Είδαμε και προτείνουμε: «Ο Έμπορος της Βενετίας» της θεατρικής ομάδας Contratiempo στο Θέατρο 104

 

Είδαμε τον «Έμπορο της Βενετίας» της θεατρικής ομάδας Contratiempo στο Θέατρο 104 ως μια δουλεμένη, δυναμική και βαθιά σύγχρονη ανάγνωση ενός από τα πιο σύνθετα έργα του Shakespeare. Η ομάδα προσεγγίζει το σαιξπηρικό σύμπαν με καθαρή δραματουργική ματιά και έντονο ρυθμό, αναδεικνύοντας τη Βενετία όχι ως γραφικό σκηνικό, αλλά ως έναν αδυσώπητο μηχανισμό εξουσίας, χρήματος και κοινωνικών διαχωρισμών.

Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται ο Σάϋλοκ, όχι ως μονοδιάστατος «κακός», αλλά ως τραγική φιγούρα που φέρει το βάρος του κοινωνικού αποκλεισμού και της συσσωρευμένης βίας. Η σχέση του με τον Αντόνιο αποκτά ένταση σχεδόν υπαρξιακή, ενώ η περίφημη σκηνή του δικαστηρίου λειτουργεί ως κορύφωση όχι μόνο της πλοκής, αλλά και των ηθικών αντιφάσεων του έργου. Η παράσταση θέτει με σαφήνεια το ερώτημα της δικαιοσύνης και της ηθικής, χωρίς εύκολες απαντήσεις, αφήνοντας το μίσος να εκτεθεί στη γύμνια του.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη σκιαγράφηση των γυναικείων χαρακτήρων. Η Πόρσια και η Τζέσικα παρουσιάζονται ως ενεργά υποκείμενα που αμφισβητούν την πατριαρχική τάξη, καθεμία με τον δικό της τρόπο. Η μεταμφίεση της Πόρσια σε δικαστή αποκτά πολιτική διάσταση, ενώ η φυγή της Τζέσικα φωτίζεται ως πράξη ρήξης και όχι απλής ερωτικής απόδρασης. Οι γυναικείες παρουσίες λειτουργούν ως αντίβαρο σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο που μετρά τους ανθρώπους με όρους αξίας και κέρδους.

Οι πέντε ηθοποιοί της Contratiempo ενσαρκώνουν δεκατρείς ρόλους με ενέργεια, ακρίβεια και θεατρική ευφυΐα, αξιοποιώντας τον γελωτοποιό ως κεντρικό σκηνικό εργαλείο. Το καρναβαλικό στοιχείο της Βενετίας και ο λυρικός κόσμος του Μπελμόντ συνυπάρχουν οργανικά, χωρίς να αποδυναμώνεται η σκοτεινή καρδιά του έργου. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, συλλογικές και απόλυτα συντονισμένες, επιβεβαιώνοντας τη σκηνική ωριμότητα της ομάδας.

Μετά Το τέλος του παιχνιδιού, η ομάδα Contratiempo αποδεικνύει ότι διαθέτει σταθερό καλλιτεχνικό στίγμα και ουσιαστική σχέση με το κλασικό ρεπερτόριο. Ο «Έμπορος της Βενετίας» τους είναι μια απολαυστική και ταυτόχρονα αιχμηρή παράσταση, που τιμά τον Shakespeare χωρίς να τον βάζει στο μουσείο. Μια πρόταση που υπενθυμίζει γιατί το έργο παραμένει επίκαιρο: όχι επειδή ο κόσμος άλλαξε, αλλά επειδή εξακολουθεί να αντιστέκεται στην αλλαγή.