Είδαμε και προτείνουμε: Μισή Πατρίδα στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός

Η παράσταση Μισή Πατρίδα στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός είναι μια βαθιά προσωπική και συγκινητική αφήγηση για τον ξεριζωμό της Σμύρνης, δοσμένη μέσα από τη φωνή μιας λουτράρισσας των χαμάμ. Η μνήμη της χαμένης πατρίδας συναντά θρύλους, δοξασίες και παραμυθητικά στοιχεία της Μικράς Ασίας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μαγικού ρεαλισμού που διαπερνά ολόκληρη την παράσταση.

Το κείμενο, βασισμένο στην ιδέα του βιβλίου της Κώστιας Κοντολέων Σιγανά πατώ τη γη και σε αυθεντικές μαρτυρίες γυναικών από το αρχείο του ΕΛΙΑ, αποκτά πάνω στη σκηνή μια ζεστή, ανθρώπινη και σχεδόν παραμυθένια διάσταση.

Με εκφραστικότητα και τρυφερότητα, η ηρωίδα διηγείται την κόλαση της καταστροφής της Σμύρνης. Τα χέρια της μοιάζουν να ζωγραφίζουν μπροστά μας τις εικόνες που περιγράφει· σπίτια, ανθρώπους, φόβο, απώλεια και μνήμη. Η αφήγησή της είναι ένα βιωμένο συναίσθημα.

Στο δεύτερο μέρος, η παράσταση αλλάζει ύφος και μπαίνει σε έναν κόσμο λαϊκού θρύλου. Ο Σάπρης ερωτεύεται μια νεράιδα στο νεραϊδόρεμα και της παίρνει τα πασουμάκια της για να την κρατήσει κοντά του. Εκείνη γίνεται γυναίκα του και μένει μαζί του για χρόνια. Όμως κάποτε ζητά να φορέσει ξανά τα χρυσοκέντητα πασουμάκια της· κι όταν εκείνος της τα δίνει, η νεράιδα εξαφανίζεται. Κι όμως, όταν ο Σάπρης επιστρέφει από τη δουλειά, βρίσκει το σπίτι συγυρισμένο, καθαρό, με φαγητό έτοιμο, σαν να μην έφυγε ποτέ η Ραχημπέ.

Αχ, τι όμορφη αφήγηση, σαν παλιό παραμύθι που περνά από γενιά σε γενιά. Καθηλωτική, τρυφερή και γεμάτη εικόνες. Η μουσική που συνόδευε στιγμές της αφήγησης, με ήχους και παραδοσιακά λαϊκά ακούσματα της Μικράς Ασίας, έντυνε διακριτικά την παράσταση και ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη νοσταλγική και λαογραφική της ατμόσφαιρα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αλέξανδρος Παπαδάκης: "Ότι και άν κάνουμε στην ζωή μας παραμένουμε άνθρωποι με καρδιά ψυχή σώμα και αίμα".

Γιώργος Βαγγελάκης: "Για μένα η μοναξιά προσφέρει απλόχερα δύο μεγάλα δώρα, την απόσταση και τον χρόνο".

«Ρήγμα: Οι επτά ακατανίκητες δυνάμεις»

Βαρώτσου Τούλα: "Τα Διαμάντια της Αιωνιότητας να φέρουν την νέα γενιά αντιμέτωπη με την Ιστορία και με όσα σημάδεψαν μία δύσκολη κατοχική περίοδο για την ανθρωπότητα".

Έντυ Κιτάντζη: "Η υπέρβαση των ορίων μέσα στην ποιητική διαδικασία λυτρώνει από τη βάρβαρη βασανιστική πραγματικότητα, ελευθερώνοντας το πνεύμα".

Βαγγέλης Μανουβέλος: Έχω την αίσθηση ότι σήμερα φοβόμαστε περισσότερο την ευαλωτότητα, επικοινωνούμε αδιάκοπα, αλλά αποφεύγουμε να εκτεθούμε πραγματικά".