Είδαμε και προτείνουμε: «Καραφλομπέκατσος» της Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο Olvio

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς, πολυσχιδείς και ουσιαστικούς ηθοποιούς της γενιάς του, ένας καλλιτέχνης που διαθέτει τη σπάνια ικανότητα να μεταμορφώνεται διαρκώς χωρίς ποτέ να χάνει την αλήθεια του. Είτε κινείται στα σκοτεινά μονοπάτια του δράματος είτε βουτά στις πιο παράδοξες και σαρκαστικές περιοχές της κωμωδίας, καταφέρνει να υπηρετεί κάθε ρόλο με απόλυτη ακρίβεια, ένστικτο και γενναιοδωρία. Η σκηνική του παρουσία είναι καθηλωτική, καθώς συνδυάζει τεχνική αρτιότητα, εκφραστική τόλμη και μια σπάνια συναισθηματική ευφυΐα που μετατρέπει ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια σε ουσία. Στον «Καραφλομπέκατσο» της Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο Olvio o Οικονομίδης σηκώνει στις πλάτες του ένα έργο απαιτητικό, άβολο και βαθιά υπαρξιακό, παραδίδοντας μια ερμηνεία που ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο όταν έχεις να διαχειριστείς το εκρηκτικό σύμπαν μιας συγγραφέως που δεν χαρίζεται ούτε στους ήρωές της ούτε στο κοινό. Σκηνοθετικά, η παράσταση υπηρετεί με συνέπεια το σύμπαν του έργου, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς.

Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ωμής, ανατρεπτικής και αμείλικτα πολιτικής γραφής της Λένας Κιτσοπούλου. Ένα έργο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως σάτιρα της σύγχρονης αστικής ύπαρξης και ως ανελέητη τομή πάνω στις ψευδαισθήσεις που συντηρούν την καθημερινότητά μας. Ξεγυμνώνει τον άνθρωπο της πόλης από κάθε προστατευτικό προσωπείο και τον αφήνει εκτεθειμένο απέναντι στη μοναξιά, την ανασφάλεια και την αδυναμία επικοινωνίας.

Ο ήρωας, ύστερα από έναν χωρισμό, μετακομίζει σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, αναζητώντας μια νέα αρχή. Ωστόσο, όσο περνά ο χρόνος, η πόλη που αρχικά φάνταζε γεμάτη δυνατότητες μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο αποξένωσης. Περιτριγυρισμένος από θόρυβο, ανθρώπους και αδιάκοπη κίνηση, βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια εσωτερική ερημιά που κανένα κοινωνικό προσωπείο δεν μπορεί να καλύψει.

Το χιούμορ της συγγραφέως είναι σκοτεινό, σχεδόν κανιβαλιστικό, προκαλώντας συχνά γέλιο που παγώνει αμέσως στα χείλη. Ο θεατής αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού του στις εμμονές, τις αμήχανες προσπάθειες αισιοδοξίας και τις μικρές αυτοεξαπατήσεις του ήρωα, γεγονός που καθιστά την εμπειρία ακόμη πιο άβολη και ταυτόχρονα πιο αληθινή. Τελικά είναι μια παράσταση που προκαλεί, ενοχλεί, σαρκάζει και τελικά αναγκάζει τον θεατή να κοιτάξει κατάματα τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής. Και μέσα από την εξαιρετική ερμηνεία του Γιάννη Οικονομίδη και την αφοπλιστική γραφή της Λένας Κιτσοπούλου, μετατρέπεται σε μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.