Είδαμε και προτείνουμε: The great nothing της Αντωνίας Οικονόμου στα Τζάμια κρύσταλλα

 

Το The Great Nothing ξεκινά μέσα σε μια σιωπηλή, διαμελισμένη σκηνή. Τρία δωμάτια, τρεις μορφές, τρεις διαφορετικές καταστάσεις μοναξιάς που συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται. Ο χρόνος μοιάζει ήδη σπασμένος και η κίνηση αναπτύσσεται σαν κάτι που έχει προηγηθεί και συνεχίζει να επιστρέφει, παραμορφωμένο, σαν ανάμνηση που δεν βρίσκει διέξοδο.

Η χορογραφική γραφή βασίζεται στον περιορισμό. Τα σώματα κινούνται λίγο, επαναλαμβάνονται, παγώνουν, σαν να έχουν εγκλωβιστεί μέσα στους χώρους που κατοικούν. Η ακινησία αποκτά διάρκεια και ένταση, ενώ κάθε μικρή μετατόπιση φορτίζεται συναισθηματικά. Η κίνηση δεν εξελίσσεται γραμμικά· εμφανίζεται σε θραύσματα, σε εικόνες που μοιάζουν να ξεπηδούν από το παρελθόν και να επιστρέφουν ξανά στο ίδιο σημείο.

Στο κέντρο του έργου βρίσκεται μια σχέση που υπήρξε και διαλύθηκε. Η επαναφορά της δεν γίνεται αφηγηματικά, αλλά μέσα από το σώμα: αγγίγματα που διακόπτονται, συγχρονισμοί που δεν κρατούν, βλέμματα που δεν συναντιούνται. Το παρελθόν παρεμβάλλεται διαρκώς στο παρόν, όχι ως αναδρομή αλλά ως σωματικό ίχνος. Η απώλεια εγγράφεται στις κινήσεις, στις παύσεις, στον τρόπο που τα σώματα αποφεύγουν ή αναζητούν τον χώρο του άλλου.

Παράλληλα, μια άλλη μορφή επιμένει σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, εγκλωβισμένη σε έναν κλειστό κύκλο ύπνου, αφύπνισης και αναμονής. Η παρουσία της λειτουργεί σαν παλμός, σαν υπενθύμιση μιας μοναξιάς που δεν κορυφώνεται αλλά διαρκεί. Ο ήχος και ο ρυθμός της καρδιάς συνομιλούν με το σώμα, δημιουργώντας μια εσωτερική ένταση που δεν εκτονώνεται.

Ο φωτισμός και ο ήχος λειτουργούν κινηματογραφικά. Οι απότομες εναλλαγές φωτός σπάνε τη συνέχεια, μετατοπίζουν τον χρόνο, μετατρέπουν τη σκηνή σε μια ακολουθία εικόνων. Η κίνηση μοιάζει συχνά να διαστέλλεται ή να συστέλλεται, σαν να παρακολουθούμε καρέ μιας ταινίας που παίζει αργά και ασυνεχώς. Το σκηνικό περιβάλλον δεν φιλοξενεί απλώς τα σώματα· τα διαμορφώνει, τα πιέζει, τα ορίζει.

Το The Great Nothing συγκροτεί έναν σκηνικό κόσμο όπου η μοναξιά, η απώλεια και η μνήμη βιώνονται μέσα από τη φυσική παρουσία των σωμάτων. Οι μορφές παραμένουν έγκλειστες σε χώρους και χρόνους που επαναλαμβάνονται, σαν να κατοικούν σε ένα εσωτερικό τοπίο που δεν μεταβάλλεται εύκολα. Εκεί, το τίποτα αποκτά βάρος, διάρκεια και υλικότητα, και η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο όπου το παρελθόν συνεχίζει να επιμένει μέσα στο παρόν.