Είδαμε και προτείνουμε: Troilus and Cressida

 Μια παράσταση γεμάτη ενέργεια, που κάνει τον Σαίξπηρ ζωντανό και άμεσο. Το «Troilus and Cressida» στο Θέατρο του NO δεν είναι μια συνηθισμένη θεατρική εμπειρία. Οι ηθοποιοί κινούνται ανάμεσα στο κοινό, η δράση ξετυλίγεται γύρω σου, και ο διαχωρισμός σκηνής-θεατών εξαφανίζεται.


Η ιστορία του Τρωικού Πολέμου παρουσιάζεται μέσα από την αγάπη του Τρωίλου και της Κρεσίντας, αλλά τίποτα δεν είναι ρομαντικό ή ηρωικό. Ο πόλεμος μοιάζει χαοτικός, οι ήρωες είναι γεμάτοι αδυναμίες και η προδοσία είναι παντού.

Η παράσταση είναι έξυπνα προσαρμοσμένη για πέντε ηθοποιούς, που αλλάζουν ρόλους με μαεστρία. Η διαδραστικότητα είναι ένα από τα δυνατά σημεία, αφού το κοινό μπορεί να διαλέξει πλευρα, Έλληνες ή Τρώες, και κάποιοι μπορούν ακόμη και να συμμετέχουν. Ο σκηνοθέτης διατηρεί την ουσία του Σαίξπηρ αλλά του δίνει νέα μορφή, κάνοντάς τον πιο προσιτό και ζωντανό.

Μια δυνατή και πρωτότυπη παράσταση που αξίζει να τη ζήσεις!



---------

An energetic and immersive production that makes Shakespeare feel alive and immediate. Troilus and Cressida at Theatre of the NO is not your typical theatre experience. The actors move among the audience, the action unfolds all around you, and the traditional stage disappears.

The Trojan War is presented through the love story of Troilus and Cressida, but nothing here is romantic or heroic. War feels chaotic, heroes are full of flaws, and betrayal is everywhere.

The play is cleverly adapted for just five actors, who switch roles seamlessly. The interactive element is a highlight, as the audience chooses sides, Greek or Trojan, and some even get to participate. The director keeps Shakespeare’s essence but reshapes it, making it more accessible and dynamic.

A bold and original production that is absolutely worth experiencing!

Ομάδα Open Mind, 30/3/2025

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Γεωργαλά-Καρτούδη: "Η ποίηση για μένα απαλύνει τον πόνο, είναι μια ψευδαίσθηση ότι αν βάλω λέξεις να αγκαλιάσουν τη μοναξιά και την απώλεια, αυτές θα πονάνε λιγότερο".

Ηλίας Καρακωνσταντάκης: "Όλα καταλήγουν στο πρέπει, χωρίς να υπάρχει το θέλω να ζήσω έτσι".

Δημήτρης Μανιάτης: "Η δουλειά μου ως δημοσιογράφου με βοηθά στην πεζογραφία μόνον ως προς το σκέλος της καταγραφής, της παρατήρησης ή της τεκμηρίωσης στοιχείων".