Είδαμε και προτείνουμε: «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν» του Ανέστη Αζά στο θέατρο Προσκήνιο

Το νέο έργο του Ανέστη Αζά, «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν», μια παράσταση για τον πατέρα, μια κατάδυση στη μνήμη, στην κληρονομιά και στα αόρατα νήματα που συνδέουν τον άντρα του τότε με τον άντρα του τώρα και εκείνον του μέλλοντος.

Με αφετηρία αληθινές ιστορίες των ίδιων των πρωταγωνιστών, η παράσταση ξετυλίγει με ευαισθησία και τόλμη το πορτρέτο του πατέρα ως βασικού αντρικού προτύπου. Οι αφηγήσεις, άλλοτε τρυφερές, άλλοτε σκληρές, συχνά πικρές, ειπώνονται με έναν τρόπο βαθιά ανθρώπινο: με χιούμορ που αποφορτίζει, με ένταση που καθηλώνει και με σιωπές που λένε περισσότερα από τις λέξεις.

Η συλλογική διαδικασία συγγραφής του κειμένου δίνει στο έργο μια αίσθηση αλήθειας και εγγύτητας. Θέτει ερωτήματα που επιμένουν: ποιοι ήταν αυτοί οι άντρες; Πώς έμαθαν να είναι πατέρες, πώς βίωσαν την αρρενωπότητά τους και τι, συνειδητά ή ασυνείδητα, μας παρέδωσαν; Μπορεί η μνήμη να λειτουργήσει όχι ως βάρος αλλά ως σύμμαχος, ώστε να κατανοήσουμε τα λάθη και να αποδεσμευτούμε από τους στερεότυπους ρόλους της πατριαρχίας;

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, ισορροπώντας με ακρίβεια ανάμεσα στην εξομολόγηση και τη θεατρική πράξη. Κανείς δεν περισσεύει, κανείς δεν υπερβάλλει. Όλοι υπηρετούν μια κοινή αφήγηση που γεννά συγκίνηση χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο μουσικό στοιχείο της παράστασης, οργανικό και ουσιαστικό, σαν ένας ακόμη «συνομιλητής» επί σκηνής. Οι νότες έρχονται τη σωστή στιγμή για να υπογραμμίσουν, να απογειώσουν ή να συγκρατήσουν τις εξομολογήσεις, δίνοντας ρυθμό και βάθος στην εμπειρία.

Τελικά, η παράσταση μοιάζει με ένα ανοιχτό γράμμα: αφιερωμένο στον πατέρα που γνωρίσαμε, σε εκείνον που προσπαθούμε να καταλάβουμε και σε αυτόν που ίσως επιλέξουμε να γίνουμε. Ένα έργο γενναίο, τρυφερό και βαθιά συγκινητικό. Πολλά μπράβο σε όλους.