Είδαμε και προτείνουμε: «Τα Χρόνια» της Ανί Ερνώ

 

«Τα Χρόνια» της Ανί Ερνώ μεταφέρονται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή με σεβασμό και διαύγεια, σε μια παράσταση που αντιμετωπίζει το υλικό της όχι ως αφήγηση γεγονότων, αλλά ως ζωντανό αρχείο μνήμης. Η σκηνική ανάγνωση των Ακύλλα Καραζήση και Νίκου Χατζόπουλου στο Θέατρο Θησείον επιλέγει τη λιτότητα και τη συλλογικότητα, επιτρέποντας στη γραφή της Ερνώ να αναπνεύσει χωρίς να εγκλωβιστεί σε δραματουργικές εξάρσεις.

Η παράσταση διατηρεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του βιβλίου: μια «αυτοβιογραφία χωρίς εγώ», όπου το προσωπικό διαχέεται στο κοινωνικό. Οι σκηνές λειτουργούν σαν θραύσματα μνήμης, εικόνες που εμφανίζονται και χάνονται, συνθέτοντας ένα χρονικό των μεταμορφώσεων μιας ολόκληρης εποχής. Δεν υπάρχει γραμμική αφήγηση· ο χρόνος κινείται κυκλικά, με άλματα και επιστροφές, όπως ακριβώς συμβαίνει στη μνήμη.

Οι τέσσερις γυναίκες και ο ένας άνδρας επί σκηνής μοιράζονται μια κοινή εμπειρία ζωής. Οι ερμηνείες είναι συγκρατημένες και ακριβείς, αποφεύγοντας τον συναισθηματισμό. Μέσα από αυτή τη συλλογική φωνή, η ατομική ιστορία μετατρέπεται σε μαρτυρία γενεών: από τη μεταπολεμική φτώχεια και την κοινωνική άνοδο έως την υπερκατανάλωση, την κόπωση και την αγωνία του παρόντος.

Η σκηνοθεσία επιλέγει να μην «εικονογραφήσει» τη μνήμη, αλλά να τη θέσει σε κίνηση. Λέξεις, ήχοι και σιωπές συνυπάρχουν με τρόπο που αφήνει χώρο στον θεατή να αναγνωρίσει τις δικές του αναμνήσεις μέσα στο συλλογικό αφήγημα. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση χαμηλόφωνη αλλά επίμονη, που δεν επιδιώκει τη συγκίνηση, αλλά την επίγνωση.

«Τα Χρόνια» δεν αφηγούνται το παρελθόν αλλά το επαναφέρουν ως παρόν. Μια σκηνική εμπειρία που θυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι ποτέ ιδιωτική υπόθεση, αλλά ένας τόπος συνάντησης όπου οι ζωές μας τέμνονται, συχνά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.