Γιώργης Μανωλάκης: "Η συνεργασία μου με το Δημήτρη Αποστολάκη και τους Χαΐνηδες και ιδιαίτερα με τον Ross Daly, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής μου ταυτότητας και όχι μόνο".

Ο Γιώργης Μανωλάκης με το Couleur Locale Trio προσεγγίζει την κρητική μουσική μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα, όπου η παράδοση δεν αντιμετωπίζεται ως στατικό αποτύπωμα αλλά ως ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται. Με αφετηρία τη βαθιά του σχέση με το λαούτο, τις επιρροές από τη μουσική οικογένεια στην οποία μεγάλωσε και τις καθοριστικές συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως οι Χαΐνηδες και ο Ross Daly, αναζητά διαρκώς την ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της ρίζας και στο καλλιτεχνικό ρίσκο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη μουσική ως γλώσσα χωρίς σύνορα, για τον αυτοσχεδιασμό ως θεμέλιο δημιουργίας και για τη «σύγχρονη ανάγνωση» της παράδοσης ως προσωπική, βιωματική πράξη έκφρασης.

Γιώργης Μανωλάκης

Τι σημαίνει για εσάς «σύγχρονη ανάγνωση» της παράδοσης χωρίς να χαθεί η ουσία της;

Ουσία έχει κάτι το οποίο είναι ζωντανό. Καμία μορφή παράδοσης δε μπορεί να είναι ζωντανή αν δεν εκφράζει το σήμερα. Ο όρος « σύγχρονη ανάγνωση» έχει να κάνει καθαρά με την έκφραση της μουσικής μας, όπως εμείς την νιώθουμε και την βιώνουμε στην εποχή που ζούμε.

Το λαούτο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με έναν παραδοσιακό ρόλο στην κρητική μουσική. Πώς προέκυψε η ανάγκη να το μετατρέψετε σε βασικό αφηγητή και δημιουργό ενός νέου ηχητικού σύμπαντος;

Πότε μου δεν ένιωσα ότι χωράω σε έναν «παραδοσιακό ρόλο» όποιος κι αν ήταν αυτός.Το λαούτο όπως και κάθε μουσικό όργανο κατά την γνώμη μου, είναι το μέσο του ανθρώπου να πει μέσα από ήχους και μουσικές, αυτό που έχει μέσα του και να το επικοινωνήσει. ’Ετσι λοιπόν προέκυψε αυτή η ανάγκη στην οποία αναφέρεστε.

Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσει κανείς ανάμεσα στον σεβασμό προς την παράδοση και στην ανάγκη για καλλιτεχνικό ρίσκο;

Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για την ποσότητα της δυσκολίας γενικώς για τον καθένα. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι εγώ κατά καιρούς έχω δυσκολευτεί πολύ να ισορροπήσω ανάμεσα σε αυτά. Περισσότερο όμως με δυσκόλεψε να αποδεχτώ εγώ ο ίδιος τις πτυχές του εαυτού μου γιατί θεωρώ ότι αν αποδεχτείς αυτό που πραγματικά είσαι, τότε απλά υπηρετείς την αλήθεια σου ,οπότε ο βαθμός δυσκολίας εκμηδενίζεται!

Μεγαλώσατε μέσα σε μουσική οικογένεια και μαθητεύσατε δίπλα στον πατέρα σας. Ποια στοιχεία αυτής της βιωματικής σχέσης με τη μουσική κουβαλάτε ακόμη σήμερα πάνω στη σκηνή;

Τα στοιχεία που κουβαλάω από τον πατέρα μου μουσικά, είναι τόσα πολλά που θα μπορούσα να γράψω ολόκληρες σελίδες γι’αυτά. Θα σας πω το πιο σημαντικό στοιχείο που έμαθα δίπλα του, το οποίο είναι αυτό του αυτοσχεδιασμού.

Οι συνεργασίες σας με καλλιτέχνες όπως οι Χαΐνηδες και ο Ross Daly φαίνεται να άνοιξαν νέους μουσικούς δρόμους. Πώς επηρεάζει ένας δημιουργικός διάλογος την προσωπική σας μουσική ταυτότητα;

Η συνεργασία μου με το Δημήτρη Αποστολάκη και τους Χαΐνηδες και ιδιαίτερα με τον Ross Daly, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής μου ταυτότητας και όχι μόνο. Επίσης άλλος ένας άνθρωπος που αποτέλεσε και αποτελεί μεγάλη πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για μένα , είναι ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης . Αισθάνομαι ευλογημένος που έχω συνεργαστεί και συνεργάζομαι με αυτούς τους ανθρώπους. Τώρα το πως με επηρέασε ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά  δεν μπορώ να το απαντήσω  μέσα σε μια παράγραφο, η λέξη καθοριστικά που προανέφερα νομίζω τα λέει όλα.

Τι χρειάζεται ώστε τρεις μουσικοί να επικοινωνούν ουσιαστικά χωρίς λόγια επάνω στη σκηνή;

Απλά να ακούνε ο ένας τον άλλον !

Η κρητική μουσική κουβαλά έντονα στοιχεία μνήμης, τόπου και συλλογικής εμπειρίας. Πιστεύετε ότι σήμερα οι νεότερες γενιές συνδέονται ακόμη βαθιά με αυτά τα στοιχεία ή τα προσεγγίζουν πλέον διαφορετικά;

Πιστεύω ότι για να παίξεις Κρητική μουσική πρέπει να είσαι συνδεδεμένος με αυτά τα στοιχεία, οπότε σίγουρα και οι νεότερες γενιές με κάποιο τρόπο είναι . Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις.

Στις συνθέσεις σας υπάρχει μια αίσθηση ταξιδιού χωρίς «σύνορα». Θεωρείτε ότι η μουσική μπορεί τελικά να λειτουργήσει ως κοινή γλώσσα που ξεπερνά πολιτισμούς, εποχές και ταυτότητες;

Η μουσική δεν έχει «σύνορα». Η μουσική είναι μία. Σαφώς υπάρχουν ξεχωριστά ιδιώματα στον κάθε τόπο όπως και ξεχωριστή γλώσσα στον κάθε λαό. Αυτό όμως δεν αλλάζει το νόημα των λέξεων, όπως δεν αλλάζει και το νόημα της τέχνης της μουσικής. Που δεν είναι άλλο από την έκφραση, την επικοινωνία και τη σύνδεση μεταξύ μας.

 

 Με εκτίμηση ,

Γιώργης Μανωλάκης 

 

Βλάρα Αλεξία