Είδαμε και προτείνουμε: TOXIC στο θέατρο Αργώ

Το Toxic του Γιώργου Αγγελίδη είναι ένα έργο ασφυκτικά κλειστό, σαν τον χώρο όπου εκτυλίσσεται, και ταυτόχρονα ανοιχτό στις σκοτεινές αποχρώσεις της ανθρώπινης συνύπαρξης. Έξω, ο κόσμος καταρρέει από έναν αόρατο ιό· μέσα, σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο, δύο άνθρωποι επιχειρούν να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Όμως η πραγματική απειλή δεν έρχεται απ’ έξω. Φωλιάζει στη σιωπή, στις λέξεις που δεν λέγονται, στις μικρές μετατοπίσεις της εξουσίας.

Η πανδημία λειτουργεί ως δραματουργικός καταλύτης και όχι ως κεντρικό θέμα. Είναι το πρόσχημα που κλειδώνει την πόρτα και επιτρέπει στη σχέση να απογυμνωθεί. Ο χρόνος επιβραδύνεται, οι ρόλοι ρευστοποιούνται, και αυτό που κάποτε έμοιαζε με οικειότητα μεταμορφώνεται σε ένα περιβάλλον ελέγχου, όπου η αγάπη συγχέεται επικίνδυνα με την ανάγκη για επιβολή. Το έργο εξελίσσεται σαν μια παρτίδα σκάκι χωρίς θεατές, όπου κάθε κίνηση είναι μετρημένη και κάθε λάθος δυνητικά μοιραίο.

Οι ερμηνείες της Νατάσας Παπαδάκη και του Κώστα Φραγκολιά κινούνται σε χαμηλούς τόνους, αφήνοντας την ένταση να γεννηθεί στο υπόγειο επίπεδο της σχέσης. Με λεπτές αποχρώσεις και εσωτερικό ρυθμό, αποτυπώνουν τη σταδιακή διάβρωση της εμπιστοσύνης και την αργή μεταμόρφωση του συντρόφου σε απειλή. Το κλειστοφοβικό περιβάλλον εντείνει την αίσθηση εγκλωβισμού, οδηγώντας την παράσταση σε μια κορύφωση που δεν κραυγάζει, αλλά επιμένει.

Το Toxic δεν επιδιώκει εύκολες απαντήσεις ούτε θεαματικές ανατροπές. Είναι ένα έργο για το πώς γεννιέται η τοξικότητα μέσα στην εγγύτητα, για το πώς η ανάγκη για ασφάλεια μπορεί να γίνει εργαλείο φόβου. Και τελικά, θέτει το πιο ανησυχητικό ερώτημα: όταν ο κόσμος έξω πεθαίνει, ποιος είναι αυτός που πραγματικά κινδυνεύουμε να χάσουμε μέσα στο δωμάτιο και μέσα μας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ