Είδαμε και προτείνουμε: ΚΕΛΛΥ της Βασιλικής Βλάχου

 ΚΕΛΛΥ της Βασιλικής Βλάχου

Θέατρο 104


Η «Κέλλυ» της Βασιλικής Βλάχου αποτελεί ένα σύγχρονο έργο που καταφέρνει να μιλήσει με τόλμη, χιούμορ και συγκίνηση για τη διαμόρφωση της γυναικείας ταυτότητας μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις. Πρόκειται για μια κωμικοτραγική αφήγηση που δεν φοβάται να αυτοσαρκαστεί, να εκτεθεί και να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, μετατρέποντας το προσωπικό βίωμα σε συλλογική εμπειρία.

Η δραματουργία ακολουθεί την πορεία της Κέλλυ από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση, μέσα από θραύσματα μνήμης, σκηνές καθημερινότητας και έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις. Το έργο δεν ενδιαφέρεται για μια γραμμική αφήγηση• αντίθετα, δομείται σαν ένα μωσαϊκό εμπειριών που αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η ταυτότητα: αποσπασματικά, αμφίθυμα και συχνά αντιφατικά. Η ηρωίδα στέκεται άλλοτε ως αφηγήτρια και άλλοτε ως παρατηρήτρια της ίδιας της ζωής της, δημιουργώντας μια διαρκή απόσταση που γεννά ένα πικρό πολλές φορές χιούμορ.

Η γραφή της Βλάχου είναι άμεση και ταυτόχρονα τρυφερή. Το χιούμορ λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας αλλά και αποκάλυψης, φωτίζοντας σκληρές αλήθειες για τις κοινωνικές προσδοκίες, τις οικογενειακές σχέσεις, τις έμφυλες ταυτότητες και τις κοινωνικές νόρμες. Οι κωμικές στιγμές δεν αποδυναμώνουν το δράμα· αντίθετα, το εντείνουν, καθώς προκύπτουν οργανικά από την αναγνωρίσιμη καθημερινότητα των χαρακτήρων.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του έργου είναι η πολυφωνία του. Οι χαρακτήρες —πραγματικοί ή συμβολικοί— λειτουργούν ως καθρέφτες διαφορετικών γενεών και στάσεων ζωής, επιτρέποντας στο κοινό να αναγνωρίσει τον εαυτό του ανεξαρτήτως ηλικίας. Η «Κέλλυ» απευθύνεται εξίσου σουτς σύγχρονους νέους, στους γονείς και στους παππούδες, αποδεικνύοντας ότι η ενηλικίωση δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός αλλά μια διαρκής, συχνά επώδυνη, διαδικασία.

Τελικά, η «Κέλλυ» είναι ένα έργο σύγχρονο, ειλικρινές και βαθιά ανθρώπινο, που συνδυάζει την ψυχαγωγία με ουσιαστικό κοινωνικό προβληματισμό, αφήνοντας στον θεατή μια αίσθηση ταύτισης και αναγνώρισης — και ίσως μια γλυκόπικρη παρηγοριά.

Μαρία Κουμαριανού

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Εικόνα
Στη συνέντευξή της για το ψυχολογικό θρίλερ «Η Απόφαση» , η Κάτια Ποθητού  αναδεικνύει την ευθύνη της επιλογής ως την κεντρική δύναμη που διαμορφώνει την ανθρώπινη μοίρα. Μέσα από μια σύγχρονη, «κινηματογραφική» αφήγηση, η συγγραφέας εξερευνά τα όρια της μνήμης και την υποκειμενικότητα της αλήθειας, δείχνοντας πώς οι φόβοι και τα τραύματα του παρελθόντος θολώνουν τις αποφάσεις του σήμερα. Εστιάζοντας στη σύγκρουση μεταξύ ηθικού δικαίου και καθήκοντος, υπογραμμίζει ότι η ουσιαστική ελευθερία κρύβεται στην ειλικρίνεια με την οποία ο καθένας μας αναλαμβάνει το βάρος των δικών του προσωπικών αξιών. Κάτια Ποθητού Τι σας οδήγησε να δημιουργήσετε αυτήν την υπόθεση; Υπήρξε κάποια πραγματική ιστορία ή γεγονός που σας ενέπνευσε;
Read more »

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

Εικόνα
Στο μυθιστόρημά της, η Μαρία Σιούτα ανασυνθέτει το Αϊβαλί όχι ως απλό ιστορικό σκηνικό, αλλά ως ζωντανό σώμα μνήμης, πίστης και καθημερινής ομορφιάς λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Με σεβασμό στην ιστορική ακρίβεια και βαθιά συναισθηματική φόρτιση, φωτίζει μια κοινωνία που ζει την «ηρεμία πριν την καταιγίδα», εκεί όπου ο έρωτας, η παράδοση και ο κοσμοπολιτισμός συνυπάρχουν με τις άγραφες απαγορεύσεις της εποχής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τη μνήμη ως αντίδωρο ζωής, για τις ασύμβατες αγάπες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινότητας, για το Αιγαίο ως γέφυρα πολιτισμών και για τη δύναμη των ιστοριών να κρατούν ζωντανό έναν κόσμο που χάθηκε, αλλά δεν σίγησε ποτέ.  Μαρία Σιούτα Στο βιβλίο σας, το Αϊβαλί δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός. Πόση έρευνα απαιτήθηκε για να ανασύρετε τις μυρωδιές, τις παραδόσεις και την πνευματική αίγλη αυτής της «αμιγώς ελληνικής» πολιτείας πριν από την Καταστροφή;
Read more »

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Εικόνα
  « Ο Κ ος Ζυλ» (Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος Θέατρο Πόρτα Από 2 7 Φεβρουαρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ! Κάντε κλικ ΕΔΩ
Read more »

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Εικόνα
Στο βιβλίο « Ήττα – με τη φωνή της κόρης μου » , η Ρένα Πέτρου φέρνει στο φως το χειρόγραφο ημερολόγιο του πατέρα της, μετατρέποντας μια ιδιωτική μαρτυρία σε δημόσιο ντοκουμέντο μνήμης. Μέσα από τις σελίδες του, ξεδιπλώνεται η ζωή ενός ανθρώπου που βίωσε την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις σκληρές συνθήκες μιας εποχής χωρίς εξωραϊσμό, αλλά με βαθιά ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η συγγραφέας στέκεται διακριτικά δίπλα στο κείμενο, ως κόρη και επιμελήτρια μαζί, επιτρέποντας στη φωνή του πατέρα να ακουστεί αυτούσια, ενώ η δική της παρουσία λειτουργεί ως πράξη ευθύνης απέναντι στη μνήμη και την Ιστορία.  Πότε και με ποιον τρόπο συναντήσατε για πρώτη φορά τη φωνή του πατέρα σας μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιό του; Ήταν μια ανακάλυψη ή μια επανένωση;
Read more »

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Εικόνα
Ο Πλανήτης Καρδιότοπος της Μαργαρίτας Τριανταφυλλίδου είναι ένα φωτεινό παραμύθι για τις δύσκολες στιγμές της καρδιάς και για το πώς αυτές μπορούν να γιατρευτούν μέσα από την αγάπη, την αγκαλιά και τη συνύπαρξη. Ένας κόσμος που γεννήθηκε από προσωπικά βιώματα, βγήκε από το «συρτάρι» μετά από χρόνια και μεταμορφώθηκε σε ιστορία για μικρούς και μεγάλους. Με όχημα τη φαντασία, την περιπέτεια και τη συναισθηματική αλήθεια, το βιβλίο μιλά για τις «θλιψολύπες», για τη δύναμη των συναισθημάτων και για την ανάγκη να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια και την καρδιά των παιδιών. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μας ξεναγεί στον Καρδιότοπο και στο βαθύτερο μήνυμα που κρύβει: ότι το πιο ισχυρό αντίδοτο είναι πάντα ανθρώπινο.
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ

Εικόνα
  Υπάρχουν στιγμές στο θέατρο που η σκηνή παύει να είναι ένα τεχνητό πλαίσιο και μετατρέπεται σε ένα χειρουργικό τραπέζι, όπου ανατέμνεται η ίδια η ανθρώπινη ψυχή. Η παράσταση « Ένα Κουκλόσπιτο » από την ομάδα Loxodox, σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή, είναι ακριβώς αυτό: μια βαθιά τομή στο οικοδόμημα της αστικής ευτυχίας, που αποδεικνύει πως τα σπουδαία έργα δεν χρειάζονται θορυβώδη σκηνικά για να ακουστούν, αλλά αλήθεια και αίμα.
Read more »