Μάρθα Φριντζήλα, Μαρία Παπαγεωργίου, Διονύσης Ατζαράκης και Θανάσης Αλευράς στους δύο τελευταίους Διάλογους στο Σκοτάδι 💫

 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Είδαμε και προτείνουμε: «Οδύσσεια» από τον Μικρό Βορρά Μια παράσταση–ταξίδι

Εικόνα
  Η θεατρική ομάδα Μικρός Βορράς έχει γίνει πια για εμάς μια αγαπημένη συνήθεια . Κάθε φορά που τους βλέπουμε, μας δίνουν ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να πάμε ξανά και ξανά και ξανά. Και η « Οδύσσεια » τους δεν αποτέλεσε εξαίρεση... ήταν μια παράσταση γεμάτη δύναμη, ποίηση και θεατρική μαγεία. Με παντομίμα, ζωντανή μουσική, τραγούδι, διάδραση και αληθινό μεράκι, το έπος του Ομήρου μεταμορφώθηκε σε μια ζωντανή εμπειρία όπου οι ηθοποιοί και οι θεατές έγιναν ένα σώμα , μια κοινή ομάδα που ταξίδεψε μαζί με τον Οδυσσέα. Η σκηνή γέμισε εικόνες, ρυθμό και συναίσθημα· ένα θέατρο που απλώνεται, αγκαλιάζει και επιτρέπει στους μικρούς και μεγάλους να δουν τον κόσμο του ήρωα από μέσα, όχι απλώς ως θεατές, αλλά ως συνταξιδιώτες. Οι ερμηνείες ήταν υπέροχες, ζεστές και γεμάτες ενέργεια, ενώ η ζωντανή μουσική έδινε στην παράσταση τον παλμό της περιπέτειας. Η αφήγηση παρέμεινε καθαρή και ουσιαστική, αναδεικνύοντας τα μεγάλα νοήματα της «Οδύσσειας»: τον αγώνα, τον νόστο, την ωρίμανση, τις αποφάσεις π...
Read more »

Χαριτίνη Ξύδη: "Ο χρόνος είναι η αιώνια πάλη των αντιθέτων και ταυτοχρόνως η ισορροπία τους".

Εικόνα
Η Χαριτίνη Ξύδη , με την ποιητική της συλλογή Κουταλάκια , καταθέτει μια γραφή άμεση, αστική και βαθιά βιωματική, όπου οι μικρές καθημερινές στιγμές μεταμορφώνονται σε πυκνά αποτυπώματα μνήμης, έρωτα και εσωτερικής παρατήρησης. Με λόγο καθαρό και διεισδυτικό, που συνομιλεί με τη λαϊκή κουλτούρα και τη σύγχρονη εμπειρία της πόλης, η ίδια χαρτογραφεί έναν κόσμο αντιθέσεων και έντονων συναισθημάτων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον έρωτα και τη γραφή ως πράξη ελευθερίας. Χαριτίνη Ξύδη Στην ποιητική σας συλλογή οι μικρές καθημερινές σκηνές μετατρέπονται σε πυκνά στιγμιότυπα ζωής. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψετε αυτή την καθημερινότητα με τόσο άμεσο και σχεδόν αστικό τρόπο; Κλέβω κουταλάκια από παιδί, όπως ανέφερα και στο σημείωμά μου, στο τέλος του βιβλίου μου «Κουταλάκια». Δεν μπορώ να πω, εάν πράγματι, αποτέλεσε μια ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να καταγραφεί.  Μάλλον όχι. Επιπροσθέτως, ορισμένα «μυστήρια», οφείλουν να παραμένουν άλυτα και ανερ...
Read more »