Έρημος σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Γιάννη Φασόη στο Θέατρο 104 από τις 25 Απριλίου

 

Έρημος

 

     Το έργο “Έρημος” πραγματεύεται το διαγενεακό τραύμα. Διαγενεακόό τραύμα ονομάζεται το τραύμα που περνάει από γενιά σε γενιά. Το συγκεκριμένο έργο προσεγγίζει αυτό το ζήτημα μέσω της εγκατάλειψης από τη μητέρα. Πιο συγκεκριμένα, μια νεαρή μητέρα αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι και το παιδί της. Στην προσπάθειά της, όμως, να ξεφύγει απ' το παρόν και το παρελθόν της, θα βρεθεί, διά μαγείας, σε μια τεράστια, αχανή έρημο. Η γυναίκα θα χαθεί μέσα σε αυτή την έρημο, χωρίς να ξέρει αν υπάρχει έξοδος. Ο μόνος τρόπος να μπορέσει να επιβιώσει, στη συνθήκη που θα βρεθεί, είναι να έρθει σε πραγματική επαφή με τον εαυτό της.

     Το έργο έχει έντονους συμβολισμούς και ανήκει στον μαγικό ρεαλισμό. Αν και είναι μονόλογος, δραματουργικάά παρουσιάζεται από τέσσερις γυναίκες ηθοποιούς, που κάθε μία συμβολίζει και μία άλλη πτυχή του ίδιου χαρακτήρα.

 

Συντελεστές:

Σύλληψη/ Συγγραφή/ Σκηνοθεσία: Γιάννης Φασόης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Κικινή

Ενδυματολόγος/ Σκηνογράφος: Θοδωρής Πιτσιλής

Βοηθός Σκηνογράφου - Artwork: Εμμανουήλ Τσιμπίδης

Επιμέλεια κίνησης: Ιωάννα Καρατέγου

Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής: Σοφία Γιαννίτσιου Παπαευαγγέλου

Φωτογραφία: Κωνσταντίνα Πανέλη

 

Ηθοποιοί:

Έλενα Γεώργα

Σοφία Γιαννίτσιου Παπαευαγγέλου

Ζωή Κικινή

Φωτεινή Σαββίδη

 

Στο Θέατρο 104 από Παρασκευή 25 Απριλίου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι και 15 Ιουνίου, στις 20:30.

(Εξαιρούνται 23, 24, 25 Μαΐου & 6 Ιουνίου.)

 

Εισιτήρια 12€

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".