Είδαμε και προτείνουμε: «Βάσσα ~ Μια μητέρα» στο Arroyo

 


Η «Βάσσα ~ Μια μητέρα» του Μαξίμ Γκόρκι, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, παρουσιάζεται ως ένα έργο βαθιά πολιτικό και ταυτόχρονα σκληρά ανθρώπινο. Η παράσταση δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς· αντιθέτως, χτίζει μεθοδικά έναν ασφυκτικό σκηνικό κόσμο, όπου η οικογένεια λειτουργεί ως μικρογραφία ενός συστήματος εξουσίας που αναπαράγει τη βία, τη συνενοχή και τη σιωπή.

Η σκηνοθετική προσέγγιση εστιάζει στην έννοια της μητρικής αγάπης όχι ως καταφύγιο, αλλά ως μηχανισμό ελέγχου. Η Βάσσα δεν παρουσιάζεται ως μονοδιάστατη φιγούρα· είναι ταυτόχρονα προϊόν και φορέας ενός πατριαρχικού συστήματος, μια γυναίκα που αγωνίζεται να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν αφήνει περιθώρια ηθικής καθαρότητας. Η εξουσία που κατακτά δεν λειτουργεί λυτρωτικά, αλλά την απομονώνει και τη φθείρει, μετατρέποντάς την σταδιακά σε μέρος του ίδιου μηχανισμού που κάποτε τη συνέθλιψε.

Ιδιαίτερη αξία έχει η δουλειά του συνόλου. Οι νέοι ηθοποιοί, πρώην μαθητές της σκηνοθέτιδας και πλέον επαγγελματίες, συγκροτούν μια ομάδα με συνοχή, πειθαρχία και σκηνική εγρήγορση. Οι ερμηνείες τους δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά, δημιουργώντας ένα περιβάλλον συνεχούς έντασης, όπου κάθε παρουσία συμβάλλει ουσιαστικά στη δραματουργία. Η προσπάθειά τους αποπνέει σοβαρότητα και αίσθηση ευθύνης απέναντι στο υλικό, στοιχεία που σπανίζουν σε τόσο νεανικά σχήματα.

Η Λίλλυ Μελεμέ, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατά τη Βάσσα μακριά από εύκολες ερμηνευτικές υπερβολές. Η προσέγγισή της φωτίζει τις ρωγμές της ηρωίδας, αφήνοντας χώρο για τη σιωπή, την εσωτερική φθορά και τις μικρές ήττες που συσσωρεύονται σε κάθε της απόφαση.

Η «Βάσσα ~ Μια μητέρα» δεν προσφέρει απαντήσεις ούτε ηθικά συμπεράσματα. Θέτει, όμως, με σαφήνεια ερωτήματα γύρω από τη φύση της εξουσίας, την κληρονομικότητα της βίας και το τίμημα της επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου η τρυφερότητα θεωρείται αδυναμία. Πρόκειται για μια αξιόλογη και συνεπή θεατρική πρόταση, που βασίζεται στη συλλογική δουλειά και στη σοβαρή ανάγνωση ενός κλασικού κειμένου με σαφή σύγχρονο αποτύπωμα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ