Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη: "Ο άνθρωπος έχει μια απίστευτη ικανότητα να ανασυντίθεται, αρκεί να βρει ένα λόγο να συνεχίσει".

Η Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη, μέσα από το μυθιστόρημά της Ορειβάτες, καταγράφει μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή γεμάτη τραύματα, σιωπές και εσωτερικές αναμετρήσεις. Με επίκεντρο πέντε γυναίκες που παλεύουν με τις πληγές του παρελθόντος, η συγγραφέας φωτίζει τη δύναμη της αντοχής, της αλήθειας και της ελπίδας ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις οικογενειακές ρωγμές, τη γυναικεία ψυχή και την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει την ανάβαση, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν. 

1) Στους «Ορειβάτες» η κορυφή μοιάζει περισσότερο εσωτερική παρά πραγματική. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η διαδρομή προς την κορυφή;

Η κορυφή, στο βιβλίο, δεν είναι τόπος κατάκτησης αλλά μια κατάσταση εσωτερικής αφύπνισης.  Συμβολίζει τη δύσκολη πορεία του ανθρώπου προς την αυτογνωσία, την αποδοχή και τελικά την αποκάλυψη της προσωπικής τους αλήθειας. Οι ηρωίδες μου δεν ανεβαίνουν ένα βουνό για να νικήσουν τον κόσμο γύρω τους. Προσπαθούν  να νικήσουν τη σιωπή, τον φόβο και τις σκιές που κουβαλούν μέσα τους. Και ίσως η πιο δύσκολη ανάβαση να είναι πάντα εκείνη  που γίνεται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.

2) Οι ηρωίδες σας κουβαλούν τραύματα, φόβους και μεγάλες ελλείψεις. Πόσο δύσκολο ήταν να ισορροπήσετε ανάμεσα στον πόνο και στη δύναμη αυτών των γυναικών;

Ήταν μια λεπτή και απαιτητική ισορροπία που απαιτούσε μεγάλη προσοχή. Δεν ήθελα ούτε να εξιδανικεύσω τον πόνο ούτε να παρουσιάσω τις ηρωίδες σαν  αδύναμα πλάσματα εγκλωβισμένα μόνο στις πληγές τους. Με ενδιέφερε να δείξω ότι η δύναμη δεν γεννιέται έξω από το τραύμα , αλλά πολλές φορές  μέσα από αυτό. Οι γυναίκες αυτές λυγίζουν, φοβούνται, κάνουν λάθη, όμως συνεχίζουν. Και για μένα αυτή η συνέχιση ακόμη και μέσα στη ρωγμή, είναι μια βαθιά μορφή δύναμης.

3) Κάθε μία από τις πέντε γυναίκες παλεύει με διαφορετικά βάρη. Υπήρχε κάποια ηρωίδα που σας άγγιξε περισσότερο κατά τη συγγραφή;

Πιστεύω πως ένας συγγραφέας δύσκολα ξεχωρίζει τα πνευματικά του παιδιά, όπως ακριβώς ένας γονιός δεν ξεχωρίζει τα βιολογικά του. Μπορεί κάποιο να χρειάζεται μεγαλύτερη υποστήριξη ή φροντίδα αλλά η αγάπη είναι ίδια. Κάθε ηρωίδα άφησε μέσα μου ένα διαφορετικό αποτύπωμα, γιατί η καθεμία εκφράζει μια άλλη μορφή σιωπής και ανάγκης. Ωστόσο με συγκινούν ιδιαίτερα οι χαρακτήρες που παλεύουν αθόρυβα. Εκείνοι που δεν ζητούν λύπηση, αλλά κουβαλούν μέσα τους . έναν αδιάκοπο εσωτερικό αγώνα. Ίσως γιατί σε αυτούς τους ανθρώπους βλέπουμε συχνά την πιο αθέατη μορφή αντοχής.

4) Το βιβλίο μιλά έντονα για οικογενειακές πληγές και λάθη που περνούν από γενιά σε γενιά. Πιστεύετε ότι μπορούμε πραγματικά να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο;

Πιστεύω πως μπορούμε, αλλά όχι χωρίς επίγνωση και προσωπικό κόστος. Οι άνθρωποι συχνά επαναλαμβάνουν όσα έζησαν στην παιδική και εφηβική ηλικία τους ακόμη κι όταν έχουν υποφέρει από καταστάσεις και συμπεριφορές. Ο κύκλος σπάει μόνο όταν κάποιος βρει το θάρρος να αναγνωρίσει,  να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και αναλάβει την ευθύνη να μην τη μεταφέρει παρακάτω. Είναι μια επώδυνη διαδικασία γιατί απαιτεί να συγκρουστούμε, όχι μόνο με τους άλλους αλλά κυρίως με τον ίδιο μας τον εαυτό.

5) Μέσα στην ιστορία, τα μυστικά αργά ή γρήγορα βγαίνουν στην επιφάνια. Θεωρείτε ότι η αλήθεια τελικά λυτρώνει ή πληγώνει περισσότερο;

Η αλήθεια σχεδόν πάντα πληγώνει πριν λυτρώσει. Όμως η σιωπή διαβρώνει αργά τον άνθρωπο πολύ πιο βαθιά. Πιστεύω πως όσο επώδυνη κι αν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας δίνει τουλάχιστον τη δυνατότητα της συνειδητής επιλογής και της ελευθερίας. Το ψέμα μπορεί να προστατεύει προσωρινά, αλλά συχνά φυλακίζει. Αντίθετα η αλήθεια ακόμη κι όταν συντρίβει ανοίγει ένα δρόμο προς την προσωπική συμφιλίωση.

6) Παρότι το βιβλίο αγγίζει σκληρά θέματα, αφήνει χώρο και για ελπίδα. Ήταν σημαντικό για εσάς να δείξετε ότι ακόμη και οι πιο πληγωμένοι άνθρωποι μπορούν να ξανασταθούν όρθιοι;

Ήταν πολύ σημαντικό. Γιατί δεν πιστεύω στη λογοτεχνία που αφήνει τους ήρωες μόνους στο σκοτάδι. Ακόμη και μετά από έναν θάνατο μπορεί να υπάρξει ελπίδα. Δεν ήθελα να προσφέρω  μια εύκολη αισιοδοξία, αλλά να δείξω πως ακόμη και μέσα στις πιο βαθιές ρωγμές μπορεί να εισχωρήσει το φως. Ο άνθρωπος έχει μια απίστευτη ικανότητα να ανασυντίθεται, αρκεί να βρει ένα λόγο να συνεχίσει. Πολλές φορές αυτός ο λόγος γεννιέται όταν όλα μοιάζουν χαμένα.

7) Ο τίτλος «Ορειβάτες» δίνει την αίσθηση ανθρώπων που συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες. Τι είναι αυτό που πιστεύετε ότι κρατά έναν άνθρωπο όρθιο όταν όλα γύρω του καταρρέουν;

Νομίζω πως αυτό που κρατάει τον άνθρωπο όρθιο είναι η ανάγκη να βρει νόημα ακόμη και μέσα στην απώλεια. Κάποιες φορές είναι η αγάπη, η ευθύνη απέναντι  στα παιδιά ή στον εαυτό μας. και άλλες φορές είναι απλώς η βαθιά  ανθρώπινη επιθυμία να μην χαθεί ολοκληρωτικά. «Οι Ορειβάτες» μιλούν ακριβώς για αυτή τη σιωπηλή  επιμονή της ψυχής να συνεχίζει, ακόμη κι όταν έχει εξαντληθεί.

8) Αν μπορούσατε να πείτε μια φράση στις γυναίκες που θα διαβάσουν το βιβλίο και ίσως αναγνωρίσουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα στις ηρωίδες, ποια θα ήταν;

Θα τους έλεγα πως καμιά πληγή δεν αναιρεί  την αξία τους. Όσα κι αν κουβαλά κάποιος μέσα του, έχει δικαίωμα στον σεβασμό, στην αγάπη και σε μια ζωή χωρίς φόβο. Και ίσως η πιο γενναία πράξη να είναι να πιστέψει ξανά ότι αξίζει όλα όσα κάποτε του στέρησαν.

Σας ευχαριστώ θερμά για τη δυνατότητα που μου δίνετε να μιλήσω για το βαθύτερο νόημα του βιβλίου μου.

Βλάρα Αλεξία