Πρεμιέρα | Πειραματική Σκηνή | Σκίτσο 4 | Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1 | Σύλληψη - Δημιουργία: Μάρθα Μπουζιούρη | Από 6/2 | ΔΙΠΥΛΟΝ

 




Από Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου | Θέατρο Δίπυλον

«Κι αν όλα τελειώνουν, τότε τουλάχιστον ας τελειώσουν επάνω στη σκηνή.
Γιατί εκεί μπορούν πάντα να ξαναρχίσουν…»



Η τέταρτη παράσταση – «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο Δίπυλον, με τίτλο «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1», σε σύλληψη και δημιουργία της Μάρθας Μπουζιούρη.

 

Σε ένα μέλλον όπου η ψυχαγωγία παράγεται από τεχνητή νοημοσύνη και το ζωντανό θέαμα έχει εκτοπιστεί, οκτώ ηθοποιοί συναντιούνται για πρώτη φορά στα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου θεάτρου. Είναι – ήταν – το πρώτο θέατρο της χώρας. Κι αύριο κατεδαφίζεται. Όλοι τους έχουν χρόνια να ανέβουν σε σκηνή. Κάποιος σπούδασε αλλά δεν πρόλαβε να παίξει. Κάποιος δανείζει σώμα και φωνή σε ΑΙ generated διαφημίσεις και videogames. Κάποιος το εγκατέλειψε πριν τον εγκαταλείψει εκείνο. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται πώς φτιάχνεται το θέατρο. Θυμούνται όμως ότι τους λείπει. Κι αυτό αρκεί.



Το Σκίτσο 4 | «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1» είναι μια παράσταση υβριδικού θέατρο εν θεάτρω που ακροβατεί – πότε παιχνιδιάρικα, πότε μελαγχολικά, πότε επικίνδυνα – μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλαστικής κατασκευής. Μέσα από φρενήρεις ρυθμούς, παρατεταμένες παύσεις, black outs, playbacks, σιωπές και τραγούδια, θεατρικές ερμηνείες και προσωπικές εξομολογήσεις, βιωματικά κείμενα, ΑΙ generated κείμενα και αυτοσχεδιασμούς, συνθέτει μια θραυσματική δραματουργία, που θολώνει τα όρια ανάμεσα στην παράσταση και την πρόβα, τον ηθοποιό και τον ρόλο, το παρελθόν και το μέλλον, τον άνθρωπο και τον αλγόριθμο.

 

Φτιαγμένη με τα υλικά της πραγματικής ζωής, της ζωής στη σκηνή και της ζωής στον ψηφιακό κόσμο, η παράσταση είναι τελικά μια υπενθύμιση για την επίμονη, αρχέγονη, ακατανίκητη ανάγκη του ανθρώπου/ηθοποιού να συνεχίζει να παίζει.



Σύλληψη - Δημιουργία: Μάρθα Μπουζιούρη

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Δραματολόγος παράστασης: 
Μάγδα Στεργίου
Βοηθός σκηνοθέτριας: Βασίλης Λυμπερόπουλος

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ελισσαίος ΒλάχοςΘεοδώρα ΓεωργακοπούλουΔημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία ΚωνσταντελάκηΆννα ΛουϊζίδηΘωμάς Μακρυγιάννης, ΟυίτσιΤατιάνα Άννα Πίττα



Ευχαριστίες στη συνθέτρια Άννα Στερεοπούλου για την ευγενική παραχώρηση των μουσικών συνθέσεων ("Oneirograph...v.5.spindle", "Well Venter”) που ακούγονται στην παράσταση.



Το 16μελές ensemble ηθοποιών, μια κολεκτίβα με στόχο την καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, πειραματισμού και καλλιτεχνικής συνέχειας, που θα διαρκέσει όλη τη χρονιά.

Τη 
Διαρκή Πρόβα ΚΑΠΟΥΤ / Πόλεμος, ένα Vaudeville, μια ανοιχτή στο κοινό (για όση ώρα επιθυμεί να παρακολουθήσει, από 4 λεπτά έως 4 ώρες) ζωντανή σύνθεση που εξερευνά τον πόλεμο μέσα από το θέατρο, τη μουσική και τη λογοτεχνία, και παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη.

Τα Έξι θεατρικά «Σκίτσα», στο πλαίσιο των οποίων έξι καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία – θέατρο, χορό, μουσική και performance – εμπλέκονται σε έναν ισότιμο και δημιουργικό διάλογο με το 16μελές ensemble ηθοποιών, δημιουργώντας έξι παραστάσεις μηνιαίας διάρκειας, με επίκεντρο την πηγή έμπνευσης του Καλλιτεχνικού Προγράμματος 2025–26 του Εθνικού Θεάτρου: τη Γλώσσα.


Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ