Είδαμε και προτείνουμε: Μπουμπουλίνας 18 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Η μαρτυρία της Κίττυ Αρσένη αποτελεί τον πυρήνα του έργου. Μια νέα γυναίκα, ηθοποιός, πολιτικοποιημένη, που βρέθηκε στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, στο διαβόητο κτίριο της Ασφάλειας, επειδή ανήκε στον χώρο της Αριστεράς και διεκδικούσε ελευθερία. Εκεί, σε έναν τόπο που ταυτίστηκε με βασανιστήρια, εξευτελισμό και ψυχική συντριβή, γράφτηκαν ιστορίες ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν για τις ιδέες τους. Άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν «εχθροί», «επικίνδυνοι», «ανεπιθύμητοι» μόνο και μόνο επειδή πίστευαν σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Η οδός Μπουμπουλίνας πέρα από έναν γεωγραφικό προσδιορισμό, αποτελεί ένα από τα πιο φορτισμένα σημεία της συλλογικής μνήμης. Στο κτίριο της Ασφάλειας, άνθρωποι οδηγήθηκαν συστηματικά στην απογύμνωση της προσωπικότητάς τους, στοχοποιημένοι για τις ιδέες και τη δράση τους. Κομμουνιστές, αριστεροί, αντιφρονούντες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εξουσία που επεδίωκε όχι μόνο τη φίμωση αλλά και την πλήρη εξάλειψη κάθε διαφορετικής φωνής. Το σώμα έγινε πεδίο εξαναγκασμού, η σιωπή επιβλήθηκε ως κανονικότητα, και ο φόβος οργανώθηκε σε μηχανισμό ελέγχου. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, κάθε πράξη αντοχής, κάθε λέξη που διασώθηκε, κάθε μνήμη που έφτασε μέχρι σήμερα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και λειτουργεί ως ζωντανή απόδειξη ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν καταλύεται.
Η παράσταση φωτίζει αυτό το κτίριο ως σύμβολο. Η Μπουμπουλίνας 18 γίνεται τόπος μνήμης. Ένα σημείο όπου η εξουσία άσκησε βία μεθοδικά και οργανωμένα, επιχειρώντας να λυγίσει σώματα και συνειδήσεις. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η μαρτυρία της Κίττυς Αρσένη αναδεικνύει κάτι βαθύτερο: τη δύναμη της ανθρώπινης αντοχής, την αξιοπρέπεια που επιμένει ακόμη και όταν όλα γύρω καταρρέουν.
Η σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά τη σταθερή της προσήλωση σε ένα θέατρο με πολιτική συνείδηση. Με κάθε της δουλειά καταφέρνει να εμβαθύνει, να διευρύνει, να απογειώνει το υλικό που επεξεργάζεται. Από το Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς έως το Μπουμπουλίνας 18, διαμορφώνει μια συνεκτική πορεία όπου το θέατρο λειτουργεί ως πράξη ευθύνης. Η σκηνική της πρόταση εδώ μετατρέπει τον χώρο του βασανισμού σε καμαρίνι, έναν ενδιάμεσο τόπο ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αναπαράσταση. Εκεί όπου η μνήμη γίνεται ρόλος και ο ρόλος μνήμη.
Η Αμαλία Αρσένη σηκώνει αυτό το σύνθετο εγχείρημα με αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Η ερμηνεία της χαρακτηρίζεται από ευελιξία, ένταση και καθαρότητα. Μετακινείται με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις, εναλλάσσει ρόλους και επίπεδα αφήγησης, χωρίς να χάνει ποτέ τον άξονα. Η σκηνική της παρουσία μεταφέρει το βάρος της ιστορίας με ακρίβεια και ευαισθησία, δημιουργώντας μια άμεση, σχεδόν σωματική σχέση με το κοινό.
Η μουσική και η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη λειτουργούν ως βαθύς υπόγειος παλμός. Ο ήχος του γίνεται μνήμη, αντίσταση, ανάσα ελευθερίας μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικό. Το στοιχείο αυτό ενισχύει τη δραματουργία και ενώνει το ατομικό βίωμα με το συλλογικό. Η ζωή τραβά την ανηφόρα…
Το Μπουμπουλίνας 18 αναδεικνύει με σαφήνεια το πρόσωπο ενός καθεστώτος που βασίστηκε στον φόβο, στη βία και στην εξόντωση της διαφορετικής φωνής. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει εκείνους που στάθηκαν απέναντι, που άντεξαν, που κράτησαν ζωντανή την έννοια της ελευθερίας. Η παράσταση αποκτά έτσι διπλή δυναμική: ως καταγραφή και ως υπόσχεση.
Πρόκειται για ένα έργο που αφήνει αποτύπωμα. Ένα έργο που ενεργοποιεί τη μνήμη και ενισχύει τη συνείδηση. Ένα έργο που υπενθυμίζει ότι η ιστορία δεν αποτελεί μακρινό παρελθόν, αλλά ζωντανό υλικό που διαμορφώνει το παρόν και το μέλλον. Σε αυτή τη σκηνή, η μνήμη αποκτά φωνή και αυτή η φωνή ακούγεται καθαρά, σταθερά, επίμονα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου