Ανδριάνα Νίκλη & Θέμις Γκέκου σε μια σκηνική διάσταση στο Hero's Path

Το Hero’s Path είναι μια σκηνική πρόταση που διερευνά με ένταση και σωματικότητα τη σύγχρονη εμμονή με την επιτυχία, την απόδοση και τα αόρατα συστήματα αξιολόγησης που διαμορφώνουν τις επιλογές μας. Με τη σκηνοθετική υπογραφή της Ανδριάνας Νίκλη και την ερμηνεία της Θέμιδος Γκέκου, η παράσταση αξιοποιεί τη γλώσσα του σώματος και της κίνησης για να αναδείξει το προσωπικό κόστος της διαρκούς «ανέλιξης», την κανονικοποίηση της εξάντλησης και το σημείο όπου η πρόοδος παύει να είναι απελευθερωτική. Η συζήτηση που ακολουθεί ανοίγει έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τα όρια της αντοχής, την ηθική της επιτυχίας, τον ρόλο της τεχνολογίας και την αξία μιας καλλιτεχνικής εμπειρίας που δεν παρακολουθείται απλώς, αλλά βιώνεται.

Τι σημαίνει για εσάς «επιτυχία» σήμερα και ποιο θεωρείτε ότι είναι το προσωπικό της κόστος;

Ανδριάνα Νίκλη: Η επιτυχία σήμερα θεωρώ ότι ορίζεται ως η ύψιστη απόδοση. Το προσωπικό της κόστος, είναι ότι στην προσπάθεια να φτάσουμε τον στόχο, χάνουμε επαφή με τις ανάγκες και τα όρια της ψυχής μας, όπως ανακαλύπτουμε και μέσα από την παράσταση.

Θέμις Γκέκου: Για μένα επιτυχία σημαίνει να πραγματοποιώ τους στόχους μου χωρίς να παραβιάζω τα ηθικά μου όρια και την αξιοπρέπεια μου. Πνευματική ανέλιξη και σεβασμόςσε αξίες και πρότυπα. Να διατηρώ την αξιοπρέπειά μου ακέραιη, ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος. Το προσωπικό της κόστος είναι πραγματικό. Συχνά σημαίνει λιγότερη προβολή, λιγότερες «ευκαιρίες», περισσότερη αναμονή. Σημαίνει να αντέχεις την αβεβαιότητα και να μη διαλέγεις τον εύκολο δρόμο όταν αυτός απαιτεί να αλλοιώσεις τον εαυτό σου.

 

Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένα «σύστημα αξιολόγησης» καθόρισε τις επιλογές σας περισσότερο από τις ανάγκες της ψυχής σας;

Ανδριάνα Νίκλη: Ναι. Ζούμε μέσα σε συστήματα που επιβραβεύουν την αντοχή και πιέζουν για διαρκή και αδιάκοπη εξέλιξη, όχι για την αλήθεια. Για παράδειγμα tik tok trends: Clean girl etc. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίσεις πότε οι επιλογές σου δεν σου ανήκουν πια.

Θέμις Γκέκου: Φυσικά. Μέσα σε ένα τρομερά ανταγωνιστικό κοινωνικό πλαίσιο, όπου η σύγκριση και η ταχύτητα μοιάζουν κανόνας, είναι εύκολο να χάσεις την επαφή με το τι θέλεις αληθινά και να αρχίσεις να κυνηγάς στόχους που δεν σου ανήκουν. Προσπαθώ συνειδητά και διαρκώς να ακούω περισσότερο την ανάγκη της ψυχής μου και λιγότερο τον θόρυβο της σύγκρισης και της εξωτερικής επιβεβαίωσης.

 

Πόσο συχνά στη σύγχρονη καθημερινότητα η αντοχή και η εξάντληση παρουσιάζονται ως αρετές;

Ανδριάνα Νίκλη: Η εξάντληση-burn out έχει κανονικοποιηθεί και βαφτίζεται «προσπάθεια», ενώ στην πραγματικότητα είναι συχνά ένδειξη αποφυγής του εαυτού μας. 

Θέμις Γκέκου: Ζούμε σε ένα πλαίσιο που επιβραβεύει τη διαρκή διαθεσιμότητα, την υπερπροσπάθεια και την αντοχή χωρίς όρια. Όσο περισσότερο αντέχεις, τόσο περισσότερο θεωρείται ότι αξίζεις. Χάνεται η ποιότητα στο βωμό της ποσότητας.

 

Αν η ζωή λειτουργούσε σαν παιχνίδι με επίπεδα και στόχους, ποιο θα ήταν το σημείο όπου αξίζει να σταματήσει κανείς να «τρέχει»;

Ανδριάνα Νίκλη: Στο σημείο που το σώμα συνεχίζει αλλά η ψυχή δεν ακολουθεί πια, εκεί που νιώθεις κενός μέσα σου. Εκεί χρειάζεται παύση, όχι επόμενο επίπεδο. Βασικά, ίσως και πιο πριν, αρκετά πιο πριν. Προσωπικά με τρομάζει το πάγωμα της ψυχής.

Θέμις Γκέκου: Στο σημείο που δεν βρίσκεις πια τον εαυτό σου και το κέντρο του.

 

Πιστεύετε ότι η πρόοδος και η τεχνολογία μπορούν να λειτουργήσουν απελευθερωτικά ή συχνά εντείνουν την πίεση για διαρκή απόδοση;

Ανδριάνα Νίκλη: Η τεχνολογία μπορεί να είναι εργαλείο ελευθερίας. Αναπτύσσεται όμως με τόσο ταχύτατους ρυθμούς που ειδικά στα εργασιακά περιβάλλοντα, προκαλεί κατά βάση στρες και σίγουρα εντείνουν την πίεση για καλύτερους δείκτες KPI, όπως μεταφράζονται στην corporate κουλτούρα. Το ζήτημα είναι ποιος κρατά τον έλεγχο.

Θέμις Γκέκου: Μπορούν και τα δύο. Η πρόοδος αν λειτουργεί ως κίνητρο και η τεχνολογία ως εργαλείο και σε συνάρτηση με τον ανθρώπινο παράγοντα μπορούν να προσφέρουν γρήγορη εξέλιξη και επίτευξη στόχων. Το ζήτημα είναι να μη μας ορίζουν και ο άνθρωπος να κάνει πάντοτε την τελική επιλογή.

 

Τι ρόλο μπορεί να παίξει το σώμα και η κίνηση στο να εκφραστούν συναισθήματα που δύσκολα χωρούν σε λέξεις;

Ανδριάνα Νίκλη: Το σώμα δεν λέει ψέματα. Μέσα από την κίνηση αποκαλύπτονται συναισθήματα και συγκρούσεις . Είναι ένα πολύ ζωντανό ερέθισμα αλλά και οπτικό. Το σώμα έχει γλώσσα και μιλάει. 

Θέμις Γκέκου: Καταλυτικό. Πρώτα μιλάει το σώμα και μετά έρχεται η λεκτική επικοινωνία. Το σώμα παράγει την ενέργεια και δημιουργεί την συνθήκη. Είναι μια άμεση, ειλικρινής μορφή έκφρασης που προηγείται της σκέψης.

 

Πώς φαντάζεστε μια καλλιτεχνική εμπειρία που δεν παρακολουθείται απλώς, αλλά βιώνεται;

Ανδριάνα Νίκλη: Ως μια εμπειρία όπου ο θεατής δεν μένει παρατηρητής , αλλά γεμίζει εμπειρίες. Μπαίνει μέσα στο σύστημα του έργου και αναγκάζεται να τοποθετηθεί απέναντί του σωματικά και συναισθηματικά.

Θέμις Γκέκου: Η καλλιτεχνική εμπειρία πετυχαίνει μόνον όταν επικοινωνείται και γίνεται μοίρασμα. Το βίωμα δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση αλλά βαθύτερο άγγιγμα στη σκέψη ή την ψυχή του θεατή.

 

Για εσάς, ποια είναι η αξία της ενεργής στήριξης του σύγχρονου πολιτισμού από επιχειρήσεις και οργανισμούς σήμερα;

Ανδριάνα Νίκλη: Η στήριξη του σύγχρονου πολιτισμού είναι στήριξη της ελευθερίας σκέψης. Όταν γίνεται ουσιαστικά, δημιουργεί χώρο για κριτικό λόγο, εξερεύνηση της ανθρώπινης εμπειρίας, του κόσμου αλλά και καινοτομία και όχι απλώς για «προϊόντα πολιτισμού».

Θέμις Γκέκου: Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Όταν υπάρχει στήριξη με αυτό ως γνώμονα και όχι ως μέσο αυτοπροβολής, τότε είναι αυθεντική και διαρκεί. Αποτελεί μια ξεκάθαρη πολιτική και κοινωνική στάση. Δεν αφορά τη φιλανθρωπία ούτε την εικόνα, αλλά τη συνειδητή επιλογή να επενδύεις σε έναν χώρο που παράγει σκέψη, αμφισβήτηση και ενσυνειδητότητα.

Βλάρα Αλεξία