Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Η μόνη που απέμεινε» – Ράιλι Σάγκερ (Μετάφραση: Κέλλη Κρητικού, Εκδόσεις Μεταίχμιο

 


Το νέο μυθιστόρημα του Ράιλι Σάγκερ Η μόνη που απέμεινε, σε μετάφραση της Κέλλης Κρητικού, είναι ένα πολυσέλιδο βιβλίο τρόμου με έντονα στοιχεία πλοκής, εξέλιξης και δράσης.

Τι γίνεται όταν η φροντίστρια Κιτ ΜακΝτίρι αναλαμβάνει να φροντίσει τη Λενόρα στο Χόουπς Εντ; Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος των φροντιστών ηλικιωμένων ανθρώπων είναι πολύ σημαντικός, καθώς συμβάλλει σε ένα κομβικό σημείο μιας ζωής, το τέλος της, που χρήζει ιδιαίτερης φροντίδας και μεταχείρισης. Οι τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου, όποιες κι αν είναι αυτές, σίγουρα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνες και, γιατί όχι, χαρούμενες. Είναι ένας σπουδαίος ρόλος που έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στο βιβλίο μας, η Κιτ αναλαμβάνει να φροντίσει τη Λενόρα, η οποία όμως είναι πάντα στο μυαλό της κοινωνίας ένοχη για τους φόνους της οικογένειάς της, καθώς σε μία νύχτα βρέθηκαν η αδελφή της και οι γονείς της νεκροί. Η μόνη που επέζησε είναι η Λενόρα.

Ένα κουβάρι πλοκής και δράσης ξετυλίγεται σιγά-σιγά. Ο Σάγκερ ξέρει πολύ καλά πώς να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, να δίνει λίγες λίγες πληροφορίες στον αναγνώστη χωρίς να τον κουράζει, και συνάμα να μην τον αφήνει να βρει τη λύση. Όσο το κουβάρι ξετυλίγεται, τόσο ο αναγνώστης βρίσκεται μπερδεμένος σε έναν λαβύρινθο του μυαλού και των καταστάσεων.

Νομίζω πως για τους φανατικούς τέτοιου είδους βιβλίων, που είναι πάντα υποψιασμένοι για το τέλος ή έστω για την έκπληξη και την αγωνία, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο, που δε σου αφήνει περιθώρια να μαντέψεις την επόμενη κίνηση. Είναι σαν ένα παιχνίδι σκάκι, όπου η επόμενη κίνηση του αντιπάλου είναι άγνωστη προς τον παίκτη. Εμείς οι αναγνώστες βρισκόμαστε συχνά στη θέση του παίκτη και άλλοτε στη θέση του βουβού θεατή που δεν μπορεί να κινήσει τα νήματα. Ζούμε τόσο ενεργά όλη αυτή τη δράση, την πλοκή και την ατμόσφαιρα του σπιτιού, που είναι σαν να το βλέπεις να ξετυλίγεται μπροστά σου.

Σίγουρα το βιβλίο έχει τα φόντα για μια κινηματογραφική ταινία, σίγουρα έχει τα φόντα για μεγάλες διακρίσεις, σίγουρα ο συγγραφέας κατέχει καλά το θρίλερ και το μυστήριο. Το τέλος είναι απρόβλεπτο και συνάμα λυτρωτικό. Ίσως τέτοιου είδους βιβλία να μη σου αφήνουν συνήθως περιθώρια λύτρωσης ή τελικής αποκαθήλωσης, κάτι που ο συγκεκριμένος συγγραφέας το πετυχαίνει χωρίς να αφήνει περιθώρια συνέχειας ή αλλαγής πλεύσης.

Αν πιστεύετε ότι όλα είναι έτσι όπως δείχνουν, ή αν πιστεύετε ότι μπορείτε να λύσετε το μυστήριο, είστε γελασμένοι. Νομίζω ότι μέχρι την τελευταία σελίδα ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας δεν ήξερε το τέλος! Είναι γεμάτο συνεχόμενες ανατροπές, που ίσως σε ορισμένα σημεία φτάνουν τα όρια της υπερβολής. Μιας υπερβολής, όμως, που ποτέ σε ένα τέτοιο είδος βιβλίου δεν είναι αρκετή, καθώς θέλουμε πάντα τη γρήγορη εξέλιξη και την εναλλαγή των σκηνικών και της δράσης· αλλιώς δεν συνάδει με την απόλυτη εμπειρία τρόμου και ψυχολογικού θρίλερ!

Αν ψάχνετε ένα βιβλίο με συνεχόμενη πλοκή και δράση, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, και είστε λάτρεις των ταινιών τρόμου, περιπέτειας και θρίλερ, είναι μια εξαιρετική επιλογή για να περάσετε όμορφα. Φυσικά διαβάζεται απνευστί, καθώς μέχρι το τελικό κομμάτι, όπου όλα είναι ρευστά, όλα αλλάζουν! Αναμένουμε το επόμενο βήμα του Ράιλι Σάγκερ, καθώς το μόνο σίγουρο είναι ότι ήρθε για να μείνει.

Οι εκδόσεις Μεταίχμιο μας χαρίζουν άλλη μια φορά ένα δυνατό θρίλερ για γερούς λύτες!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ