναπτύσσουμε.

2. Στους «Ζωντανούς Δεσμούς» η μητρική φιγούρα λειτουργεί ως θεμέλιο ασφάλειας. Πώς προσεγγίζετε σκηνικά αυτή την έννοια χωρίς να την εγκλωβίσετε σε στερεότυπα;

Η μητρική φιγούρα μπορεί να θεωρείται το  κατεξοχήν  καταφύγιο ασφάλειας για τα παιδιά αλλά στο έργο δεν τονίζεται μόνο η γυναικεία φιγούρα ως μητρικός ρόλος. Μέχρι το παιδί να φτάσει στην ηλικία που αρχίζει να αυτονομείται και συναισθηματικά ως άτομο ,μπορεί να περιτριγυρίζεται από διάφορους φροντιστές,  όπου ο καθένας διαγράφει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Ταυτόχρονα στις σύγχρονες οικογένειες επιδιώκουν και οι δύο γονείς να αναλάβουν ενεργό ρόλο στη φροντίδα και στην ανάπτυξη ισχυρών δεσμών ασφάλειας . Για αυτό το λόγο οι ερμηνεύτριες δεν συμβολίζουν κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα αλλά περνούν από τα διάφορα αναπτυξιακά στάδια είτε ως παιδιά είτε ως φροντιστές-ενήλικες.

Μέσα από τις σχέσεις και τις συνδέσεις των ερμηνευτών μεταξύ τους αλλά και τις ποιότητες του κινησιολογικού υλικού που αναπτύσσουν, διαφαίνονται τόσο οι ισορροπημένες σχέσεις όσο και ο αντίποδας αυτών. Η μητρική  φιγούρα  μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα και ως ένας  ασφυκτικός κλοιός ασφάλειας όπου το άτομο δεν μπορεί να φτάσει στην αυτονόμηση και πάντα θα μένει απαγκιστρωμένο στον φροντιστή  του, διαγράφοντας μια καθοδηγούμενη πορεία εξέλιξης ακόμα και στην ενήλικη ζωή του.

3. Πώς συνομιλεί η Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα, όπου οι σχέσεις συχνά χαρακτηρίζονται από ρευστότητα και ανασφάλεια;

Η  θεωρία του Bowlby στηρίζεται στη συναισθηματική σύνδεση του βρέφους με τον φροντιστή του δίνοντας βάση στη συναισθηματική σταθερότητα που μπορεί να προκύψει ανάλογα με την ποιότητα του συναισθηματικού δεσμού. Ο ποιοτικός χρόνος και η προσφορά στοργής και ασφάλειας στο περιβάλλον όπου μεγαλώνει ένα παιδί είναι πρωταρχικής σημασίας για να δημιουργηθούν  άτομα  με αυτοπεποίθηση και ασφαλή εικόνα εαυτού ,ικανοί  να προσφέρουν  και να λαμβάνουν αγάπη, ώστε να δημιουργήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας ως ενήλικες.

Στη  σύγχρονη πραγματικότητα όπου ο χρόνος είναι περιορισμένος και δίνεται προτεραιότητα στα υλικά αγαθά ως μέσω ικανοποίησης και προσφοράς ,η θεωρία λειτουργεί  ως υπενθύμιση στην επιστροφή σε πιο ποιοτικές και ουσιαστικές αξίες που έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο ως ψυχοσυναισθηματική οντότητα,  με εσωτερική ανάγκη  για αυτοεκτίμηση και κοινωνική αποδοχή.

4. Υπάρχει κάποια σκηνική εικόνα που θεωρείτε πυρήνα του έργου;

Το έργο ξεκινάει με μια διαμορφωμένη  εικόνα υλικών  όπου οι ερμηνεύτριες δημιουργούν μία ενιαία οντότητα μεταξύ τους αλλά και με τον περιβάλλοντα χώρο. Αυτός ο χώρος  καθορίζει την διαδικασία διάσπασης και ανεξαρτητοποίησης των σωμάτων  ως διαφορετικές προσωπικότητες που αυτονομούνται από το συγκεκριμένο περιβάλλον για να δημιουργήσουν τις σχέσεις και συνδέσεις μεταξύ τους. Το περιβάλλον μεταλλάσσεται αλλά παραμένει ως αφετηρία και ως ανάμνηση της πρώτης αυτής συνύπαρξης.

5.Τα υλικά και τα σώματα συνδιαμορφώνουν το σκηνικό σύμπαν. Πώς λειτουργούν τα υλικά ως «φορείς μνήμης» ή συναισθήματος μέσα στο έργο;

Το υλικό λειτουργεί ως  συνδετικός κρίκος αρχικά για τη μετάβαση στα αναπτυξιακά στάδια ,όπου μπορεί να μεταφέρεται στον χώρο αλλά και να χρησιμοποιείται ως μέσο φωτιστικού σκηνικού. Οι ερμηνεύτριες χρησιμοποιούν το υλικό σαν οριοθέτηση του περιβάλλοντος όπου διαλέγονται, δημιουργούν  κίνηση,  διαμορφώνουν ηχοτοπία και ταυτόχρονα μεταλλάσσουν τις εκάστοτε συναισθηματικές  καταστάσεις .Πάντα όμως υπάρχει σε εμφανή θέαση  λειτουργώντας  ως θύμηση των όσων προηγήθηκαν.

6. Αναφέρεστε στη σχέση άνευ όρων ως προϋπόθεση αυτοεκτίμησης και ψυχικής αντοχής. Πιστεύετε ότι η σύγχρονη κοινωνία ευνοεί τέτοιους δεσμούς ή, αντίθετα, τους υπονομεύει;

Η σχέση άνευ όρων αναφέρεται περισσότερο στην ανιδιοτελή αγάπη των γονέων προς το παιδί που όμως ενέχει μια ανταπόδοση ως ένα βαθμό της αγάπης του παιδιού προς τους γονείς. Σε μεγάλο βαθμό η ανταπόκριση στις βιολογικές  αλλά περισσότερο στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού θα δημιουργήσουν την ασφάλεια και την αυτοεκτίμηση. Αυτό εν μέρει εξαρτάται από τον εκάστοτε γονέα και την δική του εκτίμηση ως προς την ανταπόκριση και την προσφορά του. Η κάθε οικογένεια λειτουργεί ως ξεχωριστός πυρήνας ,που έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης ,θέτει τις δικές τις αξίες και αρχές  αλλά πάντα πρέπει να λειτουργεί προς όφελος των παιδιών και του κοινωνικού συνόλου.

7. Το έργο αντλεί από προσωπικά βιώματα αλλά συνομιλεί με μια συλλογική εμπειρία κρίσης σχέσεων και αξιών. Πού συναντιέται, για εσάς, το προσωπικό τραύμα με το κοινωνικό σώμα;

Ως όντα που συμβιώνουν με άλλους σε ένα κοινωνικό σύνολο , η εκάστοτε διαπροσωπική σχέση  αλληλεπίδρασης  δημιουργεί  και μια επιρροή  στη διαμόρφωση εικόνων και εμπειριών για το άτομο.  Στην αρχή της ζωής μας η αλληλεπίδραση στηρίζεται σε πολύ κλειστό οικογενειακό κύκλο όμως ,όσο μεγαλώνοντας ο κοινωνικός περίγυρος  ανοίγει τόσο οι εμπειρίες μεταφέρονται εκτός της οικογένειας.

Εκεί μπορεί μια τραυματική εμπειρία να ισορροπηθεί και να επουλωθεί  από μια δυνατή και αρμονική συναισθηματική σχέση αλλά μπορεί και να κλονίσει  ασφαλείς συναισθηματικές προσωπικότητες. Οι πρώιμες σχέσεις μπορεί να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εικόνα αυτοεκτίμησης αλλά στόχος είναι να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε το άτομο να διαγράψει τη δική του πορεία στο κοινωνικό σύνολο χαρτογραφόντας τις δικές του   σχέσεις σύνδεσης του παρελθόντος με το παρόν.

Βλάρα Αλεξία

Info:

Σύλληψη & Χορογραφία: Ιωάννα Τόλιου (σε συνεργασία με την Ομάδα)

Ομάδα Χορού "Corpus Lingua":

Βάσια Κουτσιλιανού

Μαρίνα Μαζαράκη

Πηνελόπη Μουσγά

Δήμητρα Φιλιππάκη

 

Συντελεστές

Δραματουργία: Βασιλική Λιακοπούλου

Μουσική & Σχεδιασμός Φώτων: Αλέξανδρος Λύκουρας

Φωτογραφίες/Βίντεο: Φοίβος Σαλάχας (SensoReye production)

Σχεδιασμός αφίσας: Δανάη Παππά

Οργάνωση Παραγωγής : Μάρθα Ρούσσου

Μία παραγωγή της Εταιρείας “ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ”

Eπικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ελευθερία Σακαρέλη

 

 

Παραστάσεις:

Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στις 20.30

Διάρκεια: 50’ (χωρίς διάλλειμα)

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=b7Ox8HXC3KY

 

Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/zontanoi-desmoi/

 

ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Α): Κορυτσάς 39, Αθήνα Ι https://plyfa.space/

Corpus Lingua: Facebook I Instagram