Πρεμιέρα του Φεστιβάλ της Άνοιξης με ρεσιτάλ Joyce DiDonato - Craig Terry


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελένη Καραμπάτσου: "Η καλλιέργεια αρετών στα παιδιά είναι θεμέλιο για να εξελιχθούν σε ισορροπημένους και υπεύθυνους ανθρώπους".

Εικόνα
Η παιδική λογοτεχνία έχει τη δύναμη να ανοίγει δρόμους σε δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις. Με αφορμή το βιβλίο Η δύναμη του σπασμένου φτερού , μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ελένη Καραμπάτσου για το πώς ένα παραμύθι μπορεί να αγγίξει ευαίσθητα ζητήματα όπως η απώλεια, ο αποχωρισμός και η εσωτερική δύναμη των παιδιών. Μέσα από συμβολικές εικόνες και τρυφερή αφήγηση, η ιστορία επιχειρεί να δώσει χώρο στη συζήτηση γύρω από συναισθήματα που συχνά μένουν σιωπηλά. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ανάγκη μιας παιδείας που καλλιεργεί όχι μόνο γνώσεις αλλά και ψυχικές αντοχές.   Ελένη Καραμπάτσου Το βιβλίο σας αγγίζει ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα για τα παιδιά, αυτό της απώλειας και του αποχωρισμού. Τι σας οδήγησε να γράψετε μια ιστορία που προσεγγίζει τόσο ευαίσθητα συναισθήματα; Πράγματι το θέμα της απώλειας και του αποχωρισμού είναι ένα δύσκολο θέμα για τα παιδιά καθώς προσεγγίζει ευαίσθητα συναισθήματα, όπως είπατε. Αναρωτιέμαι όμως, γιατί αυτό να είναι ένας απ...
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Επικίνδυνος Οίκτος του Stefan Zweig στο Θέατρο Χώρος

Εικόνα
  Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Επικίνδυνος Οίκτος του Stefan Zweig στο Θέατρο Χώρος αποτελεί μια ώριμη και ουσιαστική σκηνική πρόταση που αναδεικνύει τη δραματική και ηθική ένταση του έργου. Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κερασία Σαμαρά προσεγγίζει το κείμενο με σαφήνεια και σεβασμό, διατηρώντας την ψυχολογική του πολυπλοκότητα και φωτίζοντας τη διαχρονικότητά του. Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρή δραματουργική γραμμή την ιστορία του Άντον Χόφμιλερ και της Έντιθ φον Κεκεσφάλβα. Ο οίκτος, που στην αρχή μοιάζει με ανθρώπινη ευαισθησία, αποκαλύπτεται σταδιακά ως μια μορφή αδυναμίας που οδηγεί σε ψέμα και ηθική υποχώρηση. Η σκηνική αφήγηση αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση με μέτρο και ένταση, χωρίς δραματικές υπερβολές. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί αποτελεσματικά το ιστορικό πλαίσιο της παρακμής της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Το προσωπικό δράμα των ηρώων καθρεφτίζει μια κοινωνία που αδυνατεί να αναλάβει ευθύνη απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή. Η παράσταση διατηρεί σταθερά α...
Read more »

Γκόγκας Ευάγγελος: "Η αμφισβήτηση σε βγάζει από το κουτί της ήδη δομημένης πραγματικότητας και σε βοηθάει να δεις τον κόσμο με τα δικά σου μάτια".

Εικόνα
Στο βιβλίο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Β. Ευάγγελος Γκόγκας αφηγείται μια διαδρομή ενηλικίωσης που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη, την εμπειρία της πόλης και τη βαθιά ανάγκη αναζήτησης του εαυτού. Με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’90 και πρωταγωνιστή έναν νέο που αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη, το βιβλίο εξερευνά την αξία της αμφισβήτησης, των ανθρώπινων σχέσεων και της περιπλάνησης ως δρόμων γνώσης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις αφετηρίες της ιστορίας, για την εποχή που διαμόρφωσε τον ήρωα, αλλά και για τη ζωή ως μια συνεχόμενη εμπειρία επιλογών, ρίσκου και προσωπικής ανακάλυψης. Στο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Γιώργος κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την αναζήτηση του εαυτού. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθείτε αυτή τη διπλή διαδρομή; Εξαιτίας των δύσκολων παιδικών μου χρόνων σε ένα επαρχιακό μέρος , μακριά από κάθε είδους ερεθίσματα σε σχέση με το τ ι σημαίνει επιστήμη, μιας και είμαι ο μοναδικός γιατρός στην οικ...
Read more »

Δώρα Ανδρεαδάκη: "Για τα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να μάθουν να αγαπούν τη διαδικασία και όχι μόνο το αποτέλεσμα".

Εικόνα
Με το νέο παιδικό βιβλίο της Το όνειρο της Ελίζας , η Δώρα Ανδρεαδάκη αφηγείται μια συμβολική ιστορία για τη δύναμη των ονείρων, την επιμονή και την αξία της διαδρομής προς την κορυφή. Μέσα από το ταξίδι της μικρής Ελίζας και τη σκάλα που χάνεται στον ουρανό, το βιβλίο μιλά σε παιδιά και ενήλικες για την πίστη στον στόχο, τις δυσκολίες που δοκιμάζουν τη θέλησή μας και τη χαρά κάθε μικρής νίκης στη διαδρομή προς τα όνειρα. Η σκάλα που χάνεται στον ουρανό είναι μια ισχυρή μεταφορά. Τι συμβολίζει για εσάς; Είναι η προσωπική εξέλιξη, τα όνειρα, η κοινωνική ανέλιξη ή κάτι βαθύτερο και υπαρξιακό;
Read more »

Λεονάρδος Μπατής: Η ζωή είναι ένα μυστήριο. Ένα κωμικοτραγικό μυστήριο. Κλάψτε, γελάστε και μοιραστείτε το όσο μπορείτε με αξιοπρέπεια.

Εικόνα
  Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης  «Τι θα κάνουμε βρε φίλοι» Μουσικοθεατρική παράσταση Πέμπτη 26 & Παρασκευή 27 Μαρτίου ΠΛΥΦΑ  (Κτήριο 7Γ) Η μουσικοθεατρική παράσταση «Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης – Τι θα κάνουμε βρε φίλοι» είναι μια σκηνική αναζήτηση γύρω από τη μορφή του ρεμπέτη Γιώργου Κατσαρού , ενός καλλιτέχνη με ξεχωριστό ήθος και ιδιαίτερο μουσικό αποτύπωμα. Μέσα από μουσική, αφήγηση και σύγχρονο ηχητικό σχεδιασμό, οι δημιουργοί της παράστασης επιχειρούν να φωτίσουν όχι μόνο τον μύθο αλλά και τον άνθρωπο πίσω από αυτόν, αξιοποιώντας ιστορικές ηχογραφήσεις και μαρτυρίες από το αρχείο που κατέγραψε ο Παναγιώτης Κουνάδης . Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, εξερευνώντας τη διαδρομή μιας εποχής και ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπιζε τη ζωή ως θαύμα, προσφέροντας στο κοινό μια ποιητική και στοχαστική ματιά πάνω στο ρεμπέτικο και στη σύγχρονη εμπειρία.  Λεονάρδος Μπατής Τι ήταν το πρώτο στοιχείο από τη ζωή ή τη μουσική του ...
Read more »

Είδαμε και προτείνουμε: Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) στη πειραματική σκηνή του Εθνικού στο θέατρο Δίπυλον

Εικόνα
  Η παράσταση « ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) » στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα μοιάζει να ξετυλίγει έναν εσωτερικό μονόλογο που έχει διασπαστεί σε πολλαπλές φωνές. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της: στο ότι μετατρέπει τη σύγχυση, την αμφιβολία και την εσωτερική διάσπαση σε σκηνική εμπειρία. Οι οκτώ ερμηνευτές λειτουργούν σαν θραύσματα ενός και μόνο νου, εγκλωβισμένου σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέτασης. Οι φωνές τους δεν συνθέτουν μια αρμονική πολυφωνία· αντίθετα, συγκρούονται, αλληλοαναιρούνται και επανέρχονται, δημιουργώντας ένα ηχητικό και νοηματικό πεδίο έντασης. Η χρήση της ζωντανής μουσικής αποτελεί οργανικό στοιχείο της δραματουργίας: ο ρυθμός καθορίζει τη σκέψη, και η σκέψη διαλύεται μέσα στον ρυθμό. Η σκηνοθετική γραφή του Σιώτα είναι αυστηρή, σχεδόν μαθηματική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια υπόγεια ποιητικότητα. Επαναλήψεις, μοτίβα και λεκτικά παιχνίδια λειτουργούν σαν εμμονές που επιστρέφουν, αποτυπώνοντας εκείνη τη γνώρι...
Read more »