Είδαμε και προτείνουμε: Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ στο Ρεκτιφιέ-Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών

 

Η Σκιά της μύγας είναι μια παράσταση χαμηλής έντασης αλλά υψηλής ακρίβειας, που μετατρέπει την καθημερινότητα σε δραματουργικό υλικό και τον οικείο χώρο σε πεδίο υπαρξιακής δοκιμασίας. Το έργο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη δεν επιχειρεί να καταγγείλει τον υπερτουρισμό με συνθήματα· τον προσεγγίζει μέσα από το βίωμα μιας γυναίκας που έμαθε να ζει σε καθεστώς προσωρινότητας, σε ένα σπίτι που έχει πάψει να της ανήκει ουσιαστικά.

Η σκηνοθεσία του Τάσου Καρακύκλα αξιοποιεί με ευφυΐα τον μη θεατρικό χώρο, καταργώντας τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας. Το φουαγιέ του θεάτρου Ρεκτιφιε, λειτουργεί ως τόπος δημόσιας μοναξιάς, όπου η ηρωίδα μιλά ακατάπαυστα χωρίς να της απαντά ποτέ κανείς. Οι ήχοι του χώρου, οι κινήσεις των σωμάτων, συγκροτούν ένα φυσικό ηχοτοπίο που συνομιλεί οργανικά με τις παύσεις και τις ρωγμές της μνήμης της.

Η ερμηνεία της Σοφίας Λιάκου είναι άμεση, ανθρώπινη και ανεπιτήδευτη, ισορροπώντας ανάμεσα στην επιφανειακή ευθυμία και στη βαθιά μελαγχολία. Χωρίς να εξωραΐζει την ηρωίδα, αποκαλύπτει σταδιακά το κόστος της προσαρμογής: μια ύπαρξη που έχει μάθει να αυτοεξαλείφεται για να παραμείνει «διαθέσιμη». Η τελική μετατόπιση, όταν η μνήμη διεκδικεί ξανά χώρο, δεν προσφέρει εύκολη λύση, αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας επαναοικειοποίησης, της πόλης, του σπιτιού, του ίδιου του εαυτού.

Η Σκιά της μύγας είναι μια ήσυχη, ουσιαστική παράσταση για όσα χάνονται χωρίς θόρυβο: τις γειτονιές, τις σχέσεις, την αίσθηση του ανήκειν. Ένα θέατρο εγγύτητας που δεν ζητά να εντυπωσιάσει, αλλά να σε κάνει να αναγνωρίσεις κάτι οδυνηρά γνώριμο.