Είδαμε και προτείνουμε: Λόλα στο θέατρο Παλλάς

Το Παλλάς ξέρει να στήνει θεατρικά γεγονότα μεγάλης κλίμακας και η «Λόλα» δεν αποτελεί εξαίρεση. Η σκηνική μεταφορά της εμβληματικής ταινίας του 1964, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη, επιλέγει συνειδητά τον δρόμο της υπερπαραγωγής, χωρίς όμως να εγκλωβίζεται στο νοσταλγικό αντίγραφο. Αντίθετα, επιχειρεί να αναμετρηθεί με το νουάρ υλικό, αναζητώντας τι από αυτό εξακολουθεί να καίει σήμερα.

Η σκηνή του Παλλάς μεταμορφώνεται σε μια θεατρική Τρούμπα, όπου η νύχτα λειτουργεί όχι απλώς ως φόντο αλλά ως καθεστώς ζωής. Τα σκηνικά, οι φωτισμοί και η μουσική συνθέτουν έναν κόσμο αισθητικά δουλεμένο, με κινηματογραφική ροή και σαφή ρυθμό. Η παράσταση επενδύει στη δύναμη της εικόνας και στην αίσθηση του μεγάλου θεάματος, χωρίς να χάνει εντελώς την επαφή της με τον ανθρώπινο πυρήνα της ιστορίας.

Στο κέντρο βρίσκεται η Λόλα, μια γυναίκα που δεν εξιδανικεύεται ούτε εξαγνίζεται. Η ερμηνεία της Έλλης Τρίγγου αποφεύγει τη μίμηση και αναζητά μια σύγχρονη ανάγνωση του ρόλου: μια γυναίκα που γνωρίζει καλά το τίμημα των επιλογών της και παλεύει όχι για τη φυγή, αλλά για την επιβίωση. Δίπλα της, ο Γιάννης Στάνκογλου ως Άρης κουβαλά τη σκληρότητα και τη φθορά ενός άντρα που επιστρέφει από τη φυλακή για να διεκδικήσει κάτι που ίσως έχει ήδη χαθεί. Η μεταξύ τους σχέση λειτουργεί ως ο βασικός συναισθηματικός άξονας της παράστασης, χωρίς υπερβολικές εξάρσεις, αλλά με σταθερή ένταση.

Ο Γιώργος Γάλλος συμπληρώνει εύστοχα το τρίγωνο της σύγκρουσης, ενσαρκώνοντας μια εξουσία σκοτεινή και πιεστική, που δεν χρειάζεται φωνές για να επιβληθεί. Το σύνολο των ηθοποιών κινείται με συνοχή μέσα σε μια απαιτητική σκηνική μηχανή, όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, αλλά και τίποτα δεν μοιάζει αυστηρά «μουσειακό».

Η σκηνοθεσία του Σουγάρη δείχνει σεβασμό στο πρωτότυπο, χωρίς να φοβάται τις αποστάσεις. Το νουάρ στοιχείο παραμένει παρόν, όχι ως στυλιστική επίδειξη, αλλά ως υπενθύμιση ενός κόσμου όπου η αγάπη και η βία συνυπάρχουν επικίνδυνα. Οι αναφορές στον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης λειτουργούν υπόγεια, φωτίζοντας την τραγικότητα των ηρώων χωρίς να βαραίνουν τη δραματουργία.

Η «Λόλα» στο Παλλάς είναι μια παράσταση που γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να είναι: ένα μεγάλο θεατρικό γεγονός με σαφή αφηγηματική γραμμή και ισχυρή αισθητική ταυτότητα. Δεν επιχειρεί να ανατρέψει τον μύθο, ούτε να τον αποδομήσει. Επιλέγει να τον αφηγηθεί ξανά, με καθαρή ματιά και σύγχρονη ευαισθησία, θυμίζοντας πως, τη νύχτα, ο έρωτας μπορεί πράγματι να φωτίσει για λίγο τα πρόσωπα, πριν το σκοτάδι επιστρέψει.