Είδαμε και προτείνουμε: The Fever του Wallace Shawn στο θέατρο Φούρνος

 

Το The Fever του Wallace Shawn είναι ένα έργο που δεν στηρίζεται στη δράση, αλλά στη σκέψη. Ένας εσωτερικός μονόλογος που εξελίσσεται ως σταδιακή ρωγμή στη βεβαιότητα μιας προνομιούχας συνείδησης, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο η ευημερία συνυπάρχει, και συχνά θεμελιώνεται, πάνω στην αόρατη εργασία και τον πόνο των άλλων. Η πολιτική του αιχμή δεν εκδηλώνεται μέσα από καταγγελία, αλλά μέσω μιας αμείλικτης λογικής που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Δάφνης Σκρουμπέλου αντιμετωπίζει το κείμενο με σεβασμό και καθαρότητα. Η μετάφραση διατηρεί την ακρίβεια και την ψυχρότητα του λόγου του Shawn, επιτρέποντας στη γλώσσα να λειτουργήσει ως βασικό δραματουργικό εργαλείο. Το σκηνικό περιβάλλον παραμένει λιτό και λειτουργικό, ενισχύοντας την αίσθηση εγκλεισμού μέσα στη σκέψη της ηρωίδας και αποφεύγοντας κάθε περιττό σχολιασμό.

Η ερμηνεία κινείται σε χαμηλούς τόνους, επιλέγοντας τη σταδιακή ένταση αντί της συναισθηματικής κορύφωσης. Η εσωτερική σύγκρουση δεν εξωτερικεύεται, αλλά διαφαίνεται μέσα από ρωγμές στον λόγο και στις παύσεις, αφήνοντας τον θεατή να παρακολουθήσει τη διάλυση μιας βολικής κοσμοαντίληψης. Δεν ζητείται ταύτιση ούτε λύτρωση· μόνο η παραμονή μέσα στην αμφιβολία.

Η επικαιρότητα του έργου αναδεικνύεται χωρίς εκβιασμό. Οι ερωτήσεις που θέτει γύρω από την ατομική ευθύνη, τη φιλανθρωπία ως διαχείριση ενοχής και την αδυναμία πραγματικής παραίτησης από τα προνόμια, παραμένουν ανοιχτές. Το The Fever δεν προσφέρει απαντήσεις, ούτε υποδεικνύει δρόμους κάθαρσης. Αντίθετα, λειτουργεί ως μια σιωπηλή, επίμονη υπενθύμιση της θέσης από την οποία κοιτάμε τον κόσμο και της ευθύνης που απορρέει από αυτή.