Είδαμε και προτείνουμε: Locandiera στο Θέατρο Τέχνης

Η Locandiera στο Θέατρο Τέχνης είναι μια κωμωδία που βλέπεται ευχάριστα και κυλά με ρυθμό. Δεν προσπαθεί να «φορτώσει» το έργο με ερμηνευτικές υπερβολές· αντίθετα, αφήνει το χιούμορ, τις σχέσεις και το παιχνίδι εξουσίας να κάνουν τη δουλειά τους. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση ανάλαφρη, ζωντανή και επικοινωνιακή.

Στο κέντρο βρίσκεται η Μιραντολίνα: μια ξενοδόχος γοητευτική, με φινέτσα και αυτοπεποίθηση, ανεξάρτητη από άντρες και συναισθηματικές εξαρτήσεις. Η παρουσία της στη σκηνή είναι καθοριστική. Χωρίς υπερβολές, καταφέρνει να τραβά το βλέμμα και να «δένει» γύρω της όλους τους θαμώνες του ξενοδοχείου, οι οποίοι πέφτουν σταδιακά στην παγίδα της γοητείας της.

Απέναντί της στέκεται ο μισογύνης που δηλώνει αδιάφορος για τις γυναίκες και αρνείται κάθε δέσμευση. Η σύγκρουση ανάμεσα στους δύο εξελίσσεται σε ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας, που οδηγεί, παρά τις αρχικές αντιστάσεις, στον έρωτα. Η μεταστροφή αυτή δεν γίνεται απότομα, αλλά χτίζεται με χιούμορ και λεπτές αποχρώσεις, κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, οι θαμώνες του ξενοδοχείου, λειτουργούν σαν καθρέφτης της αντρικής ματαιοδοξίας. Προσπαθούν να κερδίσουν τη Μιραντολίνα με ακριβά δώρα, τα οποία εκείνη δέχεται χωρίς ενοχές, ενισχύοντας το σατιρικό σχόλιο του έργου. Οι γυναικείοι χαρακτήρες προσδίδουν έξτρα κωμικές στιγμές και γίνονται σύμμαχοι. Υπάρχουν στιγμές καθαρά κωμικές, που προκαλούν γέλιο χωρίς να γίνονται φτηνές.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη μικρή ορχήστρα, η οποία συνοδεύει διακριτικά αλλά ουσιαστικά την παράσταση, δίνοντας ρυθμό και αίσθηση παιχνιδιού. Τα σκηνικά είναι όμορφα και λειτουργικά, ενώ τα κοστούμια υπηρετούν σωστά το ύφος της παράστασης χωρίς να αποσπούν την προσοχή.

Συνολικά, η Locandiera είναι μια παράσταση με καλή ενέργεια και χιούμορ. Δεν βαραίνει, δεν κουράζει και κρατά σταθερά το ενδιαφέρον του κοινού. Μια κωμωδία που ξέρει τι είναι και δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κάτια Ποθητού: "Είναι φανερό πως το στοιχείο της μνήμης επηρεάζεται από φόβους, επιθυμίες και τραυματικές εμπειρίες".

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Μαργαρίτα Τριανταφυλλίδου: "Το μήνυμα που θέλω να περάσω , είναι ότι όλα θέλουν τον χρόνο τους, όλα κάνουν ένα κύκλο, έτσι και τα συναισθήματα, θέλουν χρόνο μέσα μας".

Είδαμε και προτείνουμε: " Ένα κουκλόσπιτο" του Χένρι Ίψεν στη σκηνή Μπέκετ